Jestem przykładem na to, że można się urodzić nie tym rodzicom, którym się powinno.
Moja mama była raczej powściągliwa w relacjach ze mną, biologiczny ojciec ulotnił się kiedy miałam 6 lat, następny raz widziałam go jako dorosła osoba, kiedy pozwał mnie o alimenty. Ale jest w moim życiu ktoś najważniejszy na świecie, jest to mój ojczym, a raczej najwspanialszy tata na świecie.
Kiedy byłam mała dbał o mnie, pomagał mi i czułam, że mnie kocha jak własne dziecko. Nawet o pierwszej miesiączce powiedziałam tacie, a nie mamie. Mamie to pasowało, bo nie musiała mi poświęcać zbyt wiele uwagi. Kiedy byłam nastolatką, tata był moim autorytetem i przyjacielem. Zawsze kiedy przyszło mi do głowy zrobić coś głupiego, powstrzymywała mnie przed tym myśl, że go tym zranię albo zawiodę. Mamy podobne poczucie humoru, lubimy podobne formy spędzania czasu. To co my lubiliśmy, dla mamy było głupie albo bez sensu.
Nie wiem, czy mamie to przeszkadzało, czy była zazdrosna, czy jej odbiło, ale w moje 17. urodziny powiedziała tacie, że ma się wynosić, bo ona wie, że dawno ze sobą sypiamy i nie da się upokarzać we własnym domu i zaradzi temu, zanim ktoś się dowie. Zamurowało nas oboje. Mama często miała fochy i była trudna, a tata zawsze to znosił i kochał ją na tyle, na ile mu pozwoliła. Nic nie pomogło, wyrzuciła go z domu.
Następny rok był straszny, ciągle mnie wyzywała od małych dziwek, oskarżała o rozbicie jej małżeństwa. Spotykałam się z tatą i widziałam, że cierpi. Po jakimś czasie przestał próbować skontaktować się z mamą, bo zawiadomiła policję, że tata ją prześladuje. Na 18. urodziny nic od mamy nie dostałam, nawet życzeń mi nie złożyła. Ja za to zrobiłam sobie największy prezent, spakowałam swoje rzeczy i przeprowadziłam się do taty.
Mieszkaliśmy razem do czasu, kiedy wyszłam za mąż. Mężczyźni mojego życia bardzo się lubią i chyba faktycznie wybrałam sobie męża na wzór i podobieństwo taty. Mama przewija się w naszym życiu, ale relacja jest bardziej wymuszona niż szczera. Nie rozumiem postępowania moich biologicznych rodziców i dlatego uważam, że to nie oni powinni być moimi rodzicami.
Jestem pracownikiem żłobka i ofiarą seksizmu.
Lubię dzieci i swoją pracę, ale niektóre ich matki (głównie Karyny), babcie, dziadkowie i ojcowie dają mi do zrozumienia, że w żłobku powinna pracować kobieta.
Pewnego dnia usłyszałem, jak jedna matka nazwała mnie do drugiej przy dzieciach "Pan Gej". Jeden ojciec zapytał, czy miałem kiedyś bardziej normalną pracę i czy przypadkiem takowej nie szukam. Gdy kiedyś stałem w drzwiach, żeby odebrać dziecko od babci, to ta wyminęła mnie i oddała dziecko koleżance z pracy, która stała w głębi sali. Dwa razy wpłynęły na mnie zupełnie bezpodstawne skargi. Często widzę, jak matki rozmawiają I spoglądają na mnie ukradkiem.
Żłobek jest publiczny i na "sebixowym" osiedlu. To małe rzeczy, ale ich nagromadzenie sprawia, że zastanawiam się nad zmianą pracy.
Ta historia męczyła mnie przez wiele lat.
Działo się to 25 lat temu, kiedy byłem w szkole podstawowej. Byłem dzieckiem z dość biednej rodziny. Patologicznej to za dużo powiedziane, ale faktem jest, że rodzice często średnio sobie radzili i nie umieli prosić o pomoc. Stałem się ofiarą chłopaka ze starszej klasy. On był synem "państwa doktorostwa". Na początku mnie wyzywał, później szarpał za ubranie, włosy, uszy. Na przerwie bałem się iść do ubikacji, bo wiedziałem, że mnie tam dopadnie. Najgorzej wspominam, kiedy złapał mnie za klejnoty i mi je wykręcił. Rodzice nie chcieli mi pomóc, bo się lekarze obrażą i w razie choroby nie będą chcieli nas leczyć.
Kiedyś mieliśmy lekcję wychowawczą na temat znęcania się. Nauczycielka powiedziała, że jeśli mamy taki problem, możemy śmiało do niej z tym przyjść. Pomyślałem i poszedłem. Wszystko było dobrze, póki nie powiedziałem kto się nade mną znęca. Usłyszałem, że to niemożliwe, syn doktorów by tego nie zrobił, że co ja sobie wymyślam, chcę zwrócić na siebie uwagę, że czego on miałby ode mnie chcieć, kiedy on ma wszystko, a ja nic, i nie pozwolą mi oczerniać takiego dobrego chłopca. Zrezygnowałem i znosiłem to jeszcze 2 lata. Obiecałem sobie, że nigdy nie pozwolę nikomu sobą pomiatać.
Dzisiaj jestem gdzie jestem, nawet zadowolony ze swojego życia, a jak się niedawno dowiedziałem mój prześladowca najpierw zgwałcił dziewczynę na studiach (oczywiście rodzice go wybronili), a później zabił samochodem po pijanemu małe dziecko. Po ogłoszeniu wyroku skazującego popełnił samobójstwo.
Może gdyby te 25 lat temu ktoś się za niego wziął, byłbym jego jedyną ofiarą. Niestety status społeczny z miejsca robił z niego dobrego chłopca.
Jestem nauczycielem matematyki w liceum.
Mój tydzień wygląda tak, że poza tymi 18. lekcjami pracuję jeszcze 7h.
Jedna godzina kółka dla chętnych.
Dwie godziny kółka dla słabszych i poprawy.
W cztery godzinki sprawdzam sprawdziany, kartkówki itp. oraz wypełniam biurokrację.
Jestem zaangażowanym nauczycielem. Czasem gdy uczniowie mnie proszą, to organizuję dodatkowe zajęcia, ale zazwyczaj zupełnie wystarczają trzy godziny. Rozmawiam z moimi uczniami na przerwach i wycieczkach, czasem zostaję po szkole, gdy ktoś potrzebuje rozwiązać ze mną problem albo porozmawiać. Nie widzę co miałbym jeszcze robić, żeby ten etat wypełnić. Mam jeszcze 15 godzin etatu i udzielam wtedy korepetycji, żeby sobie dorobić. Co prawda nie układam sprawdzianów ani kartkówek, bo zrobiłem to kilka lat temu i daję te same (mam cykl, jeden sprawdzian pojawia się co 2 lata, żeby nie mogli przekazywać sobie odpowiedzi). Wycieczki planuje i organizuje moja klasa na wychowawczej.
Strajkuję, bo gdybym nie strajkował to inni nauczyciele by mnie zabili. Każdy z nich narzeka, jak to siedzi po godzinach. Co oni wtedy robią? Gazetkę? Nikt w mojej szkole nie ma tyle godzin kółka co ja. Na więcej i tak by nikt nie przychodził. Biurokracji jest dużo, owszem, ale da się to jakoś sprawnie wypełnić.
Moja lekcja wygląda tak, że najpierw im tłumaczę, potem robimy zadania, ewentualnie tłumaczę zadania. Moja klasa jest grzeczna, znam moich uczniów.
I uważam, że podwyżki się należą, ale godzin lekcyjnych powinno być więcej, bo te zapracowane nauczycielki to zazwyczaj babki, które nie potrafią się zorganizować i mają małą wydajność.
Przez całe życie byłam gruba.
Kiedy zdrowie mojej babci się bardzo pogorszyło i nie wiadomo było co jej jest, ze stresu drastycznie schudłam.
Z babcią już dobrze, a ja się nigdy nie przyznam, że ta jej choroba była dla mnie jak zbawienie.
Od jakiegoś czasu w telewizji emitowany jest program o skrajnym oszczędzaniu. Komentarze są zabójcze i nikt nie wierzy w to, żeby ktoś był w stanie tak oszczędzać... Więc opowiem wam o moim sposobie na oszczędzanie.
Jakiś czas temu kupiłam mieszkanie w moim rodzinnym miasteczku. Nie zapłaciłam dużo, a rodzice je wyremontowali i wyposażyli, jako prezent na nową drogę życia, ale i tak musiałam wziąć kredyt i zacząć utrzymywać się sama. Pracę mam niedaleko (pracuję w ośrodku rehabilitacyjnym, od poniedziałku do piątku), więc chodzę pieszo. Panuje tam rodzinna atmosfera i mamy posiłki za darmo, a w szatni znajduje się prysznic. Kąpię się codziennie w pracy. Śniadanie i obiad jem w pracy, a na kolację biorę z pracy słoik zupy i saszetkę herbaty. Kawę piję rano w pracy, bo jest za darmo. W pracy noszę mundurek, który codziennie jest prany i maglowany w firmowej pralni, więc swoje ciuchy noszę tylko w drodze do pracy i z pracy, a kiedy wracam, zmieniam ciuchy na domowe, a wieczorem na piżamę, i tak w tych jednych ciuchach chodzę tydzień (bieliznę zmieniam codziennie). Raz w tygodniu robię pranie, piorę w kapsułkach, które podkradam będąc w gościach (tygodniowo kradnę jedną). Wieczorami siedzę przy lampce, która jest na akumulator, który ładuję będąc w pracy lub u rodziców, telewizji nie oglądam. Na weekendy idę spać do rodziców lub babci, tłumacząc, że przykro mi siedzieć samej, tym samym żywiąc i kąpiąc się u nich przez te dni. W zimę temperaturę w domu mam ustawioną na najniższą możliwą temperaturę i nie otwieram okien, które uszczelniłam już na jesień, tym samym oszczędzam na ogrzewaniu.
Tak więc: nie wydaję pieniędzy na transport, ponieważ chodzę pieszo, nie wydaję dużo na wodę, bo kąpię się w pracy bądź u rodziny, nie kupuję jedzenia, oszczędzam na praniu, w domu sprzątam sodą, wodą, octem i płynem do naczyń raz w tygodniu. A papier toaletowy kradnę z kibla w pracy. Ciuchy kupuję raz w miesiącu w lumpeksie i przeznaczam na to 20 zł, a kosmetyki kupuje te najtańsze. Tym sposobem prawie w ogóle nie wydaję pieniędzy, więc spokojnie spłacam kredyt i jeszcze mam oszczędności. A w tym wszystkim nie biorę urlopu, tylko należne za niego pieniądze, i tym samym oszczędzam pięciokrotnie. Generalnie to oszczędzam na wszystkim i nikt z mojego otoczenia nie ma o tym pojęcia.
Od zawsze moją największą miłością były konie, nie tylko jeździectwo. Wszystko co było z nimi związane.
Mogłam całymi dniami je szczotkować, nosić ciężkie siodła, dokładać siana, a nawet jeździć z cuchnącymi taczkami pełnymi końskiego łajna, cały czas z bananem na twarzy.
W czym więc problem? W tym, że czuję ogromną frustrację. Moi rodzice od zawsze byli przeciwko temu. Od razu powiem, że mam świadomość, jak drogi jest ten sport, ale stać ich na sportowe auta, więc i na konie. Przez pierwszy rok nie było w ogóle rozmowy na ten temat. Okazjonalnie oprowadzanka na festynach itp. Potem zgodzili się mnie posłać na obóz konny. Z roku na rok coraz bardziej zaawansowane, aż do galopu. Wciąż jednak miałam kontakt z końmi 12 dni rocznie, a poza tym zostawały mi jedynie książki, internet i godziny przynudzania znajomym :) Na temat jazdy nie było nawet rozmowy, każda kończyła się awanturą, jak nie gorzej. Bolało mnie, gdy moje koleżanki zainteresowane moją gadaniną zapisywały się na lekcje, a ja nie mogłam. Jednocześnie czułam satysfakcję, gdy szybko rezygnowały, byłam po prostu zazdrosna. W końcu ktoś zainterweniował (prawdopodobnie mój lekarz rodzinny), a rodzice zapisali mnie wtedy na trzy godzinne jazdy. Pamiętam, że każda z nich wiązała się z awanturą, że będą musieli mnie zawieźć (byłam za mała, żeby sama dojechać). Po trzech razach powiedzieli, że mam zapomnieć o takich głupotach, bo oni nie będą marnowali czasu na wożenie mnie. Zostały tylko obozy. I po 6 latach od pierwszego z nich moje marzenie się spełniło, ojciec z początku używał tego argumentu do szantażowania mnie, ale nareszcie zapisał mnie na jazdy. Miałam to co kochałam, raz w tygodniu.
Niestety od dnia mojej pierwszej jazdy mijają prawie 3 lata, a mi jest coraz ciężej. A to dlatego, że moja wyczekana jazda jest ich kartą przetargową, za każde najmniejsze przewinienie typu zostawienie szklanki w pokoju na konie nie szłam. Czasem i pretekstu nie potrzebowali. Utrudniali mi to jak tylko mogli, jednocześnie przed ludźmi chwaląc się moimi umiejętnościami.
Jednocześnie im dłużej jeżdżę i im więcej umiem, tym więcej chcę. Nie wymagam tego od nich, nie było szans znalezienia pracy w stajni ani pracy za jazdy, więc podjęłam pracę weekendową, aby dorobić na drugą godzinę w tygodniu. Ale oni i tak nie raz zabronią mi iść, tak po prostu, bo nie. Nawet nie chcą rozmawiać o dzierżawie konia (z moich wypracowanych pieniędzy), żebym mogła jeździć na zawody (moja trenera nie ma jak mi wypożyczyć, a większości jej zawodniczek ma własne konie lub pod dzierżawę).
Aktualnie wiem, że to właśnie będę robić w przyszłości, ale boję się, że przez brak doświadczenia mi się to nie uda. Wiem, że będzie ciężko, tym bardziej jak ojciec dowie się, na jakie studia chcę iść. Ale wierzę, że mi się uda.
Trzymajcie kciuki.
Chyba jestem przegrywem...
Rzuciła mnie dziewczyna, więc poszedłem kulturalnie do sklepu po piwerko. Zaraz po zakupie chciałem je skonsumować. Usiadłem na ławce niedaleko sklepu, otworzyłem i... leciał ptak (gołąb czy inne ustrojstwo) i centralnie nasrał mi prosto w otwór w puszce.
PS Nie, nie wypiłem z wkładką.
Znacie to uczucie, gdy śni się wam, że robicie siku, po czym budzicie się i biegniecie do łazienki lub nie daj boże budzicie się w ciepłej plamie?
Dzisiaj miałam taki sen. Tylko z wymiotami. Nie zdążyłam do łazienki... Ba, ja się nawet wcale nie obudziłam...
2/10, nie polecam.
Kilka miesięcy pewna nauczycielka zaproponowała mi wykonywanie doświadczenia. Akcja miała być nagrana i dodana na YouTube. Oczywiście się zgodziłam i kilka dni później filmik został opublikowany. Cieszył się dużą popularnością (w sensie kilka tysięcy, nie milionów).
Ale co mnie rozjuszyło, to komentarze pod filmem. Na nagraniu miałam zwykły, ciemny sweter, bez dekoltu. Oraz ciemne jeansy. Nie wiem, czy to jest prowokujący ubiór? Ale kilkudziesięciu chłopców zostawiło sprośne, infantylne i zboczone komentarze. Serio? Widzicie zwykłą, młodą dziewczynę i już myślicie o jednym?
Zaczęłam obserwować bardziej te zjawisko. Pewna youtuberka miała spódniczkę. Druga dziewczyna miała większy dekolt. Kolejna jadła banana.
W komentarzach armagedon, kilkadziesiąt wiadomości o podobnej treści. Jedni fapią, drudzy się ślinią.
Nie no, ja rozumiem, hormony, dorastanie, potrzeba. Ale nie wiem, jak ktoś może się podniecać kawałkiem białych majtek, skoro filmy pornograficzne są tak dostępne. Czemu tam nie mogą uzewnętrznić emocji? Tak mnie to irytuje.
Dodaj anonimowe wyznanie
