Jakiś czas temu pojawiła się kampania reklamowa jednego z popularnych w Polsce wafelków, z hasłem "dziecku odmówisz?". Za każdym razem przechodząc obok jednego z owych plakatów na paczkomatach, z irytacją w myślach odpowiadałam "tak, właśnie dziecku odmówię".
I nie, nie dlatego, że słodycze zapewniają małym kreaturom wątpliwej jakości wartość odżywczą, ale dlatego, żeby dzieciom od najmłodszych lat nie wydawało się, że wszystko im się należy.
A poza tym nie lubię dzieci.
Sobota. Mój mąż już dawno wstał. Ja też w końcu się zebrałam. Wychodzę z sypialni i w moje nozdrza uderza wspaniały zapach piekących się sandwichów. Stopiony cheddar i szynka. Mmmm... Pomyślałam sobie, że od wąchania tego zapachu mogłabym dostać orgazmu.
Schodzę po schodach do kuchni - myślę sobie o tym, jakiego wspaniałego mam męża, że robi mi śniadanko - i już to widzę i coraz bardziej czuję.
Kocia sraczka na pierwszym schodku.
Epickie.
Zawsze, gdy słyszę czyjś śmiech wydaje mi się, że to ja jestem powodem ich/jej/jego rozśmieszania.
Zawsze, gdy słyszę komplement rzucony w moją stronę wydaje mi się on sztuczny i zakłamany.
Gdy słyszę "Wiesz jaka straszna plotka chodzi..." jestem na 99% pewna, że dotyczy ona mnie.
Gdy tylko widzę miejsce z dużą ilością osób (np. centrum handlowe) automatycznie staram się omijać je szerokim łukiem, bojąc się, że coś odwalę/ że źle wyglądam (itd.) i będę pośmiewiskiem...
Publikując coś w internecie sprawdzam to dziesięć razy, w razie jakbym napisała coś niepoprawnie i została pośmiewiskiem.
Nigdy mnie nie poniżano ani nic z tych rzeczy. Nie wiem skąd to się bierze.
Czy ze mną jest coś nie tak?
Wstyd się przyznać, ale lepiej mi z moim "prywatnym masażerem" niż z moim chłopakiem...
Karma wraca. Ale czasem trzeba jej pomóc.
W liceum moja klasa miała interesującego nauczyciela matematyki. Profesor K. był klasycznym draniem, który uwielbiał upokarzać, obrażać i wyśmiewać uczniów. Obrywali wszyscy, bez względu na płeć, wygląd, status, zawsze znalazło się coś, nad czym mógł się popastwić. Skargi? Był nietykalny, jego żona była najlepszą przyjaciółką dyrektorki szkoły - ktoś nie wytrzymał i się na niego poskarżył - żona profesora K. brała dyrektorkę na kawkę, a ta wszystko zamiatała pod dywan.
W klasie maturalnej miła dziewczyna, Weronika, chodziła zupełnie rozbita. Jej młodszą siostrę pobito i zgwałcono. Weronika cieżko to przeżywała. Sprawa była głośna, zaś profesor K. zupełnie jawnie, na każdej lekcji, gnoił Weronikę chamskimi komentarzami o niej, jej siostrze, rodzinie. W końcu nie wytrzymała, po jednej matematyce tak się załamała, że do szkoły wróciła dopiero po miesiącu, na lekach.
Postanowiliśmy zrobić coś dobrego i obrzydzić mu życie. Kolega prowadził z rodzicami gospodarstwo hodowlane. Mieli spore zasoby świeżutkiej gnojówki.
Podczas kilku nocy odwiedziliśmy dom profesora i dokładnie przyozdobiliśmy gnojem wszystko. Jego auto na podjeździe, wycieraczkę, drzwi wejściowe, okna, trawnik, wypełniliśmy skrzynkę pocztową i pojemnik na śmieci. Oczywiście tak, żeby sprawcy byli nieznani. Powtórzyliśmy to jeszcze 2 razy, potem zauważyliśmy, że zainstalował kamery.
Dodatkowo skorzystaliśmy z możliwości internetu. Założyliśmy kilkadziesiąt skrzynek pocztowych i zalewaliśmy go wiadomościami ze słownictwem z rynsztoka i fotomontażami z nim w "oryginalnych" sytuacjach. Oczywiście o papierze i tradycyjnej poczcie nie zapomnieliśmy.
Do sprawy dołączyły się koleżanki z klasy. Rozpuszczały wśród rodziców, uczniów, nauczycieli innych szkół to, co wszyscy kochają. Ploteczki. To, że facet wyżywa się na uczniach nikogo nie obchodzi. Ale to, że bije żonę, lubi chłopców, pali skręty, proponuje uczennicom 5 za seks, jego dziadek/ojciec był komunistą, hitlerowcem, zboczeńcem, a on podrywa dyrektorkę - to interesuje każdego.
No i sklepy internetowe. Zamówiliśmy z fejkowych kont na jego nazwisko, adres i z płatnością za pobraniem tyle dildosów, wibratorów, akcesoriów do BDSM i lateksu, że byłby z tego mały sex-shop.
Ostatni cios - wjechać mu w podjazd, stanąć pod oknem, puszczać na maksymalnej mocy Cypisa, aż wybiegnie w samej piżamie i odjechać. Tej nocy wróciliśmy jeszcze 3-krotnie, ale z szacunku dla sąsiadów tę taktykę zastosowaliśmy raz.
Drań wytrzymał 5 miesięcy. Zwolnił się z naszej szkoły krótko przed naszą maturą. Z tego co wiem, to żona wymusiła na nim przeprowadzkę do innego miasta, bo miała dosyć plotek i bała się, że to się nie skończy.
Minął rok. W mojej starej szkole, jest nowy, normalny nauczyciel. Było warto.
Mimo młodego wieku pracuję jako manager w sporej korporacji. Jakiś czas temu dostałam pod swoje skrzydła projekt, który opierał się głównie na kopiowaniu i porządkowaniu danych, wobec tego uznałam, że zatrudnię do tego osobę bez większych kwalifikacji. Wybór padł na Karolinę - sprawiała wrażenie trochę zbyt pyskatej, ale znała wymagany program i była bystra, więcej nie potrzebowałam.
W pierwszym tygodniu jej pracy doszły do mnie skargi, że czuć od niej alkohol. Zaprosiłam ją do swojego biura i delikatnie poruszyłam ten temat. Całkowicie się rozkleiła i uderzyła w płacz, w kwadrans poznałam jej niewesołą przeszłość. Niedawno odszedł od niej mąż, poznał młodszą kobietę i uznał, że nie chce dłużej żyć z Karoliną. Zostawił ją z dwójką dzieci w wieku szkolnym, przez co się załamała.
Dałam jej szansę. Zaoferowałam pomoc w wyjściu z nałogu (nie było to szczególnie trudne, ponieważ jej alkoholizm trwał zaledwie od kilku tygodni), zdarzało mi się kupować jakieś drobiazgi dla dzieciaków, kilka razy odwiedziłam ich, żeby pomóc dzieciom w lekcjach.
Karolina już nie pije, dostała bardziej odpowiedzialną i - co za tym idzie - lepiej płatną posadę.
Co w tym wyznaniu anonimowego, spytacie? To przeze mnie odszedł od niej mąż, nosił w portfelu rodzinne zdjęcie, które widziałam, skojarzyłam również nazwisko. Do dzisiaj się łudzę, że ten akt dobroci wymazał mój grzech, jednak wiem, że moja pomoc to ciągle zbyt mało, by to naprawić.
Po pijaku wysyłałam "gorące" SMS-y do mojego wychowawcy. Przeczytała je jego żona i narobiło się przypału, bo miał mnie podpisaną nazwiskiem, więc była pewna, że to moja matka wysyłała te wiadomości. On wkurzony na mnie, ona na niego i na moją matkę... Zadzwoniła do mojego ojca i mu o wszystkim powiedziała, więc teraz i ojciec wkurzony na matkę, matka wkurzona na wszystkich...
Czytając tu wyznania o przypadkach, kiedy ludzie robili sobie krzywdę przy chodzeniu, leżeniu, staniu, siedzeniu czy innych, teoretycznie niezagrażających życiu i zdrowiu czynnościach, nie dowierzałam. Aż do dzisiaj.
Przekomarzałam i wygłupiałam się z moim chłopakiem. W którymś momencie, kiedy oboje mieliśmy brzuchy obolałe od śmiechu, poprosił, żebym podała mu wodę. Wstałam, żeby spełnić jego prośbę, a kiedy wróciłam z butelką upragnionej cieczy w ręku, postanowiłam kontynuować nasze przekomarzanki.
