Jestem fanką Warhammera 40k.
Nie jestem brana na poważnie przez żadną z płci.
Koleżanki nazywają mnie chłopczycą, mimo iż ubieram się jak typowa dziewczyna, nakładam make-up jak typowa dziewczyna.
Co chwilę padają wstawki typu "He, he, bawisz się twoimi figurkami, a my byłyśmy z chłopakami w Gdańsku" albo "zamiast siedzieć i malować te pierdoły, to byś z nami wyskoczyła do klubu, no ale na jakieś zabaweczki masz, a na nas kasy brak".
Na turnieju byłam tylko raz, inni gracze traktowali mnie jak upośledzoną.
Mimo iż moi synowie Dorna spuszczali im konsekwentny wpiernicz, faceci próbowali mnie uczyć zasad od podstaw, pytali wielokrotnie "od kogo armię pożyczyłam, bo dziewczyna nie może tak dobrze malować" albo teksty "hah, spodziewałem się, że dziewczyna to bardziej różowymi marines zagra", "zarysujesz te figi tipsami, wiesz?".
O ślinieniu się i patrzeniu na biust nie wspomnę, mimo iż profilaktycznie założyłam golf.
A ja chciałabym po prostu pograć sobie towarzysko z kimś, kto będzie miał wykichane na moją płeć i będzie jak ja cieszyć się z rozgrywki.
Gdy miałem 6, może 8 lat, chciałem mieć sztuczną szczękę jak babcia. Bo myślałem sobie, że jak będę szedł do dentysty, to wyjmę szczękę, a lekarz wyrwie czy zaleczy co trzeba i nie będzie mnie boleć.
Mój obecny narzeczony, z którym jestem dwa lata, jest jednocześnie moim pierwszym i jedynym partnerem seksualnym. U niego jest podobnie, oboje mamy po 20-parę lat.
Byłam świadoma, że początki kochania się dla kobiety to nic przyjemnego. Bolesny pierwszy raz, potem jeszcze kilka tygodni żeby narządy się rozciągnęły i żeby zbliżenie nie było niemiłe i zaczęło sprawiać przyjemność. Nie byłam nastawiona na to, że od razu będzie super.
Po jakimś czasie zaczęłam odczuwać pewną przyjemność, zaliczyłam nawet kilka orgazmów. Ale nigdy nie byłam jakoś mega napalona i ogólnie moje napięcie seksualne bardzo ciężko było zbudować, za to pryskało w jednej chwili. Narzeczony ma wręcz niezaspokojony apetyt na seks. Mógłby codziennie, nie stroni też od seksu oralnego i innych eksperymentów z wiązaniem itp. Poddawałam się temu wszystkiemu w nadziei, że znajdę coś co mnie kręci i podnieca oraz dopracuję pozycję, w której rozkosz jest najlepsza.
Nic takiego jednak się nie stało. Nie mam prawie wcale ochoty na zbliżenia, każda pieszczota jest odbierana przeze mnie jak atak "aha! znowu się chce kochać", ponadto do każdego stosunku muszę się niemal zmuszać. Nawet jeśli podczas gry wstępnej nabiorę ochoty, to kiedy już jest we mnie proszę w duchu, żeby zrobił co ma zrobić i dał mi spokój. I to jak najszybciej. Każdy orgazm i emocje udaję - to wcale nie sprawia mi przyjemności (jemu bez wątpienia TAK). Ostatnio po seksie oralnym zwymiotowałam.
Nie wiem już co mam robić, próbowałam wszystkiego, ale mimo że kocham tego człowieka, nie pociąga mnie on fizycznie w żadnym aspekcie. Jestem świadoma, że związek bez tego rodzaju relacji jaką jest seks nie ma szans bytu. Boję się o tym z nim porozmawiać, bo wiem, że uważa się za "ogiera" i wiem, że to zniszczy jego ego. Jedyne czego jest świadom, to fakt, że to że on dochodzi podczas prawie każdego razu, to nie znaczy, że ja też mam orgazm.
