Mam do mojej dalszej rodziny pewien, może nie żal, co niesmak.
A to dlatego, że wiem o tym, że rozsiewali ohydne plotki, że byłam molestowana przez tatę jako mała dziewczynka.
Mój tata nigdy nie zrobił mi żadnej krzywdy, szczególnie takiej. Ale rodzina miała jakiś skrzywiony obraz normalności w rodzinie od strony mamy, skoro jedyny kontakt ojców ze swoimi dziećmi był podczas katowania ich.
Dlatego, normalny (przynajmniej moim zdaniem) kontakt ojca z córki traktowali jako coś nie w porządku. To, że tata spędzał ze mną czas i brał mnie na wycieczki uważali za coś nie w porządku.
Jako dziecko dosyć długo nie potrafiłam sama zasypiać, więc do koło piątego roku zawsze ktoś musiał być ze mną, póki nie zasnęłam. Raz była to mama, raz tata, bo nigdy nie migał się od rodzicielskich obowiązków. To było dla wszystkich najgorsze. No bo musi być coś mocno nie tak, skoro ojciec, powtarzam ojciec, kładzie się do łóżka ze swoją córką!
Słyszałam te plotki już wtedy, jako pięcioletnie dziecko, i niestety dużo z nich rozumiałam. Moja mama oczywiście wszystkiemu zaprzeczała, a te bzdury nie wyniosły się poza wąski krąg rodziny. Na szczęście, nie chciałabym, aby ktoś miał jakieś skrzywione zdanie o moim tacie. Od którego nie zaznałam nigdy krzywdy ani jako małe dziecko, ani dorastająca nastolatka, ani teraz jako już młoda kobieta. I nadal potrafię położyć się obok niego aby obejrzeć film. I wciąż nie widzę w tym nic złego.
Smutne, bo uważam, że to właśnie relacje rodziców i dzieci w reszcie rodziny były patologiczne, a nie moje z rodzicami.
Jakoś nie potrafię o tym zapomnieć, i żal mi bardzo mojego taty. Wyobrażam sobie, jakie to musiało być dla niego przykre.
Byłam wczoraj na spacerze. Podszedł do mnie mężczyzna i zapytał o drogę do najbliższego sklepu. No to ja mu tłumaczę co i jak, po czym się mnie zapytał:
- A gdzie znajdę drogę do twojego serca?
- Wydaje mi się, że jestem dla pana ciutkę za młoda, ile ma pan lat?
- 21, a ty?
- 15.
- No to seks możesz uprawiać.
Co prawda nie umówiłam się z nim, ale zostawiłam po sobie pamiątkę - odbitą dłoń na jego policzku :)
Od kilku lat pomagam ofiarom (zwłaszcza gwałtu), jak tylko mogę. Wiele z tych osób uważa mnie za swojego bohatera, wzór do naśladowania i często przynoszą mi najróżniejsze prezenty itd. Żadna z tych osób jednak nie wie, że kiedyś miałem siostrę.
Naszych rodziców często nie było w domu, więc jeździliśmy do wujka, który dla mnie był bardzo miły - tu ciastem poczęstował, tam zabawkę dał, tu porozmawiać chciał itd. Jednocześnie przy każdej wizycie, gdy ja już spałem, wykorzystywał moją siostrę. Pewnego dnia, bojąc się reakcji rodziców, ale chcąc się komuś wygadać, powiedziała mi o tym.
Nie, nie sprawiło to, że zacząłem źle patrzeć na wujka, sam powiedziałem komuś dorosłemu czy pocieszyłem siostrę. Zamiast tego zacząłem wykorzystywać jej strach przeciwko niej - zmuszałem ją do oddawania mi kieszonkowego, groziłem wujkiem, namawiałem ciągle rodziców do wizyt u niego, a to wszystko usprawiedliwiałem zemstą za zaniedbywanie mnie przez rodziców (choć z perspektywy czasu widzę, że wcale mnie nie zaniedbywali). Czasami zakradłem się pod pokój wujka i wsłuchiwałem w krzyki siostry i świetnie bawiłem, a po wszystkim wyzywałem ją od szmat, puszczalskich dziwek itd.
Dopiero jej samobójstwo i jego następstwa (tzn. wujek, który nagle zaczął się mną interesować) mnie otrząsnęły.
Po kilku dniach spędzonych w szpitalu dostałam wypis, jakieś zalecenia oraz receptę, aby kontynuować przyjmowanie paru leków. W drodze do domu postanowiłam wstąpić do apteki, aby zrealizować receptę. Pani magister miała problem, aby znaleźć jeden medykament. To szpera po szufladach, to sprawdza w magazynie, wpisuje nazwę preparatu w komputer i nic. W końcu pomaga jej koleżanka i się pyta: ta luteina to pod język, tak? Nie, nie - odpowiada obsługująca mnie pani. - Dopochwowa.
W tym momencie zdałam sobie sprawę, że przez dwa dni w szpitalu połykałam tabletki, które powinnam zaaplikować w całkiem inne miejsce :D
Zrobiłam sobie wolne od macierzyństwa i poszłam na zakupy. Zostawiłam męża z dziećmi na dwie godziny.
Gdy wróciłam, dzieci były ogolone na ŁYSO. „Wyszedłem siku, a oni w tym czasie zaczęli się bawić moją golarką, którą zostawiłem do ładowania w pokoju. Wojtuś zgolił sobie grzywkę, a Zosia tył głowy, więc już dokończyłem, by wyglądali normalnie” – tłumaczył mąż.
Nigdy więcej.
Bardzo anonimowo dla mnie, bo raczej nigdy tego nikomu nie powiem.
W skrócie to zazdrość mi dupę ściska.
Mieszkamy sobie z rodzicami w maleńkiej dziurze w bloku. Szczerze to rozmiarem przypomina kawalerkę na chama podzieloną na 3 pokoje.
Mój pokój jest taki, że nie mogę swobodnie po nim przejść - wchodząc do niego automatycznie stoję w centrum, z którego mogę wejść do łóżka, usiąść przy biurku, otworzyć szafkę. Nie mam szafy, kącika z lustrem ani nic, bo się nie zmieściło.
Reszta mieszkania oczywiście równie maleńka, np. w kuchni nie da się swobodnie gotować.
Od zawsze mi to przeszkadzało, bo brak miejsca = brak możliwości zrobienia ogromu rzeczy. Nawet znajomych nie mogę zaprosić (więcej niż 1 dodatkowa osoba się nie zmieści).
Rodzice 14 lat temu szukali po prostu ucieczki z jeszcze gorszej wsi, wzięli kredyt we frankach, kupili pierwsze lepsze mieszkanie i oto wynik. Utrzymuje nas tylko ojciec (a zarabia bardzo mało), nie ma mowy o znalezieniu czegoś innego - obecnie to łazienka się nam zawala na głowę przez liczne zalania, od ścian odpada farba, kuchenka, lodówka itp. mają po 30 lat.. I nie ma możliwości uzbierać nawet na remont chociaż jednej rzeczy (co jest kolejnym powodem, przez który nie zapraszam do siebie nikogo).
A zazdrość?
Wcześniej nie była tak wyraźna - ale poszłam do liceum. Tutaj od razu polubiłam się z grupką osób, bardzo szybko staliśmy się paczką. Jednak wszyscy, dosłownie wszyscy z niej są bogaci. 9 osób - każda mieszka w ogromnym domu. Wszyscy mają ogrody, nawet baseny. Ich pokoje w tych domach są większe od całego mojego mieszkania.
I za każdym razem jak do nich przychodzę, to aż mi niedobrze. Niedobrze z tej wygody, o której ja marzę od tylu lat. Wszyscy jeżdżą na zagraniczne wczasy, wszyscy posiadają rzeczy, które mi się mogą tylko śnić.
Z tego wszystkiego często mam ciche myśli, których osobiście nie znoszę - a żeby się komuś spalił ten dom, żeby nagle zbankrutowali..
Nawet jeżeli to moi najbliżsi przyjaciele - nie umiem się powstrzymać przed snuciem takich scenariuszy.
A z drugiej strony nagle nie zacznę się na siłę zadawać z kimś innym, byleby był biedny.
Pozostaje mi chyba mieć nadzieję na udane dorosłe życie. Może za 10 lat, może za 20...
W mojej opinii miałam cudowną mamę i ojca, który był wcieleniem zła. No bo mama pozwalała, tata zabraniał. Co bym nie zrobiła, mama głaskała po główce, tata potrafił zlać mi tyłek. Wszytko co dostawałam było od mamy, od taty nic a nic. I tak przekonania trwały aż do moich studiów.
Trochę przejrzałam na oczy, że jestem strasznie rozwydrzona, mimo że tata robił co mógł, żeby wyznaczyć mi jakieś granice.
Okazało się, że wszystko co robię niesie za sobą konsekwencje, wbrew temu, że mama pokazywała, że jej córeczka jest bezkarna. Nagle to ojciec dawał mi bokiem pieniądze, bo słyszał, że potrzebuję np. jakiejś książki lub na dodatkowy kurs (dla mamy strata pieniędzy). Zresztą wszystkie rzeczy od mamy były też od taty, tylko że on nie mógł mi dać, bo pracował po 12h, ponieważ mama chorowała i potrzebowaliśmy dodatkowych pieniędzy. Zaczęliśmy częściej rozmawiać, tata mimo że nie jest fanem technologii i internetu, założył sobie konto na fb, tylko po to, żeby móc pisać do mnie messengerem ("bo wy młodzi tak wolicie"), czasem wychodziliśmy gdzieś razem. Zresztą na studiach zauważyłam, że mama nie jest tak cudowna, jaka była w oczach małej mnie. Zdradzała tatę na prawo i lewo. Po jej śmierci w telefonie znalazłam rozmowy z 35 różnymi facetami, wszystkie niezwykle wulgarnie erotyczne.
Do dziś nie wierzę, jak mogła zrobić coś takiego tacie, który mimo że mógł ją nie raz zostawić, to trwał przy niej, bo przysięgał w zdrowiu i w chorobie. Od prawie dwóch lat trzymam w sobie ten sekret, bo boję się, że tacie serce by pękło. Najgorsze jest to, że mimo tego wszystkiego, i mimo tego, że ma nową partnerkę, po dwóch latach od śmierci mamy wciąż ją bardzo kocha.
Poszliśmy dziś na lody z okazji Dnia Dziecka (wcześnie, ale ze względu na obowiązki zawodowe rzadko bywam w rodzinnych stronach), tata cały czas wpatrywał się w jedno miejsce, milczał, później poprosił, żebym tam spojrzała i powiedział "zabrałem mamę tam na pierwszą poślubną randkę, z miesiąc po ślubie, Boże jacy my wtedy byliśmy szczęśliwi".
Nie mogę sobie wybaczyć, że przez większość życia traktowałam go jak zło konieczne. Cudowny mąż i tata, ale ani do żony, ani do córki szczęścia nie miał.
To był koniec lat 90., mieszkaliśmy w pipidówce na południu Polski i o depresji się nie mówiło. Nie było też nowy o psychologu czy psychiatrze i wszystkie ciotki chciały mi wydrapać oczy, gdy to zaproponowałam, no bo taki wstyd. Miałam wtedy 19 lat, siostra 17. Chciałam jej pomóc i pamiętałam, że kiedyś marzyła o podróży autostopem przez Europę. Do wakacji udało mi się uzbierać pieniądze i wyciągnęłam siostrę w podróż. Na początku wydawało mi się, że trochę jej to pomogło. Jednak któregoś razu, na Węgrzech, nocowałyśmy w namiocie pod lasem. Moja siostra się tam powiesiła.
Musiałam to wszystko ogarnąć. Po powrocie nie było lepiej. Rodzina uważa, że umarła przeze mnie, sama często się nad tym zastanawiałam. Od tamtej pory w domu jasno dawali mi do zrozumienia, że zrobiłam straszną rzecz, aż praktycznie zaraz po otwarciu granic wyjechałam na zachód, tak jak wielu innych. Czytam anonimowe, żeby całkiem nie zapomnieć języka, bo z rodziną nie rozmawiam już ponad 10 lat, a tu gdzie mieszkam nie ma innych Polaków.
Pracuję w przedszkolu i ostatnio bawiliśmy się i mówiliśmy różne rymowanki. Każdy chyba kojarzy rymowankę "Kipi kasza, kipi groch, lepsza kasza niż ten groch, bo od grochu boli brzuch, a po kaszy człowiek zdrów". Opowiedziałam ją dzieciom.
Dwa dni później zostałam wezwana do dyrekcji, bo wpłynęła na mnie skarga, ponieważ "propaguję nieprawdę zagrażającą zdrowiu i życiu dzieci". Zdziwiło mnie to, ale musiałam się stawić w gabinecie. Tam czekała już pani dyrektor i mama chłopca z mojej grupy. Zanim ja i dyrektorka zdążyłyśmy cokolwiek powiedzieć, mama zaczęła wykrzykiwać jakim prawem ja jej dziecku wmawiam, że kasza jest zdrowa, że jak chcę się truć, to mam sama jeść sobie bulgur i kuskus z glutenem, ale jej dziecko nie będzie! Ja jako osoba, która ma dość luźne podejście do swojej pracy, gdy mama już skończyła swoją antyglutenową litanię, powiedziałam jej tylko, że wolę jęczmienną. Wyszła wściekła.
Na szczęście dyrektorka jest normalna i skarga została uznana za niebyłą :)
Wstydzę się mojego ojca.
Nie, nie jest Januszem, nie opowiada żenujących historii z mojego życia przed znajomymi, nie paraduje w samych gaciach itd. Nawet nigdy nie podniósł na mnie ręki! Jest dużo gorzej.
Jest adwokatem i nałogowo pomaga wszelakim gwałcicielom, pedofilom albo po prostu przemocowym facetom.
Dodaj anonimowe wyznanie
