Argument spoko, tylko co zrobić kiedy masz matkę po magisterce...? :c

@Madziol uświadomić ją, że to nie jek sprawa

Bo panuje przekonanie, że jak lekarz to jak prawnik - najlepsze co może być w życiu i na świecie i ten prestiż! Owszem, zawód lekarza jest prestiżowy i po 10 latach od zakończenia nauki (czyli zrobienie specjalizacji itd.) zaczyna być niezwykle intratny... No ale właśnie - nie każdy chce być tym lekarzem. Najczęściej to są ambicje rodziców, aby ktoś pracował w wyżej wymienionym zawodzie (oczywiście nie zawsze, ale...)

Bo "opłaca się" mieć lekarza w rodzinie. (: Zawsze to jakieś kontakty, może uda się wcisnąć przed kolejkę i takie tam... Rodzina po znajomości zrobi, rozumiesz.

To jest praktyczne podejście. A że dziecko ma inne aspiracje, to nikogo nie obchodzi...

Mógłbyś/mogłabyś wyjaśnić czemu? Bo faktycznie zawsze zastanawiał mnie ten podział, bo mnie chyba nie dotyczy, a nie słyszałam jeszcze, że by ktoś go podważał.

@Slimshady1 +1

Ludzkie umysły są zbyt złożone i różnorodne, żeby podzielić je na dwie grupy. Najczęściej ludzie przypisują się do którejś z nich, aby usprawiedliwiać swoją niewiedzę i ignorancję w pewnych dziedzinach. I tak czasem np. "ścisłowcy" są ścisłowcami, bo nie lubią czytać i ignorują zasady języka polskiego, a "humaniści" (którzy nawet nie znają znaczenia tego słowa) są humanistami, bo nie radzą sobie z matematyką.

Nie mówię, że prawdziwi humaniści i ścisłowcy nie istnieją, ale uważam, że są to terminy mocno nadużywane, nieodnoszące się do większości społeczeństwa.

@Pierogilove- bo wiesz ludzie to używają jako wymówki, że nie nauczą się matmy, bo oni są humanistami i oni to Mickiewicza, będą interpretować, a niektórzy twierdzą, że skoro umieją matmę to już nie muszą nic innego umieć, więc nauczenie się na historię paru dat to problem na skalę światową. Śmieszy mnie to również, że sama kończyłam profil humanistyczny, a ogarnęłam na tyle matmę, że skończyłam na kierunku z nią związanym i jak na razie żyje. Chcieć to móc. Wystarczy trochę przysiąść, a nie szukać wymówki, bo to każdy umie.

To przez stosowanie podziału na nauki humanistyczne i matematyczno-przyrodnicze, w skrócie: ścisłe. Pamiętam, że jeszcze na teście na koniec podstawówki był taki podział, a może nawet jeszcze na gimnazjalnym. Po prostu przyjęło się, że jak komuś lepiej idzie np. z matmy niż historii, to jest umysłem ścisłym. A że niektórzy używają tego jako wymówki, to już co innego...

Mówi się, że ktoś ma predyspozycje do czegoś, czyli przynajmniej 1 z inteligencji (ponoć wyróżnia się ich 9) ma lepiej rozwiniętą, ma w danej kategorii wyższe "IQ", niż w innych. Tutaj dużo zależy od formy i strategii nauczania i uczenia się, a na to z kolei duży wpływ mają nauczyciele, czy tego chcemy, czy nie. Często jest tak, jak nikt nam nie podpowie, że może w taki a taki sposób byłoby nam łatwiej się czegoś nauczyć, to się nie nauczymy tego dobrze - bo uczyć się też trzeba umieć, żeby to przynosiło efekty.
Mieliście kiedyś tak, że uwielbialiście jakiś przedmiot, kiedy był prowadzony przez jednego nauczyciela, a jak prowadził go ktoś inny, to nagle nic nie rozumieliście i przestaliście lubić te zajęcia? Jeśli tak, to powinniście zrozumieć, dlaczego piszę, że rola nauczyciela jest ważna.

Wybaczcie, że się rozpisałam i trochę odbiłam w innym kierunku. Chciałam przedstawić swój pogląd na ten problem.

Generalnie matmy na poziomie studiów może się nauczyć każdy, z przecietna inteligencja. Tylko niestety nauczyciele są jacy są, na dodatek ludzie, którzy przyjęli, że nie potrafią, nie ćwiczą w domu. Jak się trafi na dobrego korepetytora i będzie się ćwiczyć to da sie zrozumieć.