Gdy byłam małym dzieckiem często myślałam, że jestem niesamowicie sprytna i zaradna. Niestety nie do końca.
Któregoś razu moja mama wychodziła z domu, aby odebrać moją dwa lata starszą siostrę ze szkoły. Ja jeszcze nie chodziłam do podstawówki, ale bardzo nie mogłam się tego doczekać, dlatego zawsze chodziłam z mamą ją odebrać, aby móc choć chwilę tam pobyć i powiedzieć "dzień dobry" jakiejś nauczycielce.
Tego razu było inaczej. Oznajmiłam rodzicielce, że dzisiaj chcę zostać sama (podstawówka była 5 minut drogi od mojego domu), więc mama zaśmiała się i upewniła dwa razy, czy moja decyzja jest ostateczna. Potwierdziłam, więc mama wyszła oznajmiając, że za 15 minut będzie.
Po pięciu minutach zdałam sobie sprawę, że zmieniłam zdanie i nie chcę być sama, więc zerwałam się, ubrałam buty i wyleciałam z domu. Poprosiłam obcą kobietę o przeprowadzenie mnie przez jezdnię i po chwili stałam przy wejściu do szkoły u boku mojej mamy, która przerażona ukucnęła przy mnie, otwierając szeroko oczy i nie mogąc wydusić z siebie słowa. Widząc jej minę, postanowiłam ją uspokoić: "Mamo, ty się nic nie martw, pani przeprowadziła mnie przez ulicę". Mama w końcu wydusiła z siebie "A dom, drzwi?!", a ja na to "Spokojnie, o wszystkim pomyślałam. Drzwi zastawiłam kapciem".
Dwa tygodnie temu poroniłam. Już było dość dobrze, pogodziłam się z tym, psychicznie też było okej. Aż do wczoraj.
Odwiedziłam babcię z okazji jej święta. Gości było sporo. Nagle zaczął się temat czyichś dzieci. Już wtedy trochę mnie zakłuło w sercu, przecież też chciałam mieć dziecko. Nagle babcia wyskoczyła przy wszystkich z tekstem "a wam co, nie wyszło?".
Nie wytrzymałam, pobiegłam się wypłakać do łazienki. Słyszałam jak ciocia mówiła "po co takie coś wspomniałaś?", a babcia "a co w tym strasznego?".
Po kilkunastu minutach płaczu stwierdziłam, że nie chcę wracać do gości i pojechałam do domu.
Dziękuję, babciu, zawsze można na ciebie liczyć.
Wróciłam przed chwilą do domu i jestem kompletnie przybita. Byłam w markecie, czekałam, aż pani kasjerka skasuje moje produkty, a wtedy zagadała do mnie starsza kobieta. Mówiła o swoich bieżących problemach, była smutna. Rozmowa trwała może dwie minuty, a ona na koniec podziękowała mi ze łzami w oczach za rozmowę, bo "dawno z nikim tak długo nie rozmawiała".
Wstałem z myślą "To będzie mój dzień!". Pełen energii i optymizmu wyszedłem z domu.
Czar prysł, gdy wlazłem w latarnię, rozwalając sobie resztki mojej pustej głowy.
Pozdrawiam z SOR-u.
Denerwuje mnie to całe body positive. Działa tylko w jedną stronę. Przez jakiś czas uważałam ten ruch za dobry, bo ludzie powinni akceptować siebie i czuć się ze sobą dobrze. Ale od jakiegoś czasu dostrzegam tam tylko grubsze sylwetki lub kobiety normalnej budowy. Za to na kobiety chudsze wylewa się hejt.
Jestem bardzo chuda, pomimo tego, że jem dużo nie udaje mi się przytyć. Gdzie nie trafię, czytam hejty na chudsze modelki. Zaczęłam się czuć źle ze swoim ciałem, nie uważam się już za atrakcyjną kobietę.
Dlaczego promuje się otyłe sylwetki, a nieco chudsze kobiety są obrażane?
Jakiś dzieciak rzucił za moimi plecami, że mam "wielki tyłek". Kojarzę go z okolicy, więc poprosiłam męża, żeby pogadał z jego rodzicami. Okazało się, że ojciec dzieciaka to facet, który ostatnio donośnie komentował na ulicy moje "wielkie bimbały".
Dziewczyna, w której się zakochałem, po roku zażyłej znajomości oświadczyła mi, że nic między nami nie będzie, bo ona chyba ciągle jest zakochana w innym gościu i będzie o niego walczyć. Od dwóch lat nie utrzymują kontaktu, on mieszka 300 km od niej i ma narzeczoną...
Myślałem, że nic mnie już nie zdziwi, a jednak...
Dzwoni telefon. W słuchawce słyszę głos znajomego: "Stary, wpadaj do roboty, musisz to zobaczyć". Zaciekawiony telefonem od znajomego kierownika stacji wsiadam w samochód i jadę. Stacja benzynowa, średniej wielkości miasto, trasa przelotowa. Budynek stacji jednej z popularnych sieciówek, niby przy drodze, ale jednak trochę na uboczu. Myślę sobie - ciekawe, co tam się odwaliło. Historii było już multum - od rozbojów, demolek, wypadków i podpaleń po potrąconych na parkingu pracowników i wyrwane z korzeniami węże paliwowe - widziałem wiele, bo sam wiele lat tam pracowałem. Tym razem było jednak inaczej.
Wchodzę, a Piotrek ciągnie mnie na zaplecze. Biurko monitoringu, włączamy monitor. Zanim Piotrek "ustawił" odpowiedni czas i powiększył obraz na cały ekran, usłyszałem tylko ciche: "Patrz, bo k#$wa nie wierzę".
Naszym oczom ukazał się obraz istnej seksualnej rozpusty! Godzina nagrania 4:05, podczas zmiany trzech pracowników, dziewczyna i dwóch podrostków (typu "uczę się" i "to co, verva do pełna?"). Przyglądam się dokładnie, klejąc wzrokiem piksele z marnej przemysłowej kamery. Za ladą na krześle siedzi jeden chłopak ze spuszczonymi spodniami, przed nim klęczy jedna z pracownic, a za nią na klęczkach drugi podrostek wykonuje ruchy. Przecieram oczy ze zdumienia.
Piotrek gapi się w monitor i mówi: "To jeszcze nic, patrz teraz". Na stację wchodzi para i zauważywszy sytuację, zaczyna wszystko nagrywać telefonem. Bohaterowie nagrania zdają się nie zauważać (!!!) nieproszonych gości, którzy po chwili wychodzą z uśmiechem na twarzach. Cała sytuacja trwa jeszcze kilka minut, a podrostki niczym rasowi aktorzy finiszują w bliżej nieokreślonych kierunkach. Ja w szoku - zdołałem tylko wydusić z siebie: jak, k%$wa, po co, dlaczego?
Piotr patrzy na mnie i mówi - "Co ja mam z tym zrobić? Przyszedłem rano i jeszcze rękę im podawałem"...
Jakieś pomysły, co zrobić z taką "niesubordynacją" pracowników? :D
Moja mama nie pozwala mi depilować miejsc intymnych, bo twierdzi, że to zachęca chłopców. Sama żyje zaściankowo i nigdy nawet nóg nie ogoliła. Co prawda nie jest jakoś bardzo zarośnięta, ale jednak gładkie nogi czy brak buszu pod pachami ułatwiają higienę. Dla mnie to znak, że kobieta dba o siebie, ale wiadomo, każdy ma inne zdanie na ten temat.
Gdy dopiero wchodziłam w okres dojrzewania, czyli miałam tak około 11/12 lat, to mama zaglądała mi w majtki i sprawdzała moje owłosienie. Gdy podrosłam.i zauważyłam, że dziewczyny nie mają włosów pod pachami i na nogach, to powiedziałam mamie, że tez tak chcę. Nie zgodziła się. Później dziewczyny się wyśmiewały i nazywały mnie zarośniętą małpą.
Gdy poszłam do liceum, to się zbuntowałam. Kupiłam sobie niezbędny sprzęt i się cała wygoliłam, oprócz miejsc intymnych, bo tego się bałam najbardziej. Nie wiedziałam, jak się do tego zabrać. Mama za każdym razem wyrzucała moje pianki do golenia, maszynki itd., a ja wtedy chodziłam do sklepu i znowu kupowałam z nadzieją, że w końcu odpuści.
Teraz mam 18 lat i matka każe mi zdejmować majtki przed nią i pokazywać, czy jeszcze mam tam włosy. Gdybym tego nie zrobiła, to odcięłaby mi kieszonkowe, telefon i zabrała wszystkie kosmetyki i wtedy już w ogóle nie mogłabym się golić. To jest chore, ja o tym wiem, ale dopóki u niej mieszkam, to muszę przestrzegać jej zasad, bo kto wie, czy nie wyrzuci mnie z domu, a miała już takie plany.
Nie wiem co robić. Dziewczyna w wieku 18 lat żeby nie mogła normalnie założyć kostiumu i iść na basen, bo owłosienie jej widać? Do mamy to w ogóle nie dociera. Ubzdurała sobie, że jak kobieta jest wygolona, to znaczy, że jest gotowa na zbliżenie z chłopakiem i tylko to ma w głowie. A chłopak to wykorzysta, prześpi się z dziewczyną i ją zostawi. Już nie wspomnę o tym, że kilka razy nabawiłam się infekcji w trakcie okresu przez te włosy, ale ona nadal nie odpuszcza. Jak grochem o ścianę.
Może wy wiecie, jak rozwiązać tę sytuację? Bo ja już rozkładam ręce... Chyba nie muszę dodawać, że przez to nigdy nie miałam chłopaka?
Jakieś 20 lat temu pracowałam chwilę we Francji. W tym czasie mój język okrutnie kulał i często myliłam słówka.
Kiedyś szef zaprosił nas do siebie na obiad. Chciałam się popisać znajomością języka i zaczęłam opowiadać, jakiego mam pięknego, włochatego kota (mieliśmy wtedy pięknego kota, persa). Z tym że kot to "chat", a ja używałam słowa, którym określa się damskie narządy... Tak więc przy ogólnej konsternacji opowiadałam, jaką to mam włochatą i miłą ekhm... sami wiecie co ;)
Dodaj anonimowe wyznanie