To był błąd.
Wyciągnęłam rękę z butelką, tak żeby znajdowała się poza jego zasięgiem i pochyliłam się nad nim, siedzącym na kanapie, chcąc go pocałować. Wtedy on nachylił się do przodu, doskonale rozumiejąc moje intencje i...
z ogromnym impetem zderzyliśmy się przednimi zębami. Odrzut był tak duży, że zatoczyłam się do tyłu. Spojrzeliśmy na siebie zdezorientowani i oszołomieni i wtedy poczułam coś twardego na moim języku. Pospiesznie wyciągnęłam to i położyłam na dłoni i zobaczyłam... a jakże. Kawałek zęba z odrobiną krwi. Przerażona podbiegłam do lustra i zaczęłam szukać jakiegoś ubytku, jednak nic nie znalazłam. I wtedy mnie oświeciło. Kazałam mojemu chłopakowi otworzyć usta, a kiedy spełnił moją prośbę zobaczyłam jego jedynkę, a raczej jej częściowy brak. Jak to już mam w takich sytuacjach, zaczęłam się histerycznie śmiać. Chłopak początkowo był zdezorientowany, ale spojrzał na kawałek zęba w mojej dłoni i połączył fakty.
Teraz czeka go wizyta u dentysty, ja natomiast zastanawiam się jak wielki musiał być impet uderzenia, że jego ukruszony ząb znalazł się w moich ustach.
Niedawno były walentynki, a niedługo Dzień Kobiet, tak że ten... ostrożnego całowania.
Mam niecodzienne hobby: piszę manuskrypty. Świetnie odstresowuje, a przy tym sobie dorabiam i to nawet niemało za jedno zlecenie, na razie mam ich niewiele, ale zawsze coś. W związku z tym posiadam dużą kolekcję m.in. stalówek i redisówek oraz tuszów. Zazwyczaj leżą grzecznie w szufladzie, no chyba że akurat coś skrobię. Tak było też owego felernego dnia.
Odwiedziła nas dawno niewidziana rodzinka, mają zwyczaj odwiedzania co jakiś czas krewnych, a przy tym "ojej, jak późno, możemy zostać na noc?". No trudno, rodzinne więzi trzeba podtrzymywać (przynajmniej wg rodzicielki, mam na ten temat inne zdanie, ale cóż), więc zostali. Rodzinka w składzie: ciotka, wujek, dziecko lat 3-4 skończyli jeść kolację, przygotowują się powoli spać, ja w łazience, biorąc prysznic. Wracam do pokoju i aż muszę wyjść i wejść ponownie, bo nie wierzę w to, co widzę. Ciotka siedzi z brzdącem na kolanach przy moim biurku, na którym wykwitły już dwie kolorowe kałuże.
Mówiąc krótko - szlag mnie trafił. Po pierwsze, kto jej pozwolił tu wejść? No jak to kto, przecież są w gościach, mogą chodzić, gdzie chcą. Kurrr, mieli nie wchodzić na piętro (domek jednorodzinny), gdzie znajduje się m.in. mój pokój. Skąd plamy? Bo Bartuś chciał się pobawić, to odkręcił i się rozlało. Samo. A ciocia wie, ile ta zabawa kosztuje? Jeden tusz kosztuje 15 zł (normalne są tańsze, ale nie nadają się do tej roboty). Niee, przesadzasz, jak już musisz, to ci pięć złotych oddam. I w ogóle kto to widział takie niebezpieczne i ostre rzeczy na widoku trzymać? Stalówka nie jest niebezpieczna, jeśli zajmuje się nią osoba odpowiedzialna, a nią nie jesteś ani dziecko, ani ty. Wypad z pokoju.
Tak, w tym momencie nerwy puściły mi do końca. Na szczęście poszła na dół, zawołałam ojca, pokazałam mu stan biurka i streściłam sytuację. Rodzinka musiała szukać innego noclegu i mają wilczy bilet.
A kasy dalej nie odzyskałam, oczywiście.
Dziś rano zostałam okradziona. Złodziej zabrał mi z samochodu laptopa i radio. Auto na szczęście zostawił. Gdy wróciłam, znalazłam na siedzeniu kartkę z dopiskiem: "Jak możesz jeździć takim złomem?".
Dodaj anonimowe wyznanie