Poznałam go w ostatniej klasie liceum, zaraz na jej początku. On, student chemii, bardzo mi imponował, a poza tym był sympatycznym facetem. Zaczęliśmy się spotykać, a po roku zamieszkaliśmy razem, gdy zaczęłam studiować.
Od momentu zamieszkania razem wiele rzeczy się zmieniło. Bardzo pilnował tego, co jemy. Nie mogłam ugotować spontanicznie obiadu, tylko musiał być on skrupulatnie zaplanowany z tygodniowym wyprzedzeniem. Podczas jego przygotowywania musiałam ważyć każdy kawałeczek, smażyć w odpowiedni sposób, na wyznaczonej przez niego ilości tłuszczu. Kiedy nie zważyłam jednego składnika, po prostu zapominając o nim, robił awanturę, zarzucając mi, że chcę być gruba i jemu też tego życzę. Potem sam przygotowywał posiłki, a ja miałam zakaz wchodzenia do kuchni.
Jak go poznałam, ważyłam 65 kg przy wzroście 170 cm, więc miałam prawidłową wagę. Przez pół roku od zamieszkania z nim schudłam 12 kg. On ustalał mój jadłospis, ilość produktów, które mam spożywać. Jak czasami zauważył kawałek papierka po batoniku w mojej torebce, obrażał się i krzyczał o to, że nie stosuję się do jego poleceń. Totalna paranoja, ale znosiłam to cierpliwie tłumacząc sobie, że to tylko fanaberie, że każdy ma jakiegoś bzika, a ten nie jest jakiś wyjątkowo szkodliwy.
Potem jednak zmusił mnie do ćwiczeń. Codziennie po godzinie ćwiczeń, z reguły wieczorem, 3 razy w tygodniu basen, 3 razy w tygodniu bieganie. Byłam wykończona. Schudłam jeszcze mocniej. Ważyłam 45 kg i cały czas chudłam.
Zaczęłam podjadać coraz bardziej, do pracy przygotowywałam sobie lub kupowałam całe naręcze jedzenia. Zorientował się i znowu miałam awanturę.
A potem nastąpiło coś, czego nie mogłam już zaakceptować. Codzienne ważenie. To było bardzo upokarzające. Musiałam się rozebrać i stanąć nago na wadze, a on sprawdzał, czy nie przytyłam. Jak schudłam, dostawałam nagrodę w postaci pochwały, a jak przytyłam, znowu krzyczał.
Obydwoje żyliśmy jak w jakimś amoku. Dla mnie to stawało się coraz bardziej normalne, powoli nie traktowałam tego jak jakieś odchylenie od normy. Prawdopodobnie dlatego, że wszystkie te dziwactwa wprowadzał stopniowo. Rodzina pytała co się ze mną dzieje, ale tłumaczyłam to stresem na uczelni i brakiem czasu na jedzenie.
Po roku, gdy wyglądałam jak szkielet, doszło do mnie (tak, dopiero po roku!), że on sam wygląda dobrze, normalnie. Zapytałam go wtedy, dlaczego on tak nie chudnie, a on odparł "Ja? Ja nie muszę. To ty byłaś gruba, jak się poznaliśmy. W końcu wyglądasz pięknie". To był policzek dla mnie. Spakowałam się jeszcze tego dnia i wyprowadziłam do domu rodzinnego. Wzięłam dziekankę i postanowiłam wrócić z pomocą dietetyka do swojej normalnej wagi. On przez bardzo długi czas próbował nawiązać ze mną kontakt, aż mój ojciec się z nim nie rozmówił. Teraz, po dwóch latach, znowu mam swoją wagę z liceum.
Wakacje spędziłam w psychiatryku, nie będę opisywała co się tam działo, bo jest rzecz, która przeraziła mnie o wiele bardziej.
Dwa tygodnie po moim przybyciu mury tego zacnego wariatkowa opuściła anorektyczka, która została utuczona do minimalnej akceptowalnej wagi. Utuczona, ponieważ jej nie wyleczyli i nigdy nie wyleczą.
