Jestem gruby i nikt mnie nie chce. Najlepszy argument dla pań z serii "dlaczego nie masz dziewczyny".
Jestem gruby, niski, brzydki, ale charakter to mam super, tylko tak jakoś żadna mnie nie chce. Nie wiem ile razy już słyszałam takie wymówki.
Kolega A: lekka nadwaga, zabawny, inteligentny, można pogadać. Nie ma dziewczyny. Można by powiedzieć, że skoro można z nim normalnie pogadać, to nie jest jakimś dziwakiem i rzeczywiście tylko ta nadwaga może przeszkadzać. Niestety. Kolega A zaczął mnie "podrywać". Piszę w cudzysłowie, bo było to okropne. Facet 20+ nie potrafiący nawiązać kontaktu powyżej koleżeńskiego. Jak rozmawiał z koleżankami, to było normalnie, jak chciał poderwać, to nie wiedział jak się do tego zabrać, jak zainteresować swoją osobą. Podryw polegał na chodzeniu za obiektem westchnień, ewentualnie śledzeniu, albo wąchaniu, jak przechodził obok. Dodatkowo, pomimo inteligencji w dziedzinach naukowych, nie potrafił nic "życiowego". Co tydzień wizyta w domu, 7 słoików, pranie zawiezione, czyste przywiezione. Kobiety nie chcą tak nieogarniętych życiowo mężczyzn. Oczywiście w jego oczach winny za nieudany podryw był wygląd.
Kolega B. Inteligentny, zabawny, duża nadwaga, jeżeli nie otyłość. Najważniejsze: charyzmatyczny. Rozsiewał urok osobisty, tak że raz dziewczyny prawie się pobiły o to, którą bardziej lubi. Flirt nie był dla niego czarną magią i czasami robił to nieświadomie. Nigdy nie słyszałam, że jest za gruby.
Wygląd to nie wymówka. Naprawdę ważny jest charakter i charyzma. Dodatkowo życiowa zaradność, bo kobiety rzadko kiedy szukają facetów, dla których będą gotować, prać i sprzątać, a ci w niczym nie pomogą, bo nie potrafią. Zauważyłam też, że dużo mężczyzn ma problemy z podrywem, ale to już inna historia
Mam 20+ lat i ukończyłem wyłącznie gimnazjum
Chciałbym tylko powiedzieć jak sytuacja z grubsza wygląda z mojego punktu widzenia.
Krótko mówiąc brak znaczącego wykształcenia wiąże się z tym, że ma się z automatu zamknięte przed sobą wiele ścieżek kariery zawodowej, a dorobić się w tej sytuacji jakichś większych pieniędzy jest zwyczajnie trudniejsze niż w przypadku gdy posiada się jakiś papierek, który coś by o mnie powiedział potencjalnemu pracodawcy. Słaby stan wiedzy ogólnej i świadomość jak wiele rzeczy przepadło wraz z każdym dniem gdy postanowiłem sobie zwyczajnie uciec z lekcji, po latach zwyczajnie mnie boli i boję się, że przy tak dużej przepaści jaka jest między teraźniejszością, a przeszłością, próba uzupełnienia luk w edukacji jest prawie niemożliwa, a jeśli nawet bym spróbował to jest nieproporcjonalna do korzyści (prócz lepszego czucia się ze sobą).
Nie wiem czy powyższa historia ma inny morał prócz tego, że jednak ucieczka od nauki jest aktem wyrządzania sobie krzywdy w życiu w dalekiej perspektywie.
O "dobroci" mojej mamy.
Słysząc, że brat ma przyjechać na kilka dni do domu (bo zdał co miał zdać), postanawiam przygotować mu dobry domowy posiłek (plus przy okazji "prezent" dla taty z okazji jego urodzin), żeby miał sobie co zjeść.
No to wybieram zupę krem z porów, wiedząc, że jak zrobię ją z trzech to wyjdzie mało, więc robię z sześciu. No i dobra, ze względu na to, że jestem strasznie powolna w krojeniu warzyw, zajmuje mi to dobre 2 godziny. Kiedy zupa gotowa, jem jej porcję ja i siostra, po czym wybywam uczyć się do pokoju. Mijają 2 godziny.
Idę do kuchni zamierzając coś przekąsić, patrzę do lodówki i... zupy ubyło o co najmniej trzy czwartą! No bo było jej trochę ponad pół garnka, a teraz to wystarczyłoby wziąć porcję i prawie by dno było widać.
Pytam się mamy czemu zupy tak mało, a ona - "dałam bezdomnej".
Ja nie wierzę, pytam "moją zupę!?",a ona przytakuje głową zadowolona ze swojej "dobroci". Tata przychodzi z pracy (pracuje w przychodni(?) dla bezdomnych), pyta się co ja taka zła, a ja odpowiadam "bo mama....".
Tata się pyta mamy jakiej bezdomnej, mama, że takiej i takiej. Tata odpowiada, że ona to wcale taka bezdomna nie jest, mama oburzona "skąd wiesz?", "bo wiem".
No i może trochę przesadzam, ale kurczę jak ktoś chce tak bardzo nakarmić "biednego" bezdomnego, to może by tak nie robić tego kosztem innych? Bo co jak co, ale zupę robiłam w pełni samodzielnie, a moja praca poszła się je*ać do żołądka pani, która woli kupić alkohol zamiast jedzenia...
