#u6E2h
Jestem dziwakiem.
Jestem dziwakiem.
#QZcwB
Pewnego wieczora, gdy jeden z nas po raz kolejny z rozpaczliwym jękiem wyrżnął o schody, wielkie drzwi kościoła otworzyły się i wyszedł stamtąd młody ksiądz. Energicznym krokiem podszedł do nas i wrzasnął:
- Czy naprawdę nie macie gdzie jeździć na tych deskach?! Wasze krzyki płoszą mi wiernych! Spowiadać w spokoju nie mogę!
Faktycznie, dotarło do nas, że co i rusz któryś z nas wydaje z siebie głośny ryk bólu, co rzeczywiście słychać w promieniu kilkudziesięciu metrów. Ksiądz spojrzał na nas groźnie, a następnie odwróciwszy się na pięcie, z powrotem pomaszerował do kościoła. Nagle jednak zatrzymał się i rzekł:
- …A skoro już musicie mi tu skakać, to chociaż moglibyście robić to jak należy!
I znów ruszył w naszą stronę, energicznie podwijając sutannę. Zawinął jej dolną część za pasek, a kiedy zbliżył się do nas, wyrwał mi deskę. Następnie wskoczył na nią i od niechcenia wykonał kilka niezłych trików. Zanim zdążyliśmy pozbierać szczęki z bruku, ksiądz rozpędził się i wskoczył na poręcz. Zjechał na dół bez większego problemu, a lądując wykonał efektowny obrót. Podbił deskę, złapał ją w locie i rzucił do mnie mówiąc:
- No! Tak się to robi, amatorzy!
Uśmiechnąwszy się złowrogo, wrócił do siebie, pozostawiając nas z rozdziawionymi gębami i poczuciem najgłębszego zażenowania. Parę dni później ciągnęliśmy słomki i oddelegowaliśmy do kościoła naszego oficjalnego posłańca, aby namówił duchownego do dania nam kilku lekcji. Ku naszej radości ksiądz zgodził się i od tego czasu przez dwa kolejne lata parę razy w miesiącu spotykaliśmy się przed jego „pracą”, aby wspólnie poskakać na deskach. Okazało się, że zanim poczuł powołanie, Adam, bo tak się zwał nasz nowy kolega, brał udział w zawodach deskorolkowych i miał w tej dziedzinie sporo sukcesów. Najfajniejsze jest to, że gość nigdy nie próbował nas nawracać. Traktował nas po prostu jak swoich uczniów i młodszych ziomków.
Do dziś mam z nim kontakt. Ostatnio nawet został proboszczem...
#3PmRA
Od zawsze byłam pulchna.. Przedszkole, podstawówka, gimnazjum, liceum, no i studia. W okresie końca gimnazjum postanowiłam zmienić siebie, dieta, ćwiczenia itd. Mama mnie pilnowała i siostra, a efekt był marny... Schudłam może.. 5kg? Na okres 4 miesięcy to strasznie mało. Nigdy nie byłam człowiekiem, który wpierdzielał ile wlezie... Ale waga rosła jakby tylko kg cukru mi dawać na ręce. Na studiach jedząc sałatki, domowe zdrowe kanapki potrafiłam w ciągu 5 dni przytyć 7 kg. Postanowiłam udać się do lekarza, wyszły problemu z hormonami. Ok tabletki, kolejny raz dieta... A efekt zerowy, byłam załamana... Siedziałam i płakałam, rozstępy mnie dobijały, ludzie to samo..,
W końcu! Moja kochana siostra studiując dietetykę napisała mi abym przebadała się na insulinoodporność. Tak, to właśnie to... Efekt moich załamań (nie mam depresji) smutków. Jedno badanie (co prawda myślałam, że po glukozie zejdę z tego świata) okazało się strzałem w 10!!
Od 2 miesięcy jedząc to co mogę udało mi się schudnąć 10 kg i czuję się o wiele lepiej! Mam nadzieję, że uda mi się dalej wyrwać i mieć swoją kochana sylwetkę!!
Trzymajta kciuki! Pozdrawiam <3
#tsjfl
O ile dieta i treningi przynosiły pożądany efekt, tak wizyty u dermatologa, leki, maści itp. już nie. Nie przejmowałam się tym jakoś szczególnie, bo wiedziałam, że w końcu przejdzie. Jednak miałam obok siebie kogoś, komu bardzo przeszkadzał mój wygląd.
Sylwusia. Miss Spalonego Teatru. Iloraz inteligencji wprost proporcjonalny do długości spódniczki. Chodziły pogłoski, że dziewictwo oddała w wieku 14 lat za paczkę fajek.
Ale jedno trzeba było jej przyznać - cerę miała perfekcyjną. No Królewna Śnieżka i 7 Sebixów!
O ile niewiele robiłam sobie z jej gadania (wychował mnie człowiek, który dystansem do siebie i świata mógłby obdzielić polowe ludzkości), tak w pewnym momencie zaczęło mnie to po prostu irytować, bo potrafiła podejść i przerwać mi rozmowę lub zabrać książkę, która czytałam gdzieś w kącie. Postanowiłam coś z tym zrobić.