W tym wszystkim zastanawia mnie jeszcze jedno... czy tylko ja tak mam? Bo raczej z pikantnych relacji znajomych na temat pożycia nie sądzę, że jest to problem globalny.
Jestem gejem. W zeszłym roku brałem udział w Paradzie Równości w Warszawie. Po wszystkim, poszliśmy ze znajomymi do restauracji i siedzieliśmy tam do wieczora (około 21). Zadowolony wracam sobie sam do domu. Sęk w tym, że miałem na sobie tęczową koszulkę, tęczowe przypinki i tęczowe policzki.
Nagle idę i mijam przypakowanego kolesia w dresie, który mi się intensywnie przyglądał. W końcu do mnie podszedł, a ja w międzyczasie już żegnam się z życiem. Wtedy on bierze karteczkę, coś na niej pisze i mi ją daje. Zaciekawiony sprawdzam co tam nabazgrolił. To był jego numer telefonu. Uśmiechnął się do mnie i powiedział, że mu się spodobałem. Dałem się zaprosić następnego dnia na kawę. Do dzisiaj jesteśmy razem w szczęśliwym związku.
Tego bym się nie spodziewał.
Studiuję, a właściwie kończę studia. Pochodzę z całkiem przeciętnie majętnej rodziny, czyli nie było bogactwa, ale też nie liczyliśmy każdej złotówki. Zostałem wychowana w szacunku do pieniądza, jednak nie wypieram się tego, że rodzice utrzymywali mnie przez pierwsze 3 lata studiów - chociaż to były pieniądze na życie, na zachcianki musiałam zapracować zawsze sama. I tu wiele moich rówieśników widzi problem. Studia nie należą do łatwych, przez pierwsze dwa lata żadna praca nie wchodziła w grę, później znajomi łapali się jakichś prac na boku. Ja zaś od kiedy pamiętam fascynowałam się obcymi językami, a wraz z technicznymi umiejętnościami tworzy to fajną opcję na zarobek za granicą. I tak sobie wakacyjnie pracowałam, raz w zawodzie, raz nie, zależnie od tego, co w danym momencie chciałam robić. Trzy miesięce pracy za granicą, podczas gdy inni siedzieli na tyłkach, bo przecież są wakacje - jak najbardziej jestem za, każdy robi co mu się podoba. Tylko jazdy zaczynały się zawsze po powrocie. Bo ty przecież za dużo zarobiłaś, to jesteś bogata, dlaczego nie wydajesz, przecież masz, jak się Polska nie podoba to się wyprowadź, wielka pani z zagranicy i tym podobne.
Zupełnie tego nie rozumiem, ja nikogo nie rozliczam z tego ile zarabia i gdzie pracuje, za to mi się dostaje za to, że w trakcie semestru jedyne dodatkowe źródło zarobku to były korepetycje (notabene też z języka obcego), a tak żyłam sobie za pieniądze zarobione w wakacje. Mimo tego, że od rodziców nie biorę już pieniędzy, ludzie dalej mają problem z tym, że nie zarywam weekendów w pracy.
Cóż. Jestem antypolakiem, bo wolę przepracować trzy miesiące często 6 dni w tygodniu i potem mieć spokój, niż pracować weekendami w Polsce, gdzie nie zarobię przez pół roku połowy tego co tam.
Dla tych, co nie lubią niedokończonych wyznań - pracę po studiach zamierzam podjąć w Polsce, niestety w mojej branży faceci mają o wiele łatwiej, więc jeżeli (tfu) nie znalazłabym niczego satysfakcjonującego, to też zamierzam poszukać za granicą. Według moich znajomych prawdopodobnie powinnam wyrzec się polskiego obywatelstwa za same myśli.
W ramach tegorocznej wycieczki szkolnej zwiedzaliśmy teren byłego obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau w Oświęcimiu. Czekaliśmy przed wejściem do muzeum, gdy jedna z koleżanek zaczęła śpiewać: "Jedzie pociąg z daleka" kompletnie nie zdając sobie sprawy z tego absurdalnego czynu. Dopiero jako dobre koleżanki uświadomiłyśmy ją, że jest to "lekko" nie na miejscu zważając, że ludzie byli tu przywożeni pociągami.
Mam 4-miesięczne niemowlę. Przez pierwsze 3 miesiące mały miał kolki i wrzeszczał całymi dniami. Ok. 19 padał. Kilka razy, wydaje mi się że w pierwszych dwóch tygodniach, zdarzało mu się wyć i w nocy. To tak tytułem wstępu.
Nad nami mieszka pewien tata z dwiema córkami. Sam tata jest ok. Ale gdy są dziewczyny...
Darcie gardła na cały regulator w dzień, tak że cały blok zachodzi w głowę, co się dzieje i pyta mnie co to i kto to... No dobra... Ale darcie się o 11 w nocy (kto wie jak piskliwe mogą być 15, 16 latki, może sobie wyobrazić) czy zabawa w chowanego z psem o 1 nad ranem i - co za tym idzie - tupanie po podłodze, uważamy za lekką przesadę.
Jakie było tłumaczenie taty, gdy mąż poszedł o 1.30 zwrócić uwagę? Że gdy dziecko krzyczy, to mu też przeszkadza, a jakoś pretensji nie ma.
Nie wiem, może my jesteśmy przewrażliwieni, bo niewyspani.... Ale weź i wytłumacz niemowlakowi, że ma być cicho... A 15,16-latek chyba już coś rozumie i jakieś zasady życia w bloku powinien znać. Czy się mylę?
Będzie szybko.
Częściej myje uszy mojemu kotu niż sobie.
Nie boję się śmierci. Najbardziej przeraża mnie możliwość, że umrę mając okres i jakiś biedny człowiek będzie musiał odkleić i wyrzucić moją obleśną podpaskę.
Nie lubię zwierząt. W dzieciństwie miałam w domu psy i koty, lecz należały one do rodziców. Jednak ja nie widzę sensu w posiadaniu własnego zwierzaka, nie kręci mnie to.
Ostatnio przeprowadziłam się do dosyć dużego domu po babci. Urządziłam się i mieszkam tam sama. Gdy dowiedzieli się o tym moi znajomi z pracy, zaczynali naturalnie pytać, czy będę robić parapetówkę itd.
Wszystko przebiła kobieta, o której wiedziałam tyle, że jest niesamowitą kociarą i pokazuje każdemu zdjęcia swoich kotów. Stwierdziła, że skoro mam większy dom, to powinnam zaadoptować sobie zwierzaka. Powiedziałam jej, że nie zamierzam, bo nie lubię zwierząt. Żałuję, powinnam skłamać, że mam alergię, bo ta dzień w dzień zaczęła męczyć mnie komentarzami, że jestem bezduszna i na moim miejscu zaadoptowałaby ze 4 koty, a może sobie pozwolić tylko na 2.
Ostatnio napisała do kogoś na forum, że jej "przyjaciółka" weźmie kociaka. Zadowolona podrzuciła mi zwierzaka w kartonowym pudle pod drzwi (niestety, wiedziała gdzie mieszkam). Byłam wtedy na urlopie za granicą. Na początku myślałam, że ktoś zrobił mi śmierdzącą niespodziankę i wyrzuciłam karton nie zaglądając tam, bo mnie mdliło, ale w pracy dowiedziałam się prawdy, jak zapytała mnie jak tam mruczek.
Do tej pory jestem wściekła na nią, a ona uważa, że to moja wina. Napisała do jakichś obrońców zwierząt jaką jestem okrutną kobietą, ale chyba nikt nie potraktował jej poważnie. W końcu nie dziwię się, bo pisanie o wszystkim z Caps Lockiem i z milionami wykrzykników nie uchodzi raczej za normalne.
Ja natomiast nie czuję żalu, że jakieś małe stworzenie sobie zdechło. Po prostu nie rozumiem skąd pomysł, że każdy musi mieć zwierzaka i na siłę trzeba wciskać go ludziom tylko dlatego, że nie mają.
Dodaj anonimowe wyznanie
