Wracałam ostatnio ze sklepu, który mam pod blokiem. W ręce trzymałam dużą reklamówkę wypełnioną zakupionym jedzeniem. Na ławce siedział starszy pan. Szczerze mówiąc, nawet nie zauważyłam go. Dopiero jak się odezwał to na niego spojrzałam. Trzymał dwie kule przy sobie i jakąś siatkę (nie mam pojęcia z czym). Wyglądał dosyć biednie ale nie wyczułam od niego alkoholu.
-Dzień dobry proszę pani. Mógłbym prosić o jedną bułkę?
Byłam w szoku, że używał tak ładnych słów. Bez słowa wyjęłam siatkę z bułkami i podałam mu. Bułki były złączone po 2.
- Pan weźmie obie. Na zdrowie. - W końcu wydusiłam z siebie.
- Dziękuję pani bardzo. Dzięki pani w końcu zjem kolację.
Popłakałam się. Przy nim. Te słowa zmiażdżyły moje serce. Chyba nigdy w życiu nie byłam tak smutna jak po tym co powiedział. Podałam mu jeszcze pastę jajeczną, bo pierwsza wpadła mi w rękę. Uśmiechnęłam się i poszłam. Cały czas płakałam. Było to kilka dni temu i do teraz nie mogę się po tym pozbierać.
Ostatnio widziałam 2 dziewczyny za blokiem.
Miały na oko jakieś 15 lat. Zatrzymałam się pod blokiem, bo wydawało mi się że telefon mi dzwoni (torbę mam jak czarną dziurę więc trochę to zajęło). Słyszałam ich rozmowę. Jedna miała iPhone'a. Chciały go rozwalić żeby od rodziców dostać nowszy model. Ich rozmowa mnie rozwaliła. Zastanawiały się czy go wrzucić do Wisły czy utopić w kiblu czy rozwalić o ziemię itd.
Nie rozumiem dzisiejszych dzieci. Ja sama mam trochę słaby telefon, a nie narzekam.
Jak byłem mały, razem z kumplem bawiliśmy się w tortury. Na szczęście nie lała się krew, ale i tak było ciekawie.
Dość często zostawaliśmy sami w domu (nasi rodzice mieli do nas zaufanie, bo byliśmy uznawani za grzecznych chłopców). Pewnego razu oglądaliśmy telewizję, w której leciał program o metodach tortur. Byliśmy nim zafascynowani do tego stopnia, że postanowiliśmy spróbować. I tak za każdym następnym razem, gdy byliśmy sami, dom zamieniał się w salę tortur.
Wyglądało to tak, że najpierw ustalaliśmy kto jest ofiarą, a kto oprawcą.
Ofiara rozbierała się (do naga!), a oprawca zakładał czarną czapkę (wiecie, taki niby kaptur kata). Ofiara była wiązana na różne sposoby i torturowana przez oprawcę. Tortury to były głównie łaskotki, ale występowało też bicie, przypalanie stóp (na szczęście świeczką na baterie), a nawet robale (najczęściej dżdżownice) kładzione w różnych punktach ciała. Było też zakrywanie oczu i kneblowanie ust torturowanego. Kumpel raz się nawet zesikał, jak go łaskotałem (potem on w ramach zemsty łaskotał mnie dłużej niż było ustalone, wtedy sam się o mało nie zsikałem :D). Nie pamiętam dokładnie jak długo trwały nasze praktyki, ale po jakimś czasie nam się (na szczęście) znudziły.
Oto moje anonimowe, bo nikomu o tym nie powiem ;)
P.S. Dla ciekawskich: Tak, kumpel pamięta. I tak, byliśmy normalni.
Gdy idę po swojego syna do żłobka z pustą spacerówką, mam wrażenie, że ludzie patrzą na mnie jak na człowieka z zaburzeniami psychicznymi.
Jestem inżynierem. Pracuję w poważnej i znanej firmie w branży mechanicznej. Skończyłam ciężkie studia, życiowo jestem zaradna, nawet bardzo. Dobrze zarabiam, potrafię utrzymać się na wysokim poziomie. Odnoszę sukcesy, wcześniej na uczelni, teraz w pracy. Wydawać by się mogło, że jest idealnie. Jest jeden duży problem, który cały czas mnie ogranicza i obniża moją samoocenę.
JESTEM TĘPA.
Rozmowa ze mną często wygląda tak, że bazuję tylko na wyuczonej wiedzy, którą wkułam. Jeśli temat jest problematyczny, to się motam. Często mam problemy z wysłowieniem się, jestem chaotyczna, niezrozumiała. Mam zawiechy. Ktoś coś mówi, ja rzucam jakieś pytanie bądź odpowiedź, która sugeruje, że nie zrozumiałam głównego tematu...
Wstydzę się często odezwać na forum, żeby nie walnąć znowu gafy. Pracownicy cenią mnie za zaangażowanie i rzetelną pracę, ale wiem, że mają ze mnie bekę i komentują moje wpadki. Czasami mam wrażenie, że mój mózg działa jak przez mgłę. Mam obsesję na tym punkcie. Codziennie biczuję się w myślach za każdą wpadkę. Robię dużo testów na inteligencję, żeby się sprawdzić.
Skomentujcie, co o tym myślicie.
Postanowiłam opisać jeden z zabawniejszych aspektów mojego życia. Moja mama jest pielęgniarką, a ja posiadam kilka chorób, przez które muszę co jakiś czas robić badania, między innymi badać krew. Zamiast jeździć po laboratoriach, mama pobiera mi krew w domu i po drodze do pracy podrzuca ją w odpowiednie miejsce. Sprawa wygląda tak, że budzi mnie o 6 rano, pobiera krew i wychodzi do pracy. Po tylu latach mam na to na tyle wyrąbane, że po prostu przekręcam się na bok, udostępniam jej rękę i śpię dalej, a mama robi co trzeba. Czasem nawet nie pamiętam, że tą krew mi pobrała.
PS. Koleżanki dziwią się, że z takim podejściem po świecie nie chodzą jeszcze moje klony.
Odkąd pamiętam cierpię na dotkliwe bóle w czasie miesiączki. Niestety leki typu No-spa czy inne podobne nie pomagają na dłużej niż 15-20 minut. Odwiedziłam co najmniej 5 ginekologów, którzy nie potrafili mi pomóc, a tabletki antykoncepcyjne są niewskazane przy mojej chorobie.
Dwa lata temu będąc w liceum przeczytałam, że orgazmy działają rozkurczowo, więc przeszłam do wypróbowania nowego "leku". O dziwo bóle stały się akceptowalne, a nawet seks podobał mi się bardziej.
Niestety w międzyczasie rozpadł się mój związek, a obecny partner uważa seks podczas miesiączki za obrzydliwy i przez tydzień nawet mnie nie dotknie. Oprócz tego jego zdaniem oglądanie filmów porno to zdrada.
Chociaż nie jestem z tego dumna, ukrywam się przed moim chłopakiem gdy robię sobie dobrze, żeby móc normalnie funkcjonować.
Dziś chciałam napisać, z czym w pracy spotyka się moja mama, bo tylko położna zna skalę tych problemów. Madek właściwie nie da się dopatrzeć, zwłaszcza że tuż po porodzie dużo kobiet madkuje, trzeba zacisnąć zęby i zrozumieć, a położne przyzwyczajone. Chcę opisać coś innego.
To, że ktoś położy kartkę z wielkim "NIE SZCZEPIĆ" zdarza się minimum raz w tygodniu, specjalne ubranka z tym komunikatem też są popularne. Takich matek jest jednak o wiele więcej, wystarczy, że podczas rozmowy z lekarzem nie wyrazi zgody na szczepienia, położne się tym nie zajmują, więc nie wiedzą, ile mają dzieci antyszczepionkowców. A te kartki i ubranka są zupełnie niepotrzebne, służą jedynie manifestacji swoich poglądów.
O wiele gorsze są jednak eko-wege-wariatki, nie jest ich tak sporo jak antyszczepionkowców, ale wciąż dużo. Niby da się być weganką i zaspokajać wszystkie potrzeby organizmu, ale one o tym nie wiedzą. Wszystkie są wychudzone i nawet ciężko krew pobrać. Jak im się chce znosić ekologiczne pieluchy i myć dziecku pupcie przegotowaną wodą, bo chusteczki to sama chemia, ich sprawa, problem jest gdzie indziej. Takie niedożywione matki prawie nie mają pokarmu. Dziecko ryczy, bo jest głodne, a one nie zgadzają się na podanie mu czegokolwiek, bo naturalne dla niemowlaka jest tylko picie mleka matki. Takie dzieci ciężej przechodzą żółtaczkę, ale żadnych leków też podać nie można, bo nienaturalne. Na badania też się często nie zgadzają i dzieci opuszczają szpital bez badania słuchu czy nawet badań na fenyloketonurię, która niewykryta odpowiednio wcześnie na pewno uszkodzi mózg. To badanie jest naprawdę podstawą.
Te matki często są obrażone, że rodzą w szpitalu, że zła woda, że sama chemia, że szpitale są nienaturalne, że kobiety tyle lat rodziły bez szpitali i było dobrze.
Tylko jakoś umknęły im statystyki, które mówią, że w tych cudownych, naturalnych czasach śmiertelność okołoporodowa wynosiła około 50%.
Chyba nie rozumiem ludzi.
Całe życie byłam gruba. Nie przez chorobę czy leki, ale przez błędy żywieniowe moich rodziców, a później przez brak prawidłowych nawyków w moim dorosłym życiu. Kilka miesięcy temu podjęłam kolejną próbę by przesłać być pulpetem czy świnią, jak to często w wieku nastoletnim byłam nazywana. Prób miałam wiele i zazwyczaj nic z nich nie wychodziło, bo jak schudłam trochę, to zaraz odpuszczałam sobie. Jednak tym razem postanowiłam zrobić to z głową i wsparciem - poszłam do dietetyka. I tak oto zaczęłam zdrowo chudnąć.
Reakcje ludzi z mojego otoczenia były pozytywne. Wszyscy zachwalali, że świetny pomysł, że lepiej zaczynam wyglądać i och i ach. Aż do teraz.
Jestem w połowie drogi do idealnej wagi, schudłam 10 kg i się zaczęło.
- Kiedy masz zamiar przestać chudnąć?!
- Przesadzasz z tym odchudzaniem!
- Po co płacisz dietetykowi? Przecież znasz zasady odżywiania. Możesz sama sobie dietę z neta ściągnąć. A pieniądze w coś innego zainwestować.
- W anoreksję się wpędzisz!
- Wyglądasz jak szkielet! (80 kg szkielet. Najlepszy komentarz :D)
Nie potrafię tego pojąć. Najpierw ludziom nie pasowało, bo byłam gruba. Teraz nie pasuje, bo przestaje być gruba. Chyba ludziom się nie dogodzi.
A ja nie zamierzam przestawiać dążyć do celu. Swoje komentarze i złote myśli niech sobie w buty schowają!
W ostatni weekend pierwszy raz w życiu poczułam się jak prawdziwa księżniczka z bajki. Poszłam w takie tango, że do domu wróciłam bez buta.
Dodaj anonimowe wyznanie