Akcja w hotelu robotniczym. Dużo starszy kolega powiedział, że ma ochotę na "zabawy" ze mną. Będzie czekał w swoim pokoju, drzwi zostawi uchylone. Ja młoda, niedoświadczona, zamiast mu wygarnąć nic nie powiedziałam, ale oczywiście nie poszłam.
Po jakimś czasie przywlókł się do mnie i z fochem wycedził "nie spodziewałem się, że jesteś taka". A na koniec wyciągnął z portfela zdjęcie i zaczął mi się chwalić, jaką ma ładną żonę. Miałam oczywiście podziwiać.
Wygrałem w totolotka! :D A piszę o tym anonimowo, bo nie chciałem się komuś pochwalić, ale żaden z moich znajomych nie może o tym wiedzieć, bo boję się, że od teraz miałbym masę fałszywych "przyjaciół". Naprawdę szczęście aż krzyczy ze mnie ze środka i nie mogę się tym z nikim podzielić - cieszcie się ze mną! :D
Ptak mi nasrał do puszki z colą - trafił prosto w otworek. Poczułem dopiero, jak wziąłem łyka...
Jakiś bezdomny poprosił mnie o papierosa. Miałem już tylko kilka w paczce, więc dałem mu całą. Otworzył, wyjął fajkę, po czym podziękował mi tak naprawdę bardzo mocno, szczerze i z całego serca. Dlaczego tak zrobił, dotarło do mnie dopiero, jak doszedłem do domu - wsadziłem do niej całą kasę, jaką wyjąłem wcześniej z bankomatu.
Uwielbiam się głodzić. Kocham to uczucie pustki w żołądku. Albo kiedy czuję jak woda mi go zapełnia. Lubię na drugi dzień patrzeć w lustro i widzieć jaki mam płaski brzuch ze świadomością, że to właśnie dzięki głodzeniu się. Wiem, że to nienormalne. Nie oceniajcie. Po prostu chciałam to z siebie wyrzucić.
W pracy mam koleżankę która pali i... jest w ciąży. Bardzo ją lubię, ale to doprowadza mnie do szału. Próbowałam z nią rozmawiać, zabierałam fajki, pokazywałam artykuły, filmiki o konsekwencjach takiego postępowania. Zero reakcji. Bo przy poprzedniej dwójce dzieciaków paliła i nic im nie jest, to dlaczego miała by rzucać?
Ja też palę, wielokrotnie starałam się rzucać bez skutku, ale jak dowiedziałam się o ciąży, to od następnego dnia aż do ostatniego dnia karmienia piersią tego syfu do ust nie wzięłam. Wiem, że to wygląda jakbym się porównywała jako lepsza, ale nie o to mi chodzi, tylko chcę pokazać że jak się naprawdę chce to wszystko jest możliwe. Po prostu nie mogę zdzierżyć myśli, że niewinnej istocie dzieje się krzywda na moich oczach i nie mam na to wpływu. Co mam robić?
O zaburzeniach odżywiania.
Jak jeszcze mieszkałam z babcią, to w domu zawsze były słodycze. Jako dziecko nie potrafiłam ich sobie odmówić. Dodatkowo babcia podsuwała mi pod nos co najmniej czekoladę dziennie.
W szóstej klasie podstawówki przy ok 1,50 m ważyłam 75kg. Niestety dopiero idąc do gimnazjum zauważyłam jak wyglądam naprawdę.
Pamiętam ten dzień. To właśnie on zaczął moją chorobliwą walkę żeby schudnąć.
Zaczęłam się głodzić i ćwiczyć do upadłego. Potrafiłam chodzić na stepperze po kilka godzin z ciężarkami. W pewnym momencie jadłam jogurt dziennie + kilka wafli ryżowych.
Rodzice na początku nic nie zauważyli. Pracowali od porannych godzin do wieczornych, więc praktycznie ich nie widywałam.
Gdy zrzuciłam pierwsze pięć kilo bardzo mnie pochwalili. Powiedzieli, że to świetnie, że ograniczam słodycze i ćwiczę.
Po kolejnych pięciu zaczęło się gadanie. Czy przypadkiem nie za szybko chudnę? Czy na pewno jem normalnie? Czy wszystko w porządku? Zawsze odpowiadałam z uśmiechem, że tak.
W trzeciej klasie (moment jogurtu dziennie), mój organizm uznał, że to przesada. Przy 1,70 m ważyłam 43 kg. Zemdlałam na lekcji, zawieźli mnie do szpitala. Nad rodzicami zawisła groźba, że jak nie zgodzą się na leczenie psychiatryczne, to mogą im odebrać do mnie prawa.
Tak więc przesiedziałam pół roku w ośrodku. Początek był straszny. Krzyczałam, że się zabiję, jeżeli będą mnie zmuszać do jedzenia. Karali mnie kiedy ćwiczyłam. Jednak po jakimś czasie zrozumiałam, że jak się zmuszę do wykonywania ich rozkazów, to szybciej mnie wypuszczą.
Myślałam, że się wyleczyłam. Zaczęłam normalnie jeść, pozwalać sobie na słodycze, znalazłam chłopaka. I przestałam ćwiczyć. Bałam się, że wracając do ćwiczeń wrócę do poprzedniego stanu. Nie chciałam.
Kilka tygodni temu mój chłopak powiedział mi, że mogłabym zrzucić parę kilo. Nie wie o mojej przeszłości. Nie wie co teraz obudził. Znowu się głodzę, znowu liczę kalorie, znowu ćwiczę po nocach. I nie mogę z tego wyjść. W mojej głowie krzyczy zdanie "jesteś za gruba".
Dodaj anonimowe wyznanie