Kojarzycie film "Służące"? Jest tam wątek, gdy jedna z bohaterek wręcza swojej "pani" ciasto z wkładką. Bardzo osobistą. Zrobiłam podobnie.
Korzystając z okazji, jaką były zbliżające się urodziny Sylwusi, postanowiłam upiec jej mini tort. Trzy czekoladowe piętra przekładane masą śmietankową. Jednak czym byłby wypiek bez sekretnego składnika!
Zignorowałam zalecenia lekarza i wycisnęłam wszystkie prychole, które się do tego nadawały, a całe "fuj" dodałam do kremu.
Solenizantka była bardzo zaskoczona, gdy zobaczyła mój wypiek, jednak słysząc, że to "w ramach wdzięczności za zwrócenie uwagi na problem i motywację do zmian", natychmiast przeszła do konsumpcji.
Uważnie ją obserwowałam i gdy zobaczyłam, że opanowała więcej niż połowę prezentu, wysłałam jej filmik. Ot, takie tam niewinne urywki z łazienki i kuchni, pokazanie procesu powstawania prezentu.
Co tu dużo mówić... Sylwusia zarzygała pół korytarza, film trafił do dyrektora, który uraczył mnie pracami społecznymi, a ojciec, gdy dowiedział się o sprawie, zbił ze mną potężną piątkę. Najważniejsze jednak jest to, że do końca szkoły miałam święty spokój.
#m3QnF
Jak moja pijana, bełkocząca matka leży półprzytomna na łóżku, a jakiś obcy facet głaszcze ją po pipie.
Morału nie ma, ale zazdroszczę tym ludziom, których rodzice wysilili się na tyle, że nie zafundowali swoim dzieciom podobnych wspomnień.
#fzeKW
Ciąża... Eh, ciąża zwielokrotniła mój apetyt w szczególności na pewien typ zabaw, żeby delikatnie dać do zrozumienia o jaki typ zabaw chodzi - mąż nazywa mnie Algida. Nieważna pora: dzień czy noc, przynajmniej jeden raz codziennie - tak dla zdrowotności musiał być.
Był wieczór i jak zawsze z mężem oglądaliśmy tv. Szybka orientacja w terenie - a mieszkamy z moimi teściami - czysto. Ja ubrałam najbardziej nieprzyzwoity strój jaki miałam, no i co? Do roboty! Samo się nie ukręci... Nagle niespodziewanie do pokoju weszła teściowa i ups... wypadła jak poparzona.
Ja pod kołdrę i ryk "jaki wstyyyyyd!" i słyszę mamę zza drzwi: "Kochanieńka, nie bój nic, najważniejsze, że się dzieje".
Biedna mama, gdyby pukała tak jak robi to zawsze nie widziałaby pukających się nas.
No ale reasumując: nigdy nie czułam się bardziej zażenowana schodząc na śniadanie rano i widząc, jak teściowa puszcza do mnie oko.
#4ACkK
Cały dzień się szykowałam – jestem nieśmiała, liczyłam na to, że spodobam się Kubie i sam zrobi pierwszy krok. Kupiłam specjalnie nowy kombinezon, pomalowałam się jak nigdy, spryskałam się drogimi perfumami. Gdy dotarłam na miejsce i Kuba mnie zobaczył, zrobił wielkie oczy. Pomyślałam wtedy, że naprawdę zrobiłam na nim wrażenie. Obudził mnie z letargu, krzycząc:
- Gośka, a dlaczego ty przyjechałaś w pidżamie?! Ha, ha, śmiesznie wyglądasz!
Po czym poklepał mnie po plecach jak chłopa i przez cały wieczór nie zamieniliśmy już ani słowa.
Chyba jestem skazana na samotność.
#kXtOL
Jednego podpaliłem.
#0xS8h
#QjZbO
Otóż wracam ja sobie z alkoholowej libacji do mojego domku na przedmieściach, niestety z buta (z racji późnej nocy albo wczesnego poranka, zależy jak patrzeć, kwestia sporna) i lasem, walcząc z naprawdę mocnym halnym. I tak mijam ja sobie te złowieszcze drzewa, kontempluję nad sensem życia i śmierci, delikatnie się irytuję, że za trzy godziny do roboty itd. No pijacki standard.
Rozmyślania brutalnie przerwał mi fakt, że coś zapierdoliło mi w brzuch z chyba prędkością światła i przeleciałem nad ziemią z dobre 3 albo 4 metry. I tak pluję pod siebie, staram się złapać oddech i jakimś cudem wstać i jestem niemal PEWNY, że to jakiś miły Sebuś z kolegami upodobał sobie moją paczkę z pogniecionymi szlugami i garść żółtych w portfelu. Podnoszę wzrok i...
Sarna.
Sarna zajebała mi z główki z rozpędu.
Nie wiem kto był bardziej zdziwiony, ja czy ona.
Jakoś tak głupio było się tłumaczyć nazajutrz, że ten wielki fioletowy siniec na brzuchu to dlatego, że sarna mnie potrąciła w lesie, a nie od bójki.