Zdążyłam z nią parę razy porozmawiać. To był już któryś jej pobyt z kolei. Wydaje mi się, że choruje już bardzo długo, w tym roku poszła do liceum, jednak wciąż ma dziecięcą budowę działa, żadnych bioder czy biustu, głodzić się mogła zacząć już w podstawówce. Sama powiedziała mi, że jak wyjdzie, to znowu zacznie się odchudzać, bo jest gruba i nie podda się, dopóki nie będzie ładna. Skąd wie, że jest gruba? Koledzy ze szkoły mówią jej tak od 3 klasy podstawówki.
Sęk w tym, że w jej miejscu zamieszkania jest jeden zespół szkół, do którego uczęszcza jakieś 80% wszystkich dzieci i nastolatków, w mojej klasie jest dziewczyna stamtąd, więc wiem. Wspomniana wcześniej anorektyczka chodziła tam do podstawówki, do gimnazjum, a teraz idzie tam do liceum. Ani rodzice, ani nauczyciele, ani psychiatra, ani psycholog, ani ktokolwiek kto powinien jej pomóc, nie wpadł na to, że powinno się ją stamtąd zabrać.
Mówiła, że się z niej śmieją, że podbiegają do niej i łapią ją za tłuszcz, że jak raz nauczyciel zostawił ich samych w sali, wskaźnikiem pokazywali jej gdzie powinna schudnąć. Było tego o wiele więcej, a ona im wierzy. Nam za to nie uwierzyła, gdy mówiliśmy, że to wszystko nie jest w porządku. Ona nie chce chodzić do tej szkoły, ale rodzice nie pozwalają jej iść gdzie indziej, do tego zespołu szkół ma 10 minut spacerkiem, ich zdaniem gdziekolwiek indziej będzie za daleko.
Jak mówiłam, mam w klasie dziewczynę z tamtego miasta, do naszej szkoły dojeżdża jakieś 40 minut pociągiem, a potem jeszcze 10 minut tramwajem. Mam też dwie koleżanki, które ze szkoły do domu mają ponad półtorej godziny pociągiem, dlatego mieszkają w akademiku, a do domu jeżdżą tylko na weekend. To wcale nie jest odległość nie do pokonania.
Niestety zanim ta dziewczyna będzie mogła o sobie decydować, minie jeszcze trochę czasu, a nawet jeśli dotrwa, to nie sądzę, by mogła się postawić, już teraz była strasznie zniszczona. Nie jestem pewna nawet, czy dożyje osiemnastki, czy nie wykończy się wcześniej.
Słyszeliście o tym nowym banknocie o nominale 500 zł? Jestem jednym z niewielu jego posiadaczy. Jestem też straszliwym bałaganiarzem i często zdarza mi się chować moje skarby w miejscu, z których na pewno nie zginą. Problem w tym, że za każdym razem zapominam, co to za miejsce i potem całymi dniami przewracam chatę do góry nogami… Identycznie było z moim banknotem. Problem zaginięcia kasy tak bardzo mnie niepokoił, że zamiast uczyć się do egzaminu ustnego z ekonomii, po raz dwudziesty piąty przeczesywałem szafę w przedpokoju.
Spasowałem, będąc już przekonanym, że mój cenny banknocik zaginął na zawsze i znajdę go kiedyś, gdy już nie będzie on miał żadnej wartości…
Do egzaminu nie przygotowałem się zbyt dobrze i liczyłem na to, że akurat trafią mi się jakieś w miarę łatwe pytania. Nic z tego – poległem sromotnie. Wykładowca to surowy kawał sukinkota, który nie zna litości. „Nie zaliczył pan. Indeks proszę!” - usłyszałem. Spuściwszy nos w kwintę podałem mu studencki kajecik.
- Fiu, fiu, fiuuuu… - rzekł egzaminator wyciągnąwszy z środka mój banknot. Mi tymczasem odebrało mowę. Profesor chwilę sobie znalezisko pooglądał, spojrzał na nie pod światło, aby sprawdzić, czy na pieniądzu widnieje znak wodny, a następnie wepchnął moją pięćsetkę do swojej kieszeni i… zanim zdążyłem cokolwiek powiedzieć i wytłumaczyć się, wpisał mi zaliczenie.
