#aPEIW
Parę miesięcy temu dowiedziałam się, że ma to swoją naukową nazwę - hybrystofilia. Od razu odpowiadam na pytania racjonalistów i hejterów: potrafię podejść do tego z dystansem. Rozumiem, co ci ludzie zrobili i że ten książę na białym koniu z radością poderżnąłby mi gardło. Widzę przypadkowe zdjęcie i myślę "O, przystojny, chętnie bym go spotkała", ale zaraz się opamiętuję "Czekaj, czekaj. Przecież on zgwałcił i udusił kilkadziesiąt kobiet". Dystans zwiększył się jeszcze bardziej po ostatnich... hmm, pomysłach.
Przechodząc do sedna. Zawsze kręciło mnie BDSM i uległość, ale to, co ostatnio zalęgło mi się w głowie, przekroczyło wszelkie granice.
Zaczęłam marzyć sobie o poznaniu nekrofila. Tak, dobrze przeczytaliście. Nekrofila. Samo to nie jest w sumie aż tak dziwne, ale stwierdziłam po pewnym czasie, że - gdyby to go uszczęśliwiło - mógłby mnie nawet zabić (myślałam, że zanim bym się z nim spotkała, postarałabym się sporo przeżyć, podróżować, spełniać marzenia, żeby nie czuć, że odchodzę przedwcześnie). Taka miłość aż po grób i jeszcze dłużej.
P.S. Nie mam skłonności samobójczych.
Fala wyzwisk za 3...2...1...
#4H6wy
Było ich tak wiele, że nacisnęłam "usuń wszystkie". Została tylko jedna, którą mąż wysłał mi kilka dni przed śmiercią. Była nadal oznaczona jaka nieprzeczytana.
Czasem moja poczta głosowa zmusza mnie do odsłuchania starych wiadomości przed usunięciem. Mimo, że naprawdę ostatnią rzeczą jaką pragnęłam było odsłuchanie tego, zrobiłam to.
Mój mąż powiedział "cześć kochanie, chciałbym abyś wiedziała, że wszystko jest w porządku i dojechałem już do domu".
#nh51u
Myślałam, że to przejściowe, z powodu stresu i depresji.
Miesiąc temu w wieku 33 lat straciłam ukochanego męża, mojego jedynego prawdziwego przyjaciela, w wyniku zawału serca. Gdy miałam się poddać, przedawkować leki i przestać czuć ten masakryczny ból, żal, zadzwonił lekarz.
Powiedział "Jest pani perfekcyjnie zdrowa. Jesteś w ciąży".
Kocham to dziecko bo wiem, że to nie jest przypadek. Od 5 lat staraliśmy się z Mateuszem o dziecko i teraz włożę swoje całe serce w to, żeby być najlepszą matką. Nie chcę zawieść męża, wiem, że gdziekolwiek jest, jest ze mnie dumny. Zmieniłam się, w końcu dostrzegłam dobrą stronę życia po jego śmierci. Żałuję tylko, że tak późno.
#QKfGZ
#JTTCw
Nawet nie wiem, jak to skomentować.
#PFAJS
Wiem, że też nie jestem mu obojętna, ale wiem też, że nie traktuje mnie tak, jak ja jego. Nie robię sobie nadziei, że będziemy razem. Staram się też ograniczyć nasze kontakty, ale i tak za każdym razem jak powie na mnie zdrobniale, jak mnie dotknie, jak na mnie spojrzy czy coś do mnie powie, to jest ciężko. Przeraża mnie to uczucie, chciałabym zakochać się w kimś innym. Pewnie zrozumieją mnie tylko osoby, które same to przeżyły, ale i tak o wiele lepiej było to z siebie wyrzucić.
#XlnBS
W dzieciństwie, a w szczególności w wieku przedszkolnym, byłam bardzo przywiązana do mojej mamy, bardziej niż większość rówieśników w moim otoczeniu przez pewne okoliczności i wydarzenia, jakie mnie wtedy spotkały (m.in. mama wyjeżdżała kilka razy za granicę za pracą). Oprócz tego jestem leworęczna, więc nauka pisania przychodziła mi nieco trudniej niż innym. Objawiało się to tak, że pisałam większość wyrazów/zdań od tyłu.
Z powodu słabej odporności bardzo często chorowałam, więc lekarz zadecydował, że opuszczę pierwsze lata przedszkolne i dołączę dopiero w zerówce. Tak się więc stało.
Oczywiście wtedy wszyscy w grupie już dobrze się znali i zawarli przyjaźnie, więc nie było mi łatwo się wśród nich odnaleźć, w dodatku mój dość ciężki charakter nie ułatwiał sprawy. “Koleżanki” prędko się ode mnie odsunęły i znielubiły mnie, nie chciały się ze mną bawić. Więc robiłam to, co lubiłam wtedy robić najbardziej - lepiłam z plasteliny i tworzyłam wiele laurek dla mamy, która była moją najlepszą przyjaciółką.
Każdy dzielił szufladę z kolegą/koleżanką z grupy, ja również. I tam, jak mi się wydawało bezpiecznie, trafiała spora część tworzonych przeze mnie laurek, których z jakiegoś powodu nie zdołałam dać mamie.
Pewnego dnia pani przedszkolanka zarządziła sprzątanie szuflad. W porządku, wiadomo, czasem trzeba. Niestety, dziewucha, z którą dzieliłam szufladę była wobec mnie szczególnie wredna. Wraz ze swoimi koleżankami siedziała sobie przy naszej szufladzie i ją “porządkowała”, wyciągając wszystko, co w niej było (swoje rzeczy i moje). Oczywiście wtedy każda z nich zobaczyła moje laurki, prawie wszystkie z moim odwrotnym, drukowanym “Dla Mamy” na przodzie. Śmiały się z nich mi bezczelnie w twarz i głupio komentowały. Już wtedy było mi niesamowicie przykro, ale tylko się przyglądałam, nie za bardzo wiedząc, co zrobić...
To oczywiście nie był koniec. Owo dziewuszysko zebrało moje laurki w pliczek i każdą z nich podarła, co do jednej, z podłym śmiechem. Moje dziecięce serduszko rozbiło się na miliony kawałeczków.
Niespecjalnie pamiętam, co się potem wydarzyło. Chyba poskarżyłam się pani.
Droga Patrycjo. Jeśli to czytasz i skojarzysz fakty oraz przypomnisz sobie, jakie mi wtedy zrobiłaś świństwo, wiedz, że nigdy ci tego nie wybaczę. M.
#da2zc
Gość pochodził z Zakopanego, pracował fizyczne na budowach.
Gdy nasza kotka zaszła w ciążę z bliżej nieznanym kotem, razem z siostrą wyobrażaliśmy sobie co to będą za słodkie kocięta, część rozdamy, a zostawimy dla siebie jednego lub dwa, by każdy z nas obojga miał własnego małego kotka.
Nadszedł dzień rozwiązania. Maleństwa były przepięknie. Co rano razem z siostrą je doglądaliśmy.
Kilka dni później przez okno zauważyłem przypadkiem, jak ten zwyrodnialec je topi w wiadrze.
Przepłakałem kilka dni.