#xckdk
Ona nie wie, że ja wiem. Rozmawiamy jak za dawnych dobrych czasów, jakby nic się nie stało. A co jest w tym najlepsze? To, że wydrukowałem te zdjęcia w formacie A1 i obkleiłem nimi CAŁE nasze mieszkanie. Trochę mnie to kosztowało, ale było warto.
Nie przemyślałem jednego. W międzyczasie rodzice do mnie dzwonili na kamerce. Za każdym razem odbierałem siedząc na kiblu, żeby nic nie widzieli. :D
Nie mogę się doczekać powrotu "mojej dziewczyny".
#UOAUN
Jeszcze nigdy wcześniej nie widziałem, żeby ktokolwiek tak szybko uciekał i tak głośno krzyczał :D
#jhexh
Kur*a, jak mi wstyd.
#kI46u
Zamawiając espresso, oprócz samej kawy dostajemy szklankę/kieliszek wody. Woda służy do oczyszczenia kubków smakowych, należy ją wypić przed kawą (są również osoby, które wypijają wodę po wypiciu kawy).
Nie mając o tym pojęcia, po prostu wlałem wodę do kawy...
#vNPsC
Był to Dzień Dziecka, a moja sąsiadka (mająca dwie córki – 8 i 9 lat) postanowiła zaprosić swoją rodzinę oraz mnie z mężem na kawę, aby uczcić to wielkie święto Małych Ludzi :). Każdy z nas kupił dziewczynkom prezenty; część była „firmowymi” zabawkami, ale niektóre były zwykłymi pluszakami czy grami… Myślałam, że dzieci ucieszą się z tylu prezentów, ale niestety myliłam się…
- Słodyczy i owoców w ogóle nie uznały za prezent – wylądowały na ziemi i w trakcie zabaw wszystko podeptały; z czekolad zrobiły sobie paletki (!) do bicia siebie nawzajem, a żelkami zaczęły się rzucać;
- mniejsze prezenty tj. pisaki, ciastolinę, puzzle, kolorowanki od razu rzuciły do kąta, nawet nie patrząc co to jest;
- pieska na baterię, który szczekał i machał ogonkiem, kopały, by się przewrócił, już nie mówiąc, że dźgały go długopisem po oczach „Czy będzie piszczał?”; na końcu wyrzuciły go z balkonu sprawdzając, czy lata (BTW, to podobno jest z jakieś bajki!!);
- po plastikowych kręglach zaczęły deptać, by były płaskie;
- od jednego z gości dostały dużego pluszowego słonia – wzięły nożyczki i zaczęły obcinać trąbę, uszy, ogon… na końcu wrzuciły zabawkę do basenu i biły w nią nadmuchiwanymi piłkami, by zatonęła;
- lalkę, która śpiewała (typu „Jej wysokość Zosia”) zdążyły popsuć cały czas naciskając wszystkie możliwe guziki, a na końcu były tak zajęte obcinaniem uszu słoniowi, że lala spadła za fotel;
- pluszowy miś od pradziadków wylądował pod stołem, niestety nieświadomie kopany przez resztę domowników (powiem Wam, że to mnie najbardziej zasmuciło, ponieważ prababcia chyba pamiętała jak „mnóstwo” zabawek miała w swoim dzieciństwie i była naprawdę przygnębiona).
Gdy na to patrzyłam, byłam naprawdę smutna. Nasz prezent wylądował w grupie „dupereli w kącie”, a interaktywny piesek nie dotrwał do wieczora… Może ja pochodzę z jakiejś mało majętnej rodziny, ale przenigdy ani moje rodzeństwo, ani ja nie wpadlibyśmy na to, aby tak traktować prezenty. Wszystkie zabawki (czy plastikowe, czy pluszowe) były szanowane, ani razu nie rzucone na ziemię, już nie mówiąc o zniszczeniu.