Z jednej strony cieszę się, że „zaliczyłem” przedmiot, z drugiej czuję się niczym ostatni „ch#jek”, który przekupił wykładowcę, z trzeciej jestem wściekły, że straciłem mój zaginiony banknocik!
Za każdym razem, kiedy jestem sam w domu i sram, udaję, że rodzę dziecko. Stękam, jęczę, że boli i wyginam się na kiblu, jak jakiś debil.
Mam tak od kiedy tylko pamiętam.
Jestem 32-letnim facetem i poza tym wszystko ze mną w porządku.
Moja siostra ma dwie córeczki, jedna ma 4 lata, druga 2. Siostra nie pracuje, jej mąż pracuje za granicą i zjeżdża co 4 tygodnie.
Od zawsze moja siostra to był typ imprezowiczki. Nigdy nie stroniła od alkoholu. Na imprezach rodzinnych potrafiła wypić kilka drinków i zapić piwem, mając pod opieką swoje córki. Wtedy ja zajmowałam się małymi, tłumacząc sobie, że siostra wiedziała, że ja niepijąca przypilnuję jej dzieci, więc mogła sobie pozwolić.
Dwa miesiące temu wpadłam do niej na gościnę i wyczułam zapach wódki. Porozmawiałam z nią, powiedziała, że była jej koleżanka, że wypiły po jednym drinki. OK.
Około dwóch tygodni temu znów wpadłam, bo akurat przechodziłam, drzwi otworzyła mi starsza pociecha, mówiąc, że mamusia źle się czuje i śpi. Faktycznie spała, pijana, ledwo kontaktowała. Wkurzyłam się, zabrałam siostrzenice do siebie. Następnego dnia poważnie pogadałam z siostrą. Obiecała, że to tylko jeden wybryk, bo wpadli znajomi i "tak wyszło".
Wczoraj odwiedziłam ją, bo wiedziałam, że dzień wcześniej miała domówkę. Znów powtórzyła się sytuacja, siostra spała pijana, dzieci bawiły się same w salonie.
Jestem złą siostrą i zadzwoniłam na policje, zgłosiłam co zastałam. Teraz siostra będzie miała kontrole i sporo problemów. Dzieci odwiozłam do dziadków.
Najzabawniejsze jest to, że to JA jestem tą złą. Jeszcze wczoraj dzwonił do mnie szwagier robiąc awanturę, że niszczę ich rodzinę, bo sama nie mam dzieci i im zazdroszczę.
Rodzice nie chcą ze mną rozmawiać, bo na własną siostrę policję wezwałam, a przecież dzieciom się nic nie stało!
Cóż, ja uważam, że postąpiłam słusznie. Nigdy bym sobie nie wybaczyła, jakbym zlekceważyła tę sytuację i dzieciom coś by się stało, bo moja siostra wolała pić zamiast zająć się dziećmi. Albo chociaż załatwić im opiekę.
Chyba nie byłem zbyt bystrym dzieckiem...
Pewnego dnia, gdy miałem pięć, może sześć lat, zostałem zabrany na wycieczkę do lasu przez mojego wujka. I to nie byle jaką wycieczkę! Był namiot, rozgwieżdżone nocne niebo nad nami i odgłosy przyrody. Było to dla mnie wielkie przeżycie. Wujek nauczył mnie jak rozpalić ognisko i mogłem sam usmażyć na nim pyszną kiełbaskę, która smakowała jak największy rarytas. Bajka!
Gdy wróciłem do domu, opowiadałem rozemocjonowany wszystkim o mojej wspaniałej przygodzie. Koniecznie chciałem pokazać tacie jak zrobić ognisko i usmażyć dla mamy pyszną kiełbaskę. Rodzice słuchali moich opowieści, ale na wyprawę do lasu nie byli chętni. Dzieci w przedszkolu też nie podzielały mojego entuzjazmu - bo robaki, bo zimno, a kiełbaskę można zrobić na patelni, bla, bla...
