Moi teściowie są małżeństwem na odległość. Teść pracuje całe życie na innym kontynencie, nie ma go po kilka miesięcy, a nawet jak jest, to co chwilę musi jechać do innego kraju, bo firma go wysyła na robotę. Teściowa nigdy nie musiała pracować, teść zarabia bardzo dużo. Jeździła do niego, kiedyś nawet mieli się przeprowadzić na stałe.
Parę lat temu okazało się, że on od 10 lat ma drugą kobietę i rodzinę. Oficjalnie o tym nie wiedziałam, mąż miał mi nic nie mówić. Teściowa nie zdecydowała się na rozwód, postanowiła wybaczyć, on już nie jeździł na tak długo, swoją drogą połowa tych wyjazdów nie była do pracy. Wyglądało, że wychodzą na prostą, naprawdę było widać, że chce jej to wynagrodzić, stara się.
Kiedyś z przyjaciółkami wybrałyśmy się na babski wypad do Karkowa. Nogi się pode mną ugięły, gdy na rynku zobaczyłam teścia spacerującego za rączkę z jakąś kobietą. Nie podeszłam, ale zrobiłam z oddali zdjęcie. Powiedziałam o wszystkim mężowi, ale uznał, że mam siedzieć cicho, to nie moja sprawa. Kilka dni się biłam z myślami, nie mogłam spać, jeść, aż w końcu strasznie zestresowana pojechałam do teściowej. Może nie moja sprawa, ale tyle lat ją oszukiwał, zasługiwała na prawdę. Nie wiedziałam od czego zacząć, pokazałam jej zdjęcie. Rozpłakała się, w tym czasie miał być w Czechach w pracy.
Okazało się, że to nie była jego jedyna utrzymanka. Teściowa złożyła pozew o rozwód, wywaliła go z domu. Mój mąż natomiast uznał, że zniszczyłam jego rodzinę, nie wybaczy mi tego. Powiedziałam o tym teściowej i teraz my mieszkamy razem. Nie wiem, co z moim małżeństwem, ale dopiero teraz się przekonałam, że z niej taka fajna babka.
Chodziłem do podstawówki, a później do gimnazjum z pewnym chłopakiem, który był bardzo wycofany z życia szkolnego. Ja mając dużo znajomych za bardzo nie interesowałem się jego obecnością.
Pewnego dnia, siedząc obok pod klasą, zobaczyłem jak łzy napływają mu do oczu. Pomimo tego, że nie mieliśmy dobrego kontaktu, zgodził się pójść ze mną po szkole pogadać. Chłopak pękł, zaczął płakać i opowiadać o swoim życiu. Miał bogatych rodziców, jednak patologicznych jakich mało. Przemoc psychiczna, fizyczna, zastraszanie i "kary", jak np. spanie w psiej budzie na dworze - to tylko szczyt góry lodowej. Byłem w szoku, chciałem bardzo mu pomóc. Przekonałem go, by zgłosił wszystko do opieki społecznej, jednak najpierw postanowił opowiedzieć o tym dziadkom. Po jakimś czasie wzięli go do siebie i wystąpili o przekazanie praw do opieki. Wiem, że przeprowadził się do nich do innego miasta. Kontakt urwał się po jakimś czasie na lata.
W moim życiu przez ten czas wydarzyło się wiele nieszczęść. Przeżyłem śmierć żony, która zmarła w wypadku przy pracy. Do odpowiedzialności został pociągnięty człowiek. Zgadnijcie, kto okazał się być jego obrońcą? Właśnie ten chłopak ze szkoły. Był w szoku tak samo jak i ja. Postanowił, że nie będzie dalej reprezentować swego klienta. Do tej pory odnowiliśmy kontakt i jesteśmy najlepszymi przyjaciółmi. Wyznał mi, że uratowałem mu wtedy życie. Tamtego dnia gdy płakał, napisał list pożegnalny i po lekcjach miał wskoczyć na tory.