Dlaczego rodzice nie reagowali na takie zachowanie? Przecież za kilka lat dziewczynki będą niszczyły wszystko i niczego nie uszanują… W pewnym momencie powiedziałam przy stole „Jak byłam mała, to za takie rzucanie zabawek dostałabym po łbie”… Wtedy rodzice na mnie ruszyli „Przecież to dzieci! Muszą się bawić!”, „A co, mają siedzieć i czytać książki?!” i powiedzieli… że chyba się zasiedzieli. I mieli rację, bo dłużej na takie bananowe wychowanie nie mogłabym patrzeć.
#pf2xs
Mieszkała razem z nami. Trzeba było ją pilnować i dbać o to, aby przy kolejnym „odpale” nie przyszło jej do głowy np. podgrzewać wody w wannie za pomocą suszarki czy wyrównywać fałdy na dywanie za pomocą rozgrzanego żelazka.
Mimo że babcia była szalona, to wszyscy bardzo ją kochaliśmy i prawdę mówiąc to mieliśmy z nią dużo śmiechu. Ona sama, zdając sobie sprawę ze swoich ułomności i wiedząc, że jest z nami bezpieczna, czuła się z swobodnie w rodzinnym domu, wśród najbliższych jej osób.
Umówiliśmy się, że nie będziemy dawać jej do zrozumienia, że jest starą wariatką – to mogłoby jej sprawić przykrość. Znosiliśmy więc jej „wybryki” dzielnie. Pamiętam, że od moich najmłodszych lat babcia podkradała mi zabawki, które następnie pod koniec roku pakowała w papier śniadaniowy i kładła pod choinką w formie prezentu dla mnie. I tak też do perfekcji opanowałem sztukę teatralnego cieszenia się z otrzymanych od babci samochodzików, ludzików GI Joe, czy kartridżów do Pegasusa, które starowinka bezczelnie zajumała mi parę miesięcy wcześniej...
#iDOnD
#CMpef
Dziadek nie żyje od trzynastu lat. Płaczę, pisząc to wyznanie - jest mi jej okropnie żal...
#wevr1
Prawda jest taka, że poszłam do dobrej szkoły, bo chciałam uciec od psychicznego znęcania. Z rodzicami kontakt mam bardzo mały, czasami weekendy, ferie i wakacje. Pieniędzy skąpią mi na wszystko. Na pokój, na ubrania, na podstawowe rzeczy jak szampon czy podpaski (nie jakieś wybitnie drogie, zwykłe, najtańsze). Za pieniądze rodziców muszę wyżyć za ok. 30 złotych tygodniowo. Mam stypendia, ale pieniędzy z nich nie widzę. Moje zdrowie nie pozwala mi na jedzenie wszystkiego, co popadnie. Na część produktów (cały nabiał odpada, mięso też) mój organizm reaguje bardzo negatywnie. A nikt nie będzie cały czas jadł ziemniaków, marchewki czy makaronu.
Odkąd się przeprowadziłam jestem utrzymanką. Mój Pan sprawia, że jestem szczęśliwa. Dbam o siebie, odkładam dużą część pieniędzy na studia. Z tego, co mi zostaje wspieram różne organizacje, pobliskie schronisko. Pozwalam sobie na luksus i odrobinę szaleństwa, którego zawsze mi odmawiano. W międzyczasie pracuję, czasami sprzątam, czasami daję korepetycje.
Teoretycznie mam tyle pieniędzy odłożonych, że mogłabym skończyć tę relację i do końca szkoły żyć na poziomie. Lubię spełniać swoje zachcianki, ale nie jest to rzecz niezbędna.
Nie potrafię jednak zrezygnować z relacji z osobą, która się o mnie troszczy. Nie chcę odchodzić od mojego Pana. W przeciwieństwie do mojej rodziny, on dba o mnie. Pociesza, gdy widzi, że źle się czuję. Nasza relacja to nie tylko łóżko, to długie rozmowy i przyjaźń. Ja znam jego, on znam mnie. Nie jestem zakochaną nastolatką. Jestem po prostu wdzięczna, że na niego trafiłam. Jest najlepszym, co mnie do tej pory spotkało.