#kuIAG
Wiem, że to ratuje zarówno jego, jak i moje życie. Trzymajcie za mnie kciuki.
Wiem, że to ratuje zarówno jego, jak i moje życie. Trzymajcie za mnie kciuki.
#dTx2C
Wyobraźcie sobie miny przechodniów, gdy mężczyzna trzyma przy twarzy dziecka płyn do spryskiwaczy i na nią psiuka, a następnie wyciera gąbką.
Niestety mama przyjechała do miasta z moją siostrą i akurat stanęła na tym parkingu co my. Przy sklepie.
I widziała całe zajście :D
#WrPIJ
Wróciłyśmy do domu, zrobiłyśmy co trzeba i... u niej jedna kreska, u mnie dwie. Nie potrafię opisać tego szoku i ogromnej radości. Teraz, kiedy zdążyłam już stracić nadzieję i powoli przymierzaliśmy się ze ślubnym do adopcji..
Lekarz uznał, że najwyraźniej dobrze wpłynął na mnie brak parcia na bycie matką. Blokada psychiczna puściła :)
A Kaśka, widząc mój rosnący brzuch, sama zaczęła przebąkiwać o maleństwie :)
#lbkU1
#qmvg1
Kilka lat temu trafiła mnie taka myśl – „Przeszłabym się”. A było to specyficzne, bo wiedzieć tutaj musicie, że nie jestem fanką włóczenia się bez celu. Akurat i tak nie miałam nic lepszego do roboty, więc bezmyślnie włożyłam buty i poszłam, nawet nie zwracając uwagi na to, gdzie idę. A nogi poniosły mnie niedaleko, bo na torowisko znajdujące się bezpośrednio za moim domem. I tutaj szybko mój tryb autopilota się wyłączył. Kiedyś wzdłuż torów, w kierunku dworca, ciągnęła się ścieżka wyłożona betonowymi płytami, a teraz już jej nie było. Pokręciłam się po okolicy przez dłuższą chwilę, szukając innego, wytartego szlaku, bo ciągle miałam dziwne wrażenie, że powinnam pójść akurat na dworzec. Nie znalazłam przejścia. A ja jestem zbyt leniwa, żeby przedzierać się przez krzaki z powodu jakiegoś głupiego przeczucia. Nie chciało mi się też pójść okrężną drogą jak normalny człowiek, chodnikiem. Uznałam, że satysfakcjonuje mnie posiedzenie na huśtawce i słuchanie dźwięków pociągów.
Na drugi dzień dowiedziałam się, że na tym dworcu, kilometr od mojego domu i jakąś godzinę od mojego wyjścia, na tory rzucił się człowiek. Do dzisiaj żałuję, że nie poszłam na ten spacer, że byłam zbyt leniwa. Wiem, że wtedy bym go zauważyła, bo stoi tam tylko kilka wiat. Wiem też, że przystanęłabym z nim porozmawiać. Może, nawet jeśli bym nie zatrzymała, to odciągnęłabym wydarzenie w czasie. Zamiast tego relaksowałam się przy odgłosach pociągu, pod którego kołami odebrał sobie życie mój serdeczny przyjaciel.
Do dzisiaj na tę myśl mi zimno.
#Y54hd
Nazwiecie mnie szmatą? Nic dziwnego, bo jeszcze nie wiecie, że Borys to wyjątkowo uroczy mix owczarka. A za to, że mnie polubił, a i ja uwielbiałam go, został przywiązany do bramy pobliskiego schroniska (z którego notabene został adoptowany niecały rok wcześniej, jako kilkumiesięczny podrostek). Tak, mój były porzucił swojego psa tylko dlatego, że jego dziewczyna go lubiła, a raczej dalej go lubię, bo gdy to piszę, leży zwinięty w kłębek koło mnie.
Adopcja tego futrzaka to była najlepsza decyzja w moim życiu, dziś mija od niej już 5 lat. Teraz jestem w nowym związku, za niedługo będzie nasz ślub. Uwielbiamy zarówno wspólne wycieczki, jak i wylegiwanie się na kanapie. Na naszym ślubie też nie zabraknie Boryska, dlaczego? Bo po prostu jest członkiem naszej rodziny. A mój były? Średnio obchodzi mnie co u niego teraz słychać, ale mam nadzieję, że kiedyś ktoś go potraktuje tak samo jak on potraktował swojego przyjaciela.
PS Imię psiaka nie zostało zmienione na potrzeby wyznania. Co jak ktoś ze znajomych mojego eks odgadnie, że o niego chodzi i co tak naprawdę zrobił z psem? Cóż, też mnie to nic nie obchodzi :D
#SXhsc
Dwa lata później odezwała się do mnie, mówiąc, że pamięta, co jej mówiłem i że z tego względu uważa, że skoro jest już w ciąży, to byłbym świetnym ojcem dla dziecka i na pewno chciałbym jej pomóc z wychowaniem.
No gratuluję żelaznej logiki.
#rTZej
Ciężka rehabilitacja, mnóstwo wyrzeczeń i żelazna systematyka sprawiła, że pomalutku zaczęłam widzieć postępy mojego powrotu do zdrowia. Rok temu mój ukochany oświadczył mi się. Przysięgłam sobie, że do ołtarza pójdę o własnych siłach. W moją rehabilitację włożyłam więc jeszcze więcej energii. Udało się! W dniu ślubu mogłam chodzić bez podpierania się laską!
Szkoda tylko, że dzień wcześniej zatrułam się nieświeżymi krewetkami, dostałam upiornej sraczki, odwodniłam się i wylądowałam w szpitalu podłączona do kroplówki… Ceremonię trzeba było przesunąć.
#tv35K
Pamiętam, jak prowadziła mnie do przedszkola i mi tłumaczyła, że jeśli nie będę się nią na starość zajmować, to pozwie mnie o alimenty. To jedno z moich najwcześniejszych wspomnień, które podtrzymywała we mnie poprzez powtarzanie mi tego przy każdej okazji aż do matury.
Teraz utrzymuję z nią kontakt ze strachu.