Dwa lata temu zdiagnozowano u mojej mamy guzy na jajnikach.
Badania, chemioterapia, operacja i znów chemioterapię, bo pojawiły się przerzuty.
Całe to leczenie przechodzi różnie. Ma dni, kiedy jest dobrze i czuje się dobrze a są dni, kiedy nie chce jej się nawet wstawać z łóżka. Znajomym opowiada, że ma trudne życie, że pożera Ją rak. Uwielbia kiedy ktoś zagada, powie "Ojej, coś Ci dolega?".
Najchętniej rozmawiałaby tylko o tym i wszystko sprowadza do nowotworu.
Sąsiedzi, ludzie wokół ciągle powtarzają mi co mam robić i jak to powinnam być wyrozumiała, bo "biedna mamusia”. Otóż zdaje sobie z tego sprawę, wiem w jak poważnym stanie jest moja mama i jak jest Jej ciężko. Wiem jak Ją boli, codziennie słyszę. Nikt jednak nie zapytał mnie co ja czuję, jak ja się czuje i czy potrzebuje pomocy. Odkąd pamiętam moja mama miała "trudny charakter" wszystko załatwiała krzykiem, zawsze użalała się nad sobą i swoim dzieciństwem:
- O masz biurko a tróje w szkole! Ja w twoim wieku to na ziemniaki zapier*alałam.
Nigdy nie widziała tego co dla niej robię, nie ważne jak bardzo się starałam, zawsze byłam tą złą. Zawsze mnie gasiła i obwiniała o swój zły humor. Najlepszy był mój brat, bo to Jej idealne dziecko do którego musiałam się dostosować. Skoro miał takie stopnie ja muszę mieć co najmniej takie jak On! Cudowny, wspaniały i nie do zastąpienia. Dla Jego pierwszej żony była koszmarna, rozwiódł się i poznał drugą.
Mieszka daleko i ma mamę w głębokim. Wyjeżdża za granice do pracy a dla mamy nie ma czasu, nie dzwoni, czasem wyśle cudowne zdjęcia ze swoich podróży.
Wystarczy, że do Niej napisze i ta cieszy się jakby co najmniej Krzysztof Krawczyk Balladę specjalnie dla Niej napisał. A ja? Cóż, to niedoskonałe dziecko, zostałam z Nią.
Codziennie słyszę jaka jestem zła i niedobra, bo nie ma mnie cały dzień w domu.
O 15:00 jestem w domu, pracuję od poniedziałku do piątku. W poprzedniej pracy zmniejszyłam etat, żeby tylko być częściej w domu. Na każdą chemię miałam załatwione wolne i szłam do pracy jako zmiennik taty, żeby tylko jechała wygodnie samochodem. Nie bierze ode mnie pieniędzy za mieszkanie więc robię zakupy spożywcze jak i wszystko co tylko jest potrzebne. Rachunki, ubrania, obuwie. Cokolwiek, aby pomóc.
Zawsze źle, zakupy źle przemyślane, bo to Jej nie smakuje, tamto jest do dupy. Ubrania zawsze Jej nie pasują a potem nosi. "Sama sobie ku*wa poradzę" a potem żali się ludziom, że nikt Jej nie pomaga. Przeziębiłam się to miała do mnie pretensje, że Ją zarażę. Jak z pracy dzwonię, żeby zapytać co u Niej: "A co ku*wa ma być?". Jak mówię, że po powrocie z pracy posprzątam "Sama sobie posprzątam". Cokolwiek nie zrobię to jest źle, do dziś zastanawiam się co ja Jej takiego zrobiłam, że tak mnie traktuje a tak kocha mojego brata. Przerasta mnie ta Jej agresja, złość i niechęć, które wcale nie są wynikiem choroby.
Zakończyłem mój romans, bo stwierdziłem, że jestem strasznym dupkiem, że to robię, a tak naprawdę zależy mi tylko na szczęściu mojej żony. Dwa dni później moja żona dostała anonim ze zdjęciami, na których uprawiam seks z kochanką.
Moja dziewczyna jest święcie przekonana o tym, że wczoraj w nocy nawiedził ją jakiś duch. Serio. Wszystko przez to, że w nocy spadła z łóżka.
Gdyby tylko wiedziała, że to ja biegałem w śnie i to ja wybudzając się ją zrzuciłem...
Ostatnio podczas podróży autobusem miejskim byłam świadkiem następującej rozmowy.
Starsza kobieta: - Przepraszam, może mi pani ustąpić miejsca?
Jakaś dziewczyna: - Ustąpiłabym pani, ale niestety bardzo źle się czuję...
Po chwili zauważyłam, że jakiś facet ustąpił tej starszej kobiecie miejsce.
Po minucie baba zamruczała wściekłym głosem:
- Źle się czuje... a słuchawki na uszach!!!
Zatem pamiętajcie...Gdy czujecie się źle, nie możecie nosić słuchawek i słuchać muzyki :)
Czytałem właśnie kilka historii o miłościach do innych ludzi podczas związku z obecnymi, rzucę w takim razie małą opowiastką z mojej strony.
Mój system zakochiwania się był zawsze prosty - albo od pierwszej sekundy czułem pociąg do danej osoby albo nie występował nigdy. W przypadku pierwszym będąc wolnym starałem się doprowadzić do związku co udawało się niemal zawsze, czy przetrwał czy nie to zależało także od innych czynników.
Historia właściwa:
Po paru latach od wyprowadzki na studia spotkałem się z 2 kumplami na piwo, zebrali jeszcze swoje paczki ludzi, ja nie znałem nikogo poza nimi ale jakoś po 2 piwkach tematy zaczęły się toczyć. Gwoli informacji z wówczas już narzeczoną byłem razem od 3 lat, ślub planowany za kolejne 2. I na owym piwku poznałem Ją, koleżankę mojego kumpla. Trafiło mnie w momencie, zgranie charakterów 100%, gdybym był wolny to skończyło by się to prawdopodobnie związkiem. Sytuacja tym bardziej dziwna, bo nie dość, że zdarzało mi się to raz na kilka lat, to jeszcze nigdy będąc w związku. Przegadaliśmy i przepiliśmy całą noc, bujnąłem się w niej, widziałem, że ją też do mnie ciągnie, iiiiii... I nic. Nie pozwoliłem sobie na nic więcej niż lekki flirt, ona także wiedziała, że mam kogoś więc nie naciskała. Punktem kulminacyjnym naszej 'randki' było trzymanie mnie pod ramie, gdy odprowadzałem ją do taksówki.
Zakochanie trwało jeszcze tydzień i choć serce biło szybciej na samą myśl, a marzenia galopowały to nie napisałem, nie spotkałem się. I wygasło.
Od tak by uświadomić, że przypadkowe zakochanie to nic złego nawet będąc w związku, bardziej jest to kwestia właściwych decyzji i wyborów.
Szukanie pracy z punktu widzenia pracodawcy.
Stanowisko: pracownik magazynowy.
1. Przesyłanie oferty na znanym serwisie, bez CV. Nagminne.
2. Adres e-mailowy typu: goracysamiec@przeleje.pl albo buziaczek@ruchaczek - niemal na co drugiej ofercie, szczególnie dotyczy młodych facetów.
3. Brak numeru telefonu w CV. Częste.
4. Wpisywanie w CV całej kariery od przedszkola począwszy. Co dwa miesiące inna fucha...
Zatem jeśli pracodawca nie odpowiada na Twoje ogłoszenie - sprawdź, co mu wysłałeś. Serio.
Bawiłam się z moją córką domkiem dla lalek. Udawałyśmy, że to nasz dom. Zuzia urządziła swój pokój i umieściła w nim siebie i psa. Potem zabrała się za salon i posadziła w nim mnie przed telewizorem. Na koniec wzięła autko i wsadziła do niego „tatę” oraz dodatkową lalkę. Spytałam kto to, a córeczka odparła, że „przyjaciółka taty”. Po czym ułożyła dwie lalki na sobie na tylnym siedzeniu i ruszała ich głowami na kształt pocałunku.
Chyba w gorszy sposób nie mogłam się dowiedzieć. Czas pobawić się w laleczkę voodoo.
Zapytałam mojego męża co było najbardziej szalonym i nieprzemyślanym zachowaniem w całym jego życiu.
Odpowiedział, że ślub ze mną.
Moich rodziców łączyła miłość, jaką rzadko można spotkać. Przez całe dzieciństwo miałam wrażenie, że wraz z dwójką młodszego rodzeństwa jesteśmy tylko dodatkiem do ich wspaniałego życia. Owszem, kochali nas, ale przede wszystkim kochali siebie, a mimo upływu lat ich miłość stawała się coraz większa i silniejsza. Na widok taty w mamy oczach zapalały się małe ogniki, a głos taty miękł i łagodniał, kiedy się do niej zwracał. Zawsze żyliśmy na dość dobrym poziomie; tata był żołnierzem - pilotem śmigłowca, mama lekarzem. Uczyli nas miłości do nauki i chęci nieustannego kształcenia się. Tata raz po raz wyjeżdżał na misję, bo jak mówił "prawdziwy żołnierz musi zaznać walki".
Któregoś dnia, pod koniec jednej z misji taty, zadzwonił telefon. Śmigłowiec taty został zastrzelony i nikt nie przeżył. Kiedy przypomnę sobie krzyk mamy i jej okropny płacz, to mimo upływu lat pęka mi serce. Mama zamknęła się w sypialni i nie wychodziła stamtąd przez prawie dwa dni, a kiedy wyszła, zupełnie nie przypominała siebie, była starsza o minimum dziesięć lat. Późniejszych dni, pogrzebu prawie nie pamiętam, jedynie to, że zajmowałam się moim rodzeństwem, a mama całe dnie spędzała w sypialni. Aż któregoś dnia coś się zmieniło. Mama znów zaczęła przygotowywać nam obiady, odrabiać z młodymi lekcję, wróciła do pracy.
Żyliśmy sobie tak we czwórkę, potem ja wyprowadziłam się na studia. Po dwóch latach mój młodszy brat, a z mamą została nasza siostra, która kończyła ostatnią klasę liceum. Wydawało się, że mama w końcu pogodziła się ze śmiercią taty, chociaż nadal przy jego wspomnieniu w jej oczach pojawiały się łzy. Po cichu mieliśmy nadzieję, że może kogoś sobie znajdzie, żeby nie spędzić starości w samotności, w końcu była bardzo atrakcyjna i mądra.
Przyjechaliśmy na zakończenie roku naszej siostry, potem w domu było małe przyjęcie. Mama wyglądała na taką dumną, ale i spokojną, uśmiechała się do siebie pod nosem, a jej oczy lekko błyszczały. Następnego dnia zabraliśmy z bratem siostrę na małą wycieczkę. Gdy wróciliśmy, mama leżała w sypialni przytulona do swetra taty z jego zdjęciem w ręce. I nie żyła od kilku godzin. Na stoliku znaleźliśmy list, w którym przeprasza nas za to, ale nie potrafi żyć bez taty.
Minęło kilka miesięcy od jej i uświadomiłam sobie, że mama tak naprawdę umarła ponad osiem lat temu, w dniu w którym dowiedzieliśmy się, że nasz tata nie żyje. Nie potrafię jej mieć tego za złe, bo wiem, że kochała nas na tyle, żeby nas wychować i pomóc nam rozpocząć własne życie, ale jej miłość do taty przewyższała wszystko inne i to dlatego tamtego dnia była tak spokojna i szczęśliwa, że w końcu, po tylu latach męki będzie mogła być z nim razem.
Złoty łańcuszek z wisiorkiem w kształcie serca. Właśnie taki sobie kupiłem i noszę. Mimo że jest typowo kobiecy, ale mnie to nie obchodzi.
To było ponad 30 lat temu. Byłem malutki, ledwo 4-letni. Leżałem u mamy na kolanach, ona czytała mi bajkę, głaskała mnie po głowie, a ja zasypiając, bawiłem się jej serduszkowym wisiorkiem. Zawsze tak robiłem, uwielbiałem te chwile przed spaniem. To był ostatni raz, jak ją widziałem. Wyszła do pracy na nocną zmianę i już nie wróciła. Zaginęła, do pracy nie dotarła. Tata szukał jej długie lata. Ja też szukałem. Pamiętam, jak rysowałem jej portrety i przyklejałem do drzew.
Często chodzę na jej grób, tylko jej tam nie ma. To tylko symbol. Tak bardzo bym chciał się czegoś dowiedzieć. Nie wierzę w to, że żyje. Ale chciałbym wiedzieć, czy nie cierpiała. Po nocach czasem śnią mi się najgorsze scenariusze.
Ostatnio przez przypadek zobaczyłem w lombardzie taki sam łańcuszek z wisiorkiem, jaki miała mama. Pewnie to nie ten sam, ale dzięki temu, że go mam, czuję, że ona jest blisko mnie, że znów mam 4 lata i bezpiecznie leżę i słucham, jak swoim ciepłym głosem opowiada mi bajkę.
Dodaj anonimowe wyznanie
