Mam na swoim komputerze folder nazwany ''zdjęcia martwych dziewczyn''. I chociaż to nie jest do końca to co myślicie, to i tak jest okropne.
Za każdym razem, jak widzę jakiś artykuł o zamordowanej dziewczynie, patrzę na zdjęcia, żeby zobaczyć, czy była ładna. Jeśli jest, to zapisuję zdjęcie i wrzucam je do mojego folderu.
I chociaż zazwyczaj są bardzo ładne, to nie ich uroda mnie kręci - kręci mnie ten pokręcony dreszczyk, gdy pomyślę o tym, że prawie nikt o nich nie pamięta - może oprócz paru najbliższych przyjaciół i bliskiej rodziny - i że nawet oni muszą przecież w końcu odpuścić i iść dalej ze swoim życiem.
Każda z nich popada w niepamięć coraz bardziej u swoich znajomych, przyjaciół, mentorów - wszystkich ludzi, których ścieżki kiedyś spotkały się z jej ścieżkami. W momencie gdy oglądam jej zdjęcia, jestem jedną z ostatnich osób na całej ziemi, która dalej o niej myśli.
To uczucie, kiedy przed całą szkołą i rodzicami odbierasz najlepszy dyplom w roczniku. To drugie uczucie, kiedy się potknąłeś i o mównicę ten głupi ryj rozwaliłeś...
Tak, oto typowy ja.
W życiu mojego faceta była jakaś inna baba. Parę razy widziałam ją na oczy - dużo starsza od niego babeczka, przy której mojemu odbijało, gadał głupoty, zachowywał się jak gówniarz itd. Kiedy go pytałam, mówił, że to przyjaciółka. O kilkanaście lat starsza... super. Mówił jej po imieniu. Wiem, że często z nią pisał, że dzwonili do siebie, dużo gadali. Trochę to trwało. W końcu uznałam to za dziwne, prosiłam, by przestał, bo zaczyna mnie to ranić. Obiecywał, ale nie dotrzymywał słowa. Dalej wydzwaniał, pisał. Raz okłamał mnie, że idzie do kumpla, a spotkał się z nią, byli na kawie, ponoć...
W końcu postanowiłam z nim zerwać, ale najpierw chciałam wydrapać milfowi oczy za dymanie cudzego faceta. Wyśledziłam ją w końcu... I wiecie co? Mam faceta debila.
To jego matka zastępcza. Przez ponad pół roku związku nie przyznał mi się, że był w rodzinie zastępczej, bo... miał dużo różnych powodów, które chyba wydawały mu się racjonalne. I ją ubłagał, żeby nie przyznawała się kim jest, dopóki on nie będzie gotów...
To było parę miesięcy temu. Teraz mam fajny kontakt z jego matką (tą lepszą, tak o niej mówi) i pracuję nad tym, żeby namówić go na terapię. Czuję się trochę jak świnia, bo naciskałam, żeby zerwał z nią kontakt... Czasem myślę, że gdybym nie była taka bojowa i nie pojechała spuścić manta "kochance" chłopaka, to byśmy się rozstali, bo on sam by mi nigdy nie powiedział o co chodzi. To mnie trochę przeraża, że tyle w nim wstydu i różnych złych emocji, ale bardzo go kocham i teraz lepiej rozumiem.
A mama jest kopalnią anegdot, nie tylko o moim, ale o różnych dzieciach. Pewnie kiedyś będzie komuś opowiadać anegdotę o takiej jednej wariatce, co to wpadła i na podwórku wyzwała ją od starych latawic. Dobrze, że wybaczyła :)
Nienawidzę świąt.
Pewnie wielu z was kojarzą się one z rodzinną atmosferą, wspólnym posiłkiem i różnymi tradycjami. Dla mnie jednak jest to rok w rok ten sam schemat: robota ponad siły, a potem chlanie ponad siły.
Rodzice pracują we własnej firmie cateringowej. Jest to jedyne źródło utrzymania naszej 5-osobowej rodziny, więc mama przyjmuje wszystkie zamówienia (a przynajmniej większość). Zwłaszcza w święta, kiedy można zarobić więcej. Cała rodzina więc pomaga, przyjeżdżają dodatkowi pracownicy. Robota trwa często dzień, noc i kolejny dzień, potem krótki sen, rano śniadanie wielkanocne, a następnie znów do kuchni, bo trzeba ugotować jedzenie na imprezę. Gdy nadchodzi koniec, tata rzadko kiedy idzie odpocząć, częściej zaprasza gości (w końcu święta) i pije do upadłego, co nie jest trudne, patrząc na jego poprzednie dni i poziom wykończenia.
Rok w rok, święta w święta, nieważne, czy Wielkanocne, czy Bożego Narodzenia, historia wygląda tak samo.
Może niewielu to obejdzie, ale potrzebowałam się wygadać. Wyznanie piszę po ogarnięciu z mamą młodszych sióstr i ojca, który narąbany zasnął przy stole.
Kiedy moja ciocia umierała, byłam przy niej. Jej konanie było straszne. Młoda, 50-letnia kobieta odchodziła na raka. Pielęgnowałam ją, podawałam leki.
Któregoś dnia weszłam do pokoju i podeszłam do łóżka. Ciocia wyglądała potwornie, więc kilka razy zdarzało się, że musiałam sprawdzić, czy żyje. W pokoju był półmrok, totalna cisza. Pochylam się nad ciocią i.... za plecami słyszę przeszywający ciszę syk! Serce skoczyło mi do gardła...
Twórcy tych cholernych odświeżaczy powietrza, co się włączają same, skończą w piekle!
Dzisiaj dotarło do mojego mózgu, że zostałam przytulanką.
Wiecie, taką maskotką, którą zabiera się do łóżka aby poprzytulać. W domu jestem mu potrzebna tylko po to, abym ugotowała, posprzątała i uprała. Nawet ze mną nie rozmawia, bo po co. W nagrodę za dobre zachowanie przytulenie i całus w czoło. Seks dla niego ogranicza się do masturbacji przed komputerem. Po kryjomu, żebym nie widziała, bo jeszcze nie daj Boże będzie musiał się ze mną kochać. Ewentualnie porno na telefonie, w łazience i jazda, trzepanie do upadłego. A w nocy nie ma sił dla mnie. Ewentualnie jest zbyt zmęczony. Rozmowa z nim na temat masturbacji - uważa, że to najlepsza zabawa, bo robi to sam.
Nie jestem typem jędzy, nie marudzę, nie zrzędzę, nie narzucam się. Nigdy nie naciskałam.
Dzisiaj wróciłam do domu szybciej z pracy i zabrałam się za porządki. Zadzwoniłam do niego i poprosiłam o to, aby zwolnił się o godzinę szybciej z pracy. No i przyjechał. Po swoje rzeczy, które wywaliłam z walizkami przez balkon. Tak o, bez tłumaczenia i rozmowy. Nie mam obowiązku się tłumaczyć.
Teraz siedzę w wannie, popijam wino i słucham odgłosów zza drzwi (czyt. przeprosiny i obiecanie poprawy. Zmieniłam zamek).
Nie mam wyrzutów sumienia i nawet nie jest mi przykro. Mam 30 lat i chcę w końcu zacząć ŻYĆ z kimś. Z partnerem, a nie samolubnym masturbatorem.
Na pewno wszyscy kojarzycie internetowych nosaczy - Janusza, Halyne i Piotera. Teksty z memów śmieszą dopóki nie uświadomisz sobie, że przez całe życie słyszałeś je we własnym domu. Moje życie tak się ułożyło, że ja - dziewczyna z malutkiej wioski ze środka lasu - pracuję w prestiżowej firmie na wysokim stanowisku i zarabiam bardzo dobre pieniądze.
Skok na wyższy level życia był dla mnie tak duży, że na początku bardzo gubiłam się na tych "salonach" (praca związana z uczestnictwem w eleganckich eventach) i musiałam się wielu rzeczy nauczyć. Najzwyczajniej w świecie nie wiedziałam np. jak się je małże czy jak dobrać odpowiednio wino do potrawy. Przykłady można by mnożyć. Dopóki mieszkałam w domu rodzinnym, takie umiejętności po prostu nie były mi do niczego potrzebne. Ciężką pracą udało mi się jakoś społecznie dostosować do nowej sytuacji.
Teraz historia właściwa.
W pracy poznałam swojego przyszłego męża. Facet z tzw. dobrej rodziny - ojciec bogaty przedsiębiorca, matka wzięta architekt wnętrz. Jego pierwsza wizyta w moim rodzinnym domu była dla mnie ogromnym stresem. Mój D. jest jednak najukochańszy na świecie, nie powiedział ani słowa, kiedy zobaczył mój rodzinny dom, w którym widać biedę w każdym kącie (moi rodzice nie chcą ode mnie pieniędzy, bo im jest "dobrze tak, jak jest" i nie widzą potrzeby jakichkolwiek zmian w swoim życiu. Czasami tylko udaje mi coś im kupić i wręcz im wcisnąć).
Ani moi, ani jego rodzice nie mieli nic przeciwko naszemu związkowi, wręcz przeciwnie - przyszli teściowe mnie uwielbiali, podobniej jak moi rodzice mojego narzeczonego.
Wszystko zmieniło się po wspólnym obiedzie. Tam dosłownie zderzyły się dwa światy. Z obu stron zabrakło dobrej woli jakiekolwiek porozumienia. Na żaden temat nie udało im się porozmawiać przez 5 minut bez podniesionych głosów, niezależnie od tego, czy rozmowa dotyczyła ślubu, polityki, czy sposobu uprawy ogródka...
Od tego spotkania rodzice D. namawiają go, żeby zerwał ze mną kontakt, bo nie jestem dla niego odpowiednią partią. D. poważnie pokłócił się o to ze swoimi rodzicami. Podobnie było u mnie.
Do wesela tydzień. Moi rodzice nie przyjadą, bo twierdzą, że biorę ślub z facetem, który pochodzi z rodziny "złodzieja i krętacza, sami na pewno się nie dorobili". Jego rodziców nie będzie, bo żeni się "z wieśniaczką, która na ich synku chce się dorobić, a karierę na pewno zrobiła przez łóżko".
A myślałam, że mezalianse to wymysły autorów romansów.
Mam 20 lat i myślę, że moi rodzice, mimo że są dobrymi i kochającymi ludźmi, za bardzo ingerują w moje (już dorosłe) życie.
Ogólnie zaczęło się w dzieciństwie, wyliczanie czasu dziennej nauki itd, ale teraz, kiedy studiuję, ogromnie się nasiliło. Wyprowadziłam się do innego miasta.
Po pierwsze, pytają czy byłam w kościele. Kiedy mówię, zgodnie z prawdą, że nie, bo na przykład miałam dużo nauki, czuję się okropnie, bo już mama daje mi do zrozumienia, że jest obrażona. Zaczęłam kłamać, dla świętego spokoju, że poszłam na mszę.
Po drugie, ustalają co ile mam się spotykać z moim, starszym o kilka lat, chłopakiem.
Powiedzieli, że mam naukę i mamy się widywać co tyle i tyle czasu. Jakiekolwiek złamanie zasady, to ich ogromne niezadowolenie. Nie przyjmują do wiadomości, że to ja decyduję ile czasu mam poświęcić na naukę.
Hitem było to, jak usłyszałam, że "nie masz spać z nim w jednym łóżku, bo to źle o tobie świadczy" i nie chodziło o współżycie (chciałabym z tym poczekać jeszcze jakiś czas), chodziło tylko i wyłącznie o spanie razem.
Czy mi się wydaje, czy to nie jest normalne, kiedy ma się troskliwych rodziców, którzy chcą dla swojego dziecka jak najlepiej?
W ostatnie wakacje byłam na basenie.
Biorę w łazience prysznic (kompletnie nago), a do łazienki wchodzi nagle stary facet. Po prostu wszedł sobie do damskiej łazienki.
Była tam jeszcze jedna dziewczyna, też się myła. Facet stal i patrzył się cały czas, nawet nie próbował wychodzić, więc dziewczyna obok wbiegła na niego i go wypchnęła za drzwi (damska łazienka była u góry, wchodziło się po schodach), a ten tarzał się na schodach.
Szanuję podejście tej dziewczyny.
Mam ogromnego pecha do mężczyzn.
W wieku 17 lat wzięłam swój pierwszy ślub. Rok 1996. Zaszłam w ciążę i rodzice dali mi wybór - szybki ślub albo aborcja. Jestem wierząca, więc wyszłam za mąż za mojego ówczesnego chłopaka. Był 5 lat starszy i był w stanie utrzymać mnie i dziecko, kiedy ja uczyłam się, a popołudnia spędzałam z synem. Nasze małżeństwo trwało 11 lat, w międzyczasie urodziłam drugie dziecko, także syna. Mój mąż pracował na budowie w Austrii. Któregoś dnia dostałam telefon z Ambasady RP w Wiedniu, że mój mąż spadł z rusztowania I zmarł w szpitalu w wyniku odniesionych ran. Poczułam, jak wali mi się świat. Miałam 28 lat, 2 dzieci na utrzymaniu I brak jakichkolwiek perspektyw. To mąż nas utrzymywał, ja miałam zająć się domem. Ten wypadek zmienił wszystko. Musiałam znaleźć szybko pracę, przejść przez miliony rozmów z psychologami i stanąć na nogi. Na szczęście pracę znalazłam i mogłam utrzymać siebie, a przede wszystkim moich synów. Oni również musieli dostosować się do zmian. Już nie było matki na każde ich zawołanie, musieli stać się bardziej samodzielni. Początki były potwornie trudne, ale z czasem przywykliśmy do nowej sytuacji.
Dwa lata po śmierci mojego męża poznałam pewnego lekarza z naszej przychodni. Zaprosił mnie na kawę i po kilku spotkaniach zostaliśmy parą. On miał 40 lat I żadnych zobowiązań - był po prostu wolny. Spotykaliśmy się przez półtora roku, po czym otrzymał propozycję pracy w Norwegi. Zgodził się I powiedział, że przyjadę do niego z dziećmi jak tylko się tam urządzi. Czekałam na wiadomość o tym, że mamy kupować bilety do Oslo ponad pół roku. Po tym czasie dostałam list, w którym mówi mi, że nie mam robić sobie nadziei na przyjazd, bo w międzyczasie on zdążył związać się z pielęgniarką ze szpitala, w którym pracuje. Przez pół roku oszukiwał mnie, bo przecież dzwonił, pisał maile itp.
Po tym zerwaniu długo dochodziłam do siebie. Skupiłam się na karierze zawodowej i dorastających synach. Pięć lat temu poznałam przez koleżankę mężczyznę, z którym spotykałam się pół roku. Zakończyłam tę znajomość po tym, jak odkryłam, że nie powiedział mi o sobie wszystkiego - miał żonę. Dopiero po roku byłam w stanie spotkać się z mężczyzną. Był to stary znajomy z klasy. Od dwóch lat jesteśmy małżeństwem, a od pół roku wiem, że ma 21-letnią kochankę. Ja w maju kończę 40 lat i jedyne, co udało mi się w życiu, to moi synowie. Mimo to codziennie zastanawiam się co by było, gdybym 23 lata temu nie zaszła w ciążę i nie musiała wychodzić za mąż.
Dodaj anonimowe wyznanie
