Jako dziecko cały czas musiałam udowadniać swoją odwagę, żeby starsze rodzeństwo nie uznawało mnie za gówniarza.
Będąc na wakacjach nad polskim morzem, spacerowałam z rodziną po molo w Sopocie. Moja siostra wymyśliła mi genialne zadanie - jeśli je wykonam, będę mogła siedzieć koło niej w drodze powrotnej do domu. Zadanie było proste: krzyknąć prostą nazwę, stojąc na środku molo. Łatwa sprawa.
Tak oto słodka blondyneczka w różowej sukience wyprzedza rodziców, nabiera powietrza i wykrzykuje "ARKA GDYNIA!" na środku molo. Zadowolona z siebie wracam do rodziców. Tata łapie mnie za rękę i rozgląda się nerwowo, rodzeństwo zwija się ze śmiechu.
Teraz uświadomiłam sobie, jak głupie zadanie to było, na szczęście nikt nie zwrócił na mnie uwagi. Koniec końców obok siostry i tak nie usiadłam.
Chciałabym się podzielić z Wami moimi przemyśleniami na temat studiów pedagogicznych. Otóż studiuję ten kierunek, który jest często wyśmiewany, "no bo tam idą w większości ci co ledwo zdali maturę, albo tacy, co nie mieli wyboru, bo nie dostali się nigdzie indziej". Oczywiście może tak być, ale nie musi. Osobiście boli mnie to, że gdy ktoś pyta mnie gdzie studiuję i odpowiadam, że na pedagogice, to zostaję wyśmiana.
W przyszłości chcę zostać najlepszym pedagogiem szkolnym i pomagać dzieciom i młodzieży, którzy zwrócą się o pomoc. W szkołach pracuje tak wielu złych pedagogów, którzy zrobili krzywdę dzieciom często na całe życie. Brakuje im wiedzy, podejścia, kreatywności i empatii.
Ja jednak chcę to zmienić, sprawić, aby dziecko, które będzie miało problem przyszło do mnie i żebyśmy go rozwiązali. Pragnę ratować dzieci przed agresją, depresją i próbami samobójczymi, które często są wynikiem tego, że nie umie ono poradzić sobie samo z kłopotami.
Pragnę być prawdziwym pedagogiem, więc proszę, nie zniechęcajcie ludzi takich jak ja przez kpiny i złośliwości do tego, żeby pomagać w przyszłości młodym ludziom.
Od pewnego czasu pracuję w kwiaciarni.
Od kiedy pracuję w tym fachu, to będąc w kościele czy na cmentarzu oglądam różne kompozycje, liczę, ile zostało włożonych tam kwiatów i ile to mogło kosztować.
Pozdrawiam ludzi mających tak samo jak ja "zboczenie zawodowe".
Jestem taki samotny, że największa bliskość jakiej doznałem to bliskość podróżujących, jadących ze mną zatłoczonym pociągiem.
Historia o tym, co stres robi z człowiekiem.
Byłem w 1 klasie, brałem udział w konkursie recytatorskim i strasznie się stresowałem. W konkursie były cztery etapy: szkolny, gminny, powiatowy i wojewódzki. Do każdego przechodziło I i II miejsce.
Kiedy była moja kolej, powiedziałem mój wiersz najpiękniej jak umiałem. Jednak tak się zestresowałem, że na koniec zwymiotowałem na ławę jury.
Dla ciekawskich: Nie przeszedłem, bo "zbyt to przeżywałem i było mnie szkoda".
Kilka dni temu, jako że późno kończyłem lekcje, w tramwaju, którym miałem wracać było praktycznie pusto, byłem tylko ja i jakiś facet koło 30. Na pewnym przystanku wsiadły dwie "babcie". Gdy tylko zobaczyły, że nie mamy zamiaru wstać i ustąpić im miejsca, od razu zaczęło się gadanie: jaka ta młodzież jest niewychowana, starszym miejsca nie ustępuje. W tym momencie ten facet stwierdził, że on ma 300 lat, bo jest wampirem.
Więc ten, teraz wiecie, co mówić ;)
Mój tata jest kierowcą autobusu.
Jechaliśmy po domowe zakupy (wiadomo mleko, owoce itp.), a on... zatrzymał się na przystanku. Pytam się go co on wyprawia, przecież nie jest w pracy. Odpowiedział mi "Jakoś mi się zdawało, że jadę autobusem".
Przysięgam, że śmiałem się wtedy jak zepsuty odkurzacz :D
Od zawsze miałem w naturze trollować ludzi, chociaż zawsze robiłem to "ze smakiem", tak że znajomi czasem jeszcze wspominają chętnie niektóre akcje.
Na obrzeżu mojego miasta (wlot) mamy kawałek pięknej drogi, nowa nawierzchnia, prosta droga, brak drzew wzdłuż drogi, niczym pas startowy. Na końcu ponad kilometrowego odcinka znajduje się wzniesienie, a za nim teren zabudowany. Z racji tego nasi stróże prawa upodobali sobie miejscówkę tuż za wzniesieniem na pomiar prędkości. Jako że na szczycie znajduje się znak o ograniczeniu prędkości, to już za nim należy jechać zdecydowanie wolniej. Naturalnie okoliczni mieszkańcy wiedzą, że średnio dwa razy w tygodniu "suszą" w tym miejscu, jednak przyjezdni wpadają w sidła, a mundurowi mają tam regularnie żniwo.
Gdy przejeżdżam tam, a samochód/motocykl z przeciwka daje znać o smerfach,
przystępuję do akcji! Rozpędzam swój motocykl, kręcąc go do wysokich obrotów, tak by policjant za wzniesieniem usłyszał wariata pędzącego na złamanie karku. Efekt potęguje sportowy tłumik, a gdy już dojeżdżam do wzniesienia, gwałtownie hamuję do 50-60 km/h. Po czym obserwuję zawiedzioną minę naszych stróżów prawa, którzy stoją już przy krawędzi jezdni, by zatrzymać wariata.
Żeby uniknąć niepotrzebnych hejtów: robię takie numery na pustej drodze, w odpowiednich warunkach i nie zagrażając innym uczestnikom ruchu :)
Czasami nie dostrzegamy, że mamy obok siebie osobę, której szukamy, która jest nam bardzo bliska. Ja nie dostrzegałam mojego kuzyna.
Kiedy mój narzeczony dowiedział się, że jestem bezpłodna (sama też wcześniej o tym nie wiedziałam), zostawił mnie. Wtedy mój kuzyn bardzo mnie wspierał, pomógł się pozbierać. Aż pewnego razu poczułam, że jest dla mnie kimś więcej niż towarzyszem zabaw z dzieciństwa, kimś więcej niż przyjacielem czy bratem... Chciałam być z nim szczera, więc powiedziałam mu co czuję i okazało się, że on czuje dokładnie to samo od wielu lat.
Jesteśmy już razem pół roku, rodzina jeszcze nie wie, ale nie uważam, żebyśmy robili coś złego, dzieci i tak z tego nie będzie.
Jestem barmanem i kelnerem. Mam jednego stałego gościa, którego bardzo nie lubię. Typ, który ma strasznie duże wymagania, za bardzo się spoufala, a na koniec płaci kartą i nie zostawia napiwku.
Tak się złożyło, że podczas imprezy andrzejkowej organizowanej u nas w knajpie, zostałem oddelegowany do obsługiwania tego gościa.
Szanowny pan klient, już lekko wstawiony, przyszedł z żoną i znajomą parką. Zamówił u mnie flaszkę, a paniom pozwolił wybrać wino, oczywiście to on płacił.
Kobitki się zbytnio na winie nie znały, ja za to tak, a przynajmniej znałem nasz asortyment. Chciały białe wytrawne wino, które nie będzie zbyt garbnikowe (nie będzie wykręcać ryja podczas jego picia). Podałem więc nazwę idealnego dla nich trunku, trochę o nim poopowiadałem, jaki jest super i tak dalej. Szanowne panie zachwycone zdały się na mój gust.
Koniec końców odniosłem potrójne zwycięstwo. Towarzyszki mojego ulubionego gościa i jego kolegi wyszły bardzo zadowolone, właśnie z powodu wyśmienitego wina, które im poleciłem. Płatnik za to, kiedy zobaczył na rachunku, że trunek ten kosztuje jedyne 270 złotych za butelkę, musiał złapać się za kilka kieszeni, zanim znalazł odpowiednie pieniążki na uregulowanie rachunku, a ja zostałem pochwalony przez managera za to, że jako jedyny z barmanów, podczas imprezy andrzejkowej, sprzedałem coś lepszego niż butelka wódki.
Dodaj anonimowe wyznanie