Postanowiłem więc podzielić się swoją radością z moimi świnkami morskimi. Miałem dwie samiczki w dużym, szklanym akwarium.
Tak. Postanowiłem zrobić dla nich ognisko.
Nazbierałem małych patyków i rozpaliłem im w akwarium miniognisko. Oczywiście nie przewidziałem, że trociny oraz sianko, którym wyłożone było podłoże, szybko zajmą się ogniem.
Nie wiem co było głośniejsze - piski przerażonych zwierząt czy moje krzyki. Na szczęście mama zdążyła na czas wyciągnąć przerażone zwierzęta zanim spłonęły żywcem przez przenikliwą bystrość mojego umysłu.
Dorywczo jestem dostawcą pizzy.
Wieczór. Kolejna dostawa. Pusta droga, a na niej potrącony pies. Zatrzymałem się, z nadzieją, że jeszcze będzie żył, że obrażenia nie będą poważne, że zawiozę go do weterynarza, że zwierzak przeżyje.
Wysiadłem z samochodu, podbiegłem. Żył.
Wziąłem go na ręce, zapakowałem do samochodu, znalazłem adres do najbliższej kliniki weterynaryjnej i popędziłem w jej kierunku.
Jego apatyczne skomlenia i pokora, z jaką leżał i czekał, rozkleiły mnie do tego stopnia, że zapomniałem, że przecież jestem w pracy.
"Zdecydowanie bezdomny. Uratuję mu życie i przygarnę. Tak będzie. Szczęśliwe zakończenia istnieją".
Nie istnieją. Finał jest taki, że do kliniki wprawdzie dojechałem, ale psiak już ledwo dyszał, a niecałą godzinę później zmarł na rękach weterynarza.
Z pracy zniknąłem na jakieś dwie godziny. Pewnie mnie jutro zwolnią.
Warto?
Warto.
Alergia czym jest każdy wie. Nikogo nie zdziwi uczulenie na orzeszki czy owoce morza. Zdarzają się jednak alergie bardziej problematyczne, w moim przypadku - na wieprzowinę. Co to oznacza?
1. Czytanie każdej (!) etykiety.
Alergia na wieprzowinę oznacza również reakcję na żelatynę wieprzową. Gdy problem rozwinął się u mnie (jakieś 3 lata temu), byłam w szoku, ile produktów zawiera ten składnik. Śmietany, jogurty, serki, ciastka, kremy. Oprócz tego dodatek jako aromatu do czipsów czy innych przekąsek (obecnie na szczęście coraz rzadszy). Wszelkie produkty "z mięsem" odpadają. Dodać do tego trzeba zmiany składów (regularnie sprawdzam, czy produkt, który kupuję, nagle nie rozszerzył listy składników - zdarza się wbrew pozorom dość często, czasem bez informacji na opakowaniu. A wieprzowina nie jest na liście "popularnych" antygenów, więc czasem znaleźć ją w składzie nie jest łatwo.
2. Restauracje - dyskryminacja "religijna".
Dla wielu osób pracujących w restauracji taka alergia nie istnieje - jestem albo kryptowegetarianką (jedzącą pozostałe mięsa...), albo muzułmanką. Niektórzy próbują nawet przemycić mięso "na próbę". Dopiero informacja, że jak skończę w szpitalu (reakcja jak na orzeszki w filmach), to tego tak nie zostawię, działa.
3. Ale w tym nie ma wieprzowiny!
Największa zmora, do tego często niezamierzona. Nie zliczę ile razy muszę zadawać pytania naokoło, żeby dowiedzieć się, że w czymś "bez wieprzowiny" jednak jest boczek (a to też wieprzowina?), słonina lub salami. We własnej rodzinie mam osoby, którym ciężko zrozumieć, że nie zjem kotleta drobiowego smażonego razem ze schabowym albo leżącym koło niego na talerzu (chodzi o sytuacje, kiedy kurczak pływa w soku ze schabowego), bo wyląduję w szpitalu. Tak samo nie zjem barszczu, w którym podgrzewane były uszka z mięsem. Co z tego, że sam barszcz jest bezmięsny, skoro zdarza się, że któreś uszko pęknie.
4. Przesadzasz!
Alergia jest ze mną od dość niedawna - nieco ponad 2 lata. Wcześniej wieprzowinę jadłam normalnie, choć na szczęście nie byłam aż tak wielkim miłośnikiem, więc tylko czasem zatęsknię. Z każdym kolejnym zetknięciem się z alergenem jest coraz mocniej - początkowo była to tylko duszność, ostatnia wpadka była już niebezpieczna dla życia. Mimo to nadal wiele osób jest przekonanych, że problem sobie wymyśliłam albo że mogę się "odczulić. Dziwnym trafem nikt, kto widział mnie po spożyciu, więcej tego tematu nie podniósł i pilnował razem ze mną, czy gdzieś się toto nie wkradło.
Alergii naprawdę się nie wybiera, a w przypadku ostrej reakcji może być to bardzo niebezpieczne. Proszę, nie wkurzajcie się na tych, co po kilka razy upewniają się, czy mogą coś bezpiecznie zjeść. Nie wynika to ze złych intencji, a z faktu, że kto się z tym nie zetknął często nie wie, jak ważne potrafią być szczegóły :(
Może słyszeliście, że po tym, jak wyszedł film Nemo, to dzieci na świecie masowo zaczęły spuszczać swoje rybki akwariowe w kiblach, żeby zwrócić im wolność? No to mój 5-latek ostatnio próbował w ten sposób uwolnić naszego kota.
Miałam kiedyś przyjaciela. Był dla mnie jak brat. Człowiek do rany przyłóż. Zawsze kiedy go potrzebowałam mogłam na niego liczyć i vice versa. Również zawsze moi wtedy aktualni chłopacy byli o niego zazdrośni, ale nigdy nie mieli nic do gadania. To był mój brat, nie zrezygnowałabym z tej przyjaźni nigdy. Nawet jeśli miałoby to oznaczać rozstanie. To była moja bratnia dusza.
Taki stan trwał ponad 10 lat. On przez ten okres raczej nie miał żadnej dziewczyny, były randki, spotkania itp., ale nigdy nic poważniejszego. Do czasu aż pojawiła się Ona. Ucieleśnienie zazdrości w jednej osobie. Z dnia na dzień dostałam informację, że Ona nie życzy sobie, żeby on dalej kontynuował ze mną znajomość. Skończyły się rozmowy, SMS-y... wszystko. Zostałam zablokowana na fejsie. Na początku próbowałam walczyć, ale jaką byłabym siostrą, gdybym nie dała za wygraną? Ja straciłam cząstkę siebie, ale przynajmniej on jest szczęśliwy z osobą, którą naprawdę kocha.
Chociaż minęły już 2 lata, dalej nie mogę się z tym pogodzić. Szczerze wpisał się w moje życie jako starszy braciszek, w pewien sposób nawet ważniejszy niż ten rodzony. Nie gadajcie nic o friendzonie - ta relacja była inna. Nie wiem dlaczego Ona od początku tak mnie znienawidziła. Przecież cieszyłam się z ich szczęścia, sama będąc mega zakochana. Cieszyłam się, że w końcu znalazł swoją miłość. Kibicowałam im. Teraz jednak nawet nie mogę mu wysłać SMS-a z życzeniami z okazji świąt, bo zaraz otrzymuję odpowiedź, że mam im nie zatruwać życia + epitety (oczywiście Ona odpisuje zamiast niego - widzę to po sposobie pisania).
Czy kiedyś o nim zapomnę? Wątpię. Brata nigdy nie wymażę z pamięci. Cały czas mam nadzieję, że się kiedyś odezwie do mnie. Nie gniewam się na niego. Jest mi po prostu bardzo smutno.
Zastanawiam się, czy on jeszcze czasem o mnie pomyśli. Czy ma ochotę odezwać się, napisać, że żyje, że jest OK. Czy całkiem zapomniał o osobie, którą kiedyś nazywał siostrą...
Dodaj anonimowe wyznanie
