#QyeH0
Strony są typowo manipulacyjne, czyli "nie wierzcie w kłamstwa, my znamy prawdę i my ją wyjawiamy".
Ręce opadają.... Bo ja nie ogarniam jak można wierzyć w coś takiego, a olewać badania naukowe. Posłuchałam już o szczepionkach z autyzmem, jedzenie o danej godzinie, bez glutenu, bez gotowania. Czekam cierpliwie na płaską ziemię.
#yiPaZ
Ale od początku...
Pracuję w domu, jak nie muszę, to nie wychodzę. Gdy mamy gości i zostają na 2 dni to w tym czasie nie sram, a w ubikacji siedzę jak najkrócej, żeby nikt nie pomyślał, że robię kupę. Jedyną osobą, przy której mogłabym zrobić dwójkę jest mój mąż.
Ale wracając do meritum.... Jakiś czas temu robiliśmy wielki remont mieszkania, ekipa przychodziła punktualnie o 8 i pracowali do 18-19. Kiedy czułam, że już bardzo chciało mi się iść "na dwójkę" brałam po prostu chusteczki i szłam do pobliskiego lasku (naprzeciw ruchliwej ulicy) się załatwić.
Wszystko było fajnie, dopóki nie powiedziałam o tym mężowi, a on chciał żebym pokazała mu, gdzie dokładnie to robię i na miejscu się dowiedziałam, że akurat w tamtym miejscu jest monitoring niedawno założony i kamera sięgała miejsca