Lekko podpity wracałem z imprezy, około 4 w nocy, ciemno, pusto. Na piechotę, bo miałem niedaleko do domu. Będąc już na mojej ulicy, zacząłem wyciągać telefon z kieszeni - obiecałem napisać komuś z ekipy imprezowej, że bezpiecznie się dowlokłem. Ręce lekko drżały i nie mogłem ogarnąć zamka kieszeni. W końcu udało się szarpnąć i rozpiąć, jednak równocześnie z kieszeni wypadł telefon. Niestety nie na ziemię - pech chciał, że stałem na kratce ściekowej. Telefon zmieścił się idealnie w otworze i zniknął w czeluści kanału.
Chwilę stałem jak kołek, próbując ogarnąć co się właściwie stało. Kolejną chwilę kombinowałem, jak zdjąć tę kratę - z dużym trudem się udało. W środku śmierdziało, było ciemno i słychać było plusk wody. Wrzuciłem do środka kamyk - no tak, na dole jest pełno wody, więc telefon już jest zalany na amen, a nie ma żadnej drabinki, żeby spróbować zejść. Zrezygnowałem, założyłem kratę i powlokłem się do domu.
Znajomym powiedziałem, że telefon zgubiłem albo mi ukradli w klubie. Jakiś czas zbierałem kasę i w końcu kupiłem nowy telefon.
Dobry kumpel obejrzał go fachowym okiem i powiedział, że fajny. Ale ten poprzedni był lepszy, bo wodoodporny.
Nauczyłam się paru znaków w języku migowym. Pracuję w handlu i czasem zdarza się obsługiwać osoby głuchonieme. Bardzo lubię tę chwilę, kiedy zamigam do nich "dzień dobry" lub na pożegnanie. Wiem, że część z tych osób to naprawdę docenia.
Jest jeszcze jeden plus. Jak na ulicy zaczepia mnie jakiś naciągacz na ubezpieczenie, pakiety czy inne rewelacyjne oferty, grzecznie się uśmiecham i migam, że nie słyszę.
Mój ojciec jest homofobem i rasistą.
Brat ma chłopaka, partner siostry jest czarnoskóry, a kolega, z którym kręcę, jest Azjatą.
Jedno jest pewne, już nie ma na kogo przepisać majątku.
Mam w klasie pewnego kolegę, na potrzeby historii nazwijmy go Adrian.
Adrian śmierdzi.
Długie, złote włosy opadają ciężko na ramiona, posklejane w smętne, szare od łoju pasemka, tworząc niejednorodną masę. Po stopniu ich przetłuszczania można stwierdzić jaki mamy dzień tygodnia - myje je zazwyczaj raz w tygodniu, w niedzielę, czasami jednak odpuszczając sobie ten rytuał.
Przez cztery lata technikum Adrian nie zmienił swojej bluzy w kolorze spranym, stanowiącej zagrożenie biologiczne, zaś jasnobeżowe sztruksowe spodnie zmienił na inny model dopiero, gdy ilość dziur przewyższyła ilość materiału. Potworny smród rozlewający się po sali w chwili zdjęcia bluzy powoduje natychmiastowe odwrócenie się osób znajdujących się w polu rażenia.
Na Adriana uważają nawet nauczyciele - zachowując bezpieczny dystans.
Zęby Adriana prawdopodobnie nigdy nie spotkały dentysty. Miejscami czarne, zniszczone już w tak młodym wieku.
Problemem Adriana nie jest bieda - jest członkiem jak najbardziej normalnej rodziny klasy średniej.
Problemem Adriana jest zaniedbanie, całkowita ignorancja wobec zasad higieny oraz życia społecznego. Adrian, mówiąc wprost, ma na swój smród oraz wygląd totalnie wywalone. Siedzi sam na pierwszej ławce, na przerwach zaś ogląda japońskie komiksy. I tak spędza życie, w bańce narastającego wykładniczo podczas zbliżania się do środka smrodu. Aspołeczny, ale jednocześnie chamski i niewdzięczny, proszący o pomoc, ale nigdy jej nie udzielający (gdy już się ktoś odważy poprosić w akcie desperacji), Adrian jest najbardziej specyficznym ze znanych mi ludzi.
I o ile w szkole uczniowie i nauczyciele starają się po prostu go unikać, Adrian odrzucony i śmierdzący będzie z pewnością miał spory problem ze znalezieniem jakiejkolwiek pracy - bo który pracodawca zdecyduje się zatrudnić osobę tego typu?
Swojego czasu dostał od jednego ze szkolnych kolegów dezodorant na Mikołajki - chwilowo pomogło, włosy Adriana były coraz częściej czyste, kupił sobie nawet nową bluzę. Na krótko. Wrócił obecnie do swojego poprzedniego stanu, śmierdząc zatęchłymi, niepranymi ubraniami, zmieszanymi z zapachem niemytego ciała.
Zastanawiam się nad jednym: gdzie są rodzice? Czy żyjąc w tym samym domu nie widzą, jaki jest ich syn? Czy nawet dla własnego komfortu nie mogą zasugerować mu chociażby podstawowej higieny? Kupić nieco ubrań, by miał się w coś przebrać? Oczywiście, Adrian jest już pełnoletnią osobą, wciąż jednak mieszka z rodzicami pod jednym dachem. I to oni powinni zająć się przekazaniem mu, niby tak oczywistych w XXI wieku, zasad istnienia w społeczeństwie, jak dbanie o siebie w stopniu chociażby podstawowym.
Oczywistych? Nie dla wszystkich, jak widać.
Za każdym razem, gdy słucham muzyki w miejscu, gdzie jest pełno ludzi, wydaje mi się, że oni to słyszą. Dlatego co kilka minut muszę sprawdzić, czy słuchawki aby na pewno są podłączone do telefonu i raz na jakiś czas ściągnąć je żeby sprawdzić, czy nie są na tyle głośne, żeby ktoś słyszał muzykę. Nie chcę, żeby ktoś z innym gustem muzycznym lub po prostu nie mający ochoty na muzykę musiał męczyć się z samolubnym bucem. Tak samo nie mogę zrozumieć, jak np. w autobusie można słuchać muzyki na głośniku.
Mój pies uwielbia kopać dziury. Tak że kiedy wychodzę z nim na spacer, a teraz robi się ciemno już około 16, to on kopie, a ja mu świecę latarką.
Opisane w jednym zdaniu całe moje życie towarzyskie.
Pracuję dla sporej brytyjskiej korporacji, wiecie, garsonki, garnitury - wszyscy bardzo eleganccy do tego stopnia, że nikt nawet nie kichnie w towarzystwie. Jest i on - facet, który mega mi się podoba. Joshua jest starszy ode mnie, ale urzeka mnie jego niewymuszony elegancki styl bycia, ma zawsze idealnie skrojony garnitur itd. - tyle słowem wstępu.
Dzisiaj miałam tę przyjemność wyjść zaraz za nim z pracy i podziwiać go z daleka - on niestety nie zauważa mojej obecności.
Idziemy uliczką między dwoma budynkami. Nagle on się zatrzymuje i ogląda się przez prawe ramię do tyłu - myślę „w końcu mnie zauważył i chce na mnie poczekać”. Szczęśliwa przyspieszyłam kroku, coby go dogonić, a tu nagle huk jakby się sto diabłów zleciało! Ściany wibrują, echo poniosło - ja najpierw nie zrozumiałam, co się stało, a Joshua jak gdyby nic ruszył dalej - po czym dotarło do mnie, że ten elegancki kolega uwolnił właśnie mega monstrum ze swojego jakże eleganckiego tyłka, a że ja szłam bardziej z lewej strony, to po prostu myślał, że jest sam.
Wybuchnęłam takim śmiechem, że momentalnie na mnie popatrzył i widziałam, że on wie, że ja wiem.
Jedno jest pewne - chyba w końcu nie będę już dla niego niewidzialna :D
Mój chłopak właśnie leży sobie na łóżku i ogląda program "10 najdziwniejszych rzeczy, które poślubił człowiek". W pewnym momencie odwrócił się w moją stronę i z powagą na twarzy zapytał się mnie, czy za niego wyjdę...
Zastanawiam się, czy mnie kocha :D
Będąc małym dzieciaczkiem rozpoczęłam naukę w podstawówce w mojej wsi. Klasy były bardzo małe (do około 12 osób), wszyscy się ze wszystkimi znali, do wszystkich było blisko. Miałam dużo koleżanek, ogólnie żadnych problemów.
Mieliśmy w klasie pewnego chłopca. Był wysoki i nadzwyczajnie silny jak na swój wiek. Bardzo dziwnie zachowywał, prawdopodobnie był nadpobudliwy. Było mnóstwo sytuacji, które teraz z obrzydzeniem wspominam..
Sytuacja pierwsza: Kiedyś nauczycielka podczas lekcji musiała wyjść, on wyciągnął swojego penisa ze spodni i zaczął normalnie się masturbować. Wtedy jako mała dziewczynka nie wiedziałam do końca co się dzieje, więc razem z innymi dziewczynkami po prostu odwracałam wzrok. Kiedy nauczycielka przyszła i została przez nas poinformowana o sytuacji, nie zareagowała.
Sytuacja druga: po paru miesiącach chodzenia do jednej klasy ten chłopak zaczął się nade mną znęcać. Bił mnie, szczypał. Raz podczas długiej przerwy, na której jedliśmy śniadanie, wziął moją bułkę i wyrzucił ją za kaloryfer. Wiadomo, kanapka zakurzona i pełno było w niej syfu. Wróciłam niestety do domu głodna.
Sytuacja trzecia: Z moją przyjaciółką miałyśmy zabawę, gdzie na dużym korytarzu kładłyśmy się na podłogę i opierałyśmy wyciągnięte nogi na ścianę. Ten chłopak zamiast przejść obok postanowił przejść mi po twarzy. Przy tej sytuacji pani wpisała mu uwagę, która po paru minutach została na jej oczach przez niego zjedzona.
Najlepsze jest to, że to trwało miesiącami. Byłam mała i wystraszona i sama nie wiem czemu nie opowiedziałam tego rodzicom. Nauczyciele ich przez ten czasu ani razu nie poinformowali. Moja mama dowiedziała się od mamy mojej przyjaciółki, pytając jak ona to znosi i czy ma zamiar z tym iść gdzieś wyżej. Oczywiście mama w szoku nie wie o czym jest mowa.
Nękanie skończyło się dopiero kiedy moja starsza siostra zaczepiła go na ulicy i delikatnie poprosiła, żeby się ode mnie odpie*dolił. :)
Jednym z moich marzeń jest pojawić się na kisscamie na jakimś meczu i poznać tym sposobem miłość swojego życia
Dodaj anonimowe wyznanie