Słyszałem w pracy rozmowę dwóch koleżanek. Jedna z nich (dotąd wydawała mi się całkiem normalną i do rzeczy koleżanką) opowiadała, jak to skłamała narzeczonemu, że bierze antykoncepcję hormonalną i jest w ciąży. Na pytanie co będzie, jak się chłopak dowie, odpowiedziała "Nie martwię się, jak zobaczy, to pokocha, zresztą po co ma wiedzieć, nie jego spawa".
Serio, to facet już nie ma prawa decydować, czy chce dzieci czy nie?
Mam potwora w spodniach, który utrudnia mi życie...
Nie, ten post nie ma na celu chwalenia się.
Tak się niestety złożyło, że los naprawdę mnie obdarzył dużym penisem. Jako małolat nie zwracałem na to większej uwagi. Ot, instrument do sikania, który czasem bolał w spodniach.
Pierwsze dostrzeżenie odmienności pojawiło się w gimnazjum. W szatni koledzy naśmiewali się ze mnie, że jestem gejem, bo ciągle mam erekcję. Trzy lata wolałem się przebierać w łazience, chociaż złośliwe komentarze nadal się powtarzały.
W międzyczasie zaczął się okres dojrzewania - pierwsze masturbacje. Dla mnie istny koszmar. Zacząłem wierzyć, że faktycznie chyba jestem gejem, bo mój penis podczas oglądania porno nigdy nie osiągał pełnego wzwodu. Kupowanie spodni polegało na braniu większego rozmiaru, bo inaczej podczas siedzenia bolało mnie okrutnie.
Współżycie rozpocząłem późno (chyba ze względu na kompleksy z gimnazjum), lecz nie było to dla mnie najmilsze przeżycie. Nie dość, że najpierw musieliśmy długo czekać, aż będę gotowy, to moja pierwsza dziewczyna, mimo początkowej „fascynacji” rozmiarem mojego członka, stwierdziła, że nie da rady i musimy zakończyć. Wkrótce rozstaliśmy się. Powód? Według niej to „różnica charakterów”, chociaż przed rozpoczęciem seksu dogadywaliśmy się w każdej sferze.
Następne dwie dziewczyny również uskarżały się na brak komfortu podczas współżycia i ostatecznie w chwili obecnej jestem sam.
Mam naprawdę dosyć. Najchętniej wziąłbym nóż i uciął połowę tego gnoja. Za każdym razem, gdy jestem na siłowni pod prysznicem, z zazdrością obserwuję penisy innych gości marząc o tym, żeby mieć przeciętnego penisa, a nie to coś. Rozmawiałem nawet z lekarzem, czy coś z tym można zrobić, ale popukał się tylko po głowie.
Kiedyś próbowałem rozmawiać z kumplem na ten temat, ale według niego powinienem się cieszyć, bo „laski wolą dużych”.
Ta... życie to nie porno.
Zatrudniłam się w niewielkiej firmie jako zaopatrzeniowiec. Po 3 miesiącach pracy znalazłam się w tych 2%, którym nie pomogła standardowa antykoncepcja i zaszłam w nieplanowaną ciążę. Cieszyliśmy się z mężem, jednak mój pracodawca myślał, że jestem typową cwaną Karyną, która się zatrudniła tylko po do, żeby zaraz pójść na L4. Był do mnie uprzedzony głównie dlatego, że już dwie baby go tak załatwiły, miesiąc popracowały i macierzyński, a potem się zwolniły. Dla firmy 30-osobowej był to spory problem.
Na szczęście gdy zobaczył, że chcę nadal pracować, załatwił mi wszystkie możliwe udogodnienia. Dostałam biurko koło okna, blisko toalety, wygodny fotel, co godzinę miałam 10 minut przerwy, jeśli potrzebowałam wcześniej wyjść do ginekologa albo jeśli się źle poczułam, nie było problemu. Nawet nie musiałam przynosić zwolnienia. Ciążą rozwijała się prawidłowo i pracowałam do 8 miesiąca.
Przez te typowe Karyny pracodawcy unikają zatrudniania kobiet i w sumie im się nie dziwię. Też bym tak robiła. L4 jest dla kobiet z ciążą zagrożoną, mających niebezpieczną/ciężko pracę lub tych, które bardzo źle ją znoszą. Niestety w Polsce jeszcze jest myślenie "dej, mnie się należy". A z tego co mi mówiła moja ginekolog, takie wystawienie L4 bez powodu (ciążą prawidłowo rozwijająca się, bez silnie uciążliwych objawów itp.) jest nielegalne. To tak jakby lekarz wystawił zwolnienie na złamaną rękę, a kontrola wykazałaby, że pracownik miał tylko otarcie i był zdolny do pracy.
Uwaga, niemiłe.
Będąc w ciąży wymiotowałam dalej niż widziałam przez jakieś 4 pierwsze miesiące, przez co ledwo stałam na nogach (nie życzę najgorszemu wrogowi).
Pewnego dnia wreszcie poczułam się lepiej i z tej ulgi zjadłam cały obiad naraz. Niestety szybko się przekonałam, że to nie jest jeszcze mój czas.
Akurat tego dnia mąż zabrał miski, bo coś robił na budowie, a ja uznałam, że toaleta przecież wystarczy.
Wymiotując zatkałam toaletę (mieszkamy w starym budownictwie i to się zdarza), następnie musiałam skorzystać z umywalki, którą też zatkałam, a na koniec dopadła mnie potrzeba i musiałam załatwić się do woreczka.
Po wszystkim padłam i nie mogłam się ruszyć, żeby to jakoś odetkać (chociaż próbowałam). Mąż po powrocie musiał odkręcać syfon, wszystko spuszczać i naprawdę zniósł to dzielnie. Nawet próbował żartować. Wtedy naprawdę zrozumiałam, co to znaczy miłość bezwarunkowa.
Na szczęście to był ostatni "epizod" (w tej ciąży).
Jestem wierzący i to jest kurwa najgorsza rzecz, jaka mi się w życiu przytrafiła.
W Boga wierzyłem odkąd pamiętam, już jako dzieciak miałem jakąś taką pewność, że On istnieje, pomimo, że pochodzę z ateistycznej rodziny. Przez całe życie usiłowałem przekonać samego siebie, że to bzdury, ale nieważne ilu logicznych argumentów się chwytałem, ta pewność, że jest jeszcze ktoś nad nami wciąż we mnie tkwi i ni cholery nie mogę się jej pozbyć. Dla większości znajomych to trochę zabawne, bo jestem gościem raczej racjonalnym i twardo stąpającym po ziemi i nie mam zielonego pojęcia, skąd mi się to wzięło. To nie jest tak, że kocham Boga, nawet Mu nie do końca ufam, po prostu mam to absolutne przekonanie o Jego istnieniu.
Co w tym takiego złego? Otóż jestem gejem. I wizja piekła mnie cholernie przeraża. Wiem, że pewnie większości osób to się wyda śmieszne, ale dla mnie to jest autentycznie najbardziej przerażająca myśl, jaką kiedykolwiek miałem, że kiedy umrę, to pójdę do piekła i jedynym, co mogę na to poradzić jest spędzenie życia w samotności. Co gorsza, ostatnio poznałem naprawdę świetnego chłopaka, świetnie nam się rozmawia i wiem, że on liczy na poważniejszy związek, a ja po prostu nie mogę się pozbyć pierdolonej wizji wiecznego potępienia. Znajomym się nie wygadam, bo powiedzą, że jestem pojebany (i w sumie będą mieli rację), rodzina tym bardziej, próbowałem kilku psychologów i zero efektów. Trochę mnie to podłamuje.
Będzie o rodzicach.
Moje problemy w nauce pojawiły się już w przedszkolu. Byłam średnio kumata, pracowałam wolniej niż inne dzieci, ale popołudniami dziadek nadrabiał ze mną materiał. W podstawówce problem z matematyką był już bardzo duży. A nie miał mi kto pomóc. Ukochany dziadek już nie żył, a rodzice... tylko po mnie krzyczeli. Sami nie mogli mi z tym pomóc, więc zmuszali mnie do dodatkowych zajęć w szkole, które odbywały się na zasadzie - najlepsi z matematyki, którzy uczyli się do konkursów i ja. Byłam wyśmiewana, że nie rozumiem ułamków, przez cały rok matematyczka ani razu do mnie nie podeszła, nie wytłumaczyła niczego. Na koniec roku miałam 2 na mocnych szynach (w 5 klasie szkoły podstawowej!). W 6 klasie skąpi rodzice załatwili korepetytora - po pierwszych zajęciach człowiek uciekł. A ja zamknęłam się ze swoim problemem. Właściwie to przyjęłam strategię - "czego nie umiem, to dowyglądam".
Jakoś udało mi się przebrnąć do końca edukacji. Nawet zdałam maturę z matematyki.
Jednak przez podejście rodziców mam duży problem. Jestem bardzo obowiązkowa. Na studiach przez 5 lat nie opuściłam ani jednych zajęć. Nieważne, czy byłam chora, czy cokolwiek innego. Na zajęciach musiałam być. "Pamiętaj, czego nie umiesz, to dowyglądasz" siedzi mi tak w głowie, że nie korzystam z urlopu w pracy. Jeżeli już muszę go wziąć, to siedzę w domu i od 8 do 16 pracuję normalnie. Czemu? Boję się, że coś pomylę lub zrobię źle. Moje poczucie strachu jest tak duże, że nabawiłam się wrzodów żołądka. Przed delegacjami nie śpię. Boję się, że ktoś odkryje mój problem i brak wiary w siebie. Pracuję na dość wysokim stanowisku, wszyscy podziwiają moja determinację i upór w dążeniu do celu. Ale nikt nie wie, że od dziecka byłam tresowana jak mały piesek przez rodziców.
Zaznaczę, że to wyznanie nie zawiera znienawidzonego morału, nie opowiada o depresji, traumatycznym dzieciństwie ani nie jest próbą atencjonowania się. Dodaję je, bo to, co mnie spotkało, może pomóc też komuś innemu.
Jestem kobietą, niedawno skończyłam 31 lat. Mogę śmiało powiedzieć, że lubię moje życie, siebie, ludzi dookoła i choć czasem trafiają się gorsze chwile, radzę sobie z nimi, a co najważniejsze - nie boję się już problemów, jakimi świat niespodziewanie może we mnie rzucić. Do niedawna byłam skończoną pierdołą życiową - niewiele umiałam, sprawy urzędowe mnie przytłaczały, grono znajomych drastycznie się kurczyło, z rodzicami praktycznie nie utrzymywałam kontaktu, nie miałam skończonych studiów, pożytecznych kursów, konkretnych kwalifikacji... No po prostu nic, co by wyrwało mnie z pracy przynoszącej średni dochód (kelnerka), znienawidzonej stancji i nadało życiu (a raczej egzystencji) jakiś sensowny kierunek. Istniałam z dnia na dzień, trwoniłam czas i żyłam przeszłością, mając mnóstwo planów i marzeń, a także zero energii na próbę ich zrealizowania. Byłam zwykłym leniem. Wiedziałam, że zmarnuję życie, jeśli dalej będzie to tak wyglądać, ale zwyczajnie nie miałam pomysłu jak się wyrwać z tego marazmu. Aż trzy lata temu poznałam N. Uprzedzam - to nie była miłość, nie jest nią teraz.
N. przyjechał do Polski z dość daleka, bo aż z Zelandii (Dania). Ja byłam w pracy, on wpadł do naszego lokalu jako klient. Rozmowa potoczyła się, oczywiście, po angielsku. Mam czasem prospołeczne zrywy, to i zagaiłam, skąd przyjechał - i się dowiedziałam. Był bardzo mile zaskoczony, kiedy dorzuciłam, że uczę się na własną rękę języków nordyckich; niedługo potem spytał mnie o coś w swoim rodzimym duńskim, ja jakoś wydusiłam z siebie odpowiedź. Był naprawdę sympatycznym człowiekiem i kiedy jakiś czas później udało nam się stopniowo zakumplować, byłam naprawdę szczęśliwa. N. to niesamowicie pozytywna osoba, pełna zainteresowań, radości życia, wie jak zmotywować do działania. Dzięki rozmowom z nim stopniowo udawało mi się zmierzyć z własnymi demonami, podjąć studia, na poważnie rozpocząć parę kursów językowych i kwalifikacyjnych. Motywował mnie, gdy większość we mnie nie wierzyła, zmuszał mnie, bym ja sama uwierzyła w siebie. Był moim aniołem stróżem, można powiedzieć. Im dłużej się znaliśmy, tym większego rozpędu nabierało moje życie. Z grubej, leniwej dziewczyny zaczęłam zmieniać się w ambitną, zadowoloną z życia kobietę. Dzięki N. stałam się tym, kim jestem teraz. Ale co w tym anonimowego?
N. nie istnieje. Nie mogąc znieść tego, kim jestem, wymyśliłam go, w wyobraźni odgrywałam nasze rozmowy, spotkania. Wszystko po to, by mnie to zmusiło do zmiany życia na lepsze. I pomogło. Oczywiście nikomu nie powiem, że z marazmu wyrwał mnie wymyślony przyjaciel.
Jak zostałam "wielką Niemką, co wyżej sra niż dupę ma".
Prawie 10 lat temu wyjechaliśmy, z wtedy chłopakiem, do Niemiec. Najzwyczajniej w świecie za pieniędzmi. Ułożyło nam się dobrze, nie będę się rozpisywać czym się zajmujemy, bo nie w tym rzecz.
Było nas stać posłać pieniądze rodzicom, zrobić prezenty. Zawsze jak jechaliśmy do Polski, przywoziliśmy słodycze, proszki i płyny do prania itd. Wiadomo, że tego typu rzeczy zawsze w Niemczech były lepsze. Mąż swoim siostrzeńcom robił drogie i duże prezenty. Troszkę mnie to denerwowało, bo nie tylko na urodziny czy święta, ale również bez okazji.
Lata mijały i jak moja mama powiedziała, że mam się za każdym razem z tymi prezentami nie wozić, bo nie o to chodzi, tak rodzina męża troszkę inaczej do tej sprawy podchodziła. Jak przyjeżdżaliśmy, to pierwsze co było zaglądanie przez teściową i szwagierķę do toreb co przywieźliśmy. Komentarze, że tamten płyn był lepszy, a dlaczego taki zwykły, a nie droższy. Rozmawiałam z mężem dużo razy o tym, że to trochę przesada i im chodzi tylko o rzeczy, nie o nas, ale zawsze słyszałam, że przesadzam. Na nas nic nigdy nie czekało, ani dobre polskie jedzenie, ani zakupy, które moglibyśmy zabrać.
Miarka się przebrała gdy zaszłam w ciążę. Zbliżało się Boże Narodzenie, ale niestety przez komplikacje nie mogłam jechać do Polski. Zadzwoniliśmy poinformować teściową, że nas nie będzie przez zagrożoną ciążę, zapytała oburzona, czy chociaż dzieciakom prezenty wyślemy, oni już mogą obejść się bez. Zapytałam, czy moje dziecko również dostanie paczkę, gdy się urodzi. Zapowietrzyła się i rzuciła, że to my mieszkamy za granicą, więc jakie prezenty, my jesteśmy od robienia prezentów.
To sprawiło, że wybuchłam. Wygarnęłam jej wszystko - że jesteśmy dla nich bankomatem, liczy się tylko to, żeby nas wycyckać. Nie odzywamy się do dzisiaj, naszego dziecka nawet nikt nie chciał zobaczyć. Żałuję, że tyle czasu na to pozwalałam.
Dodaj anonimowe wyznanie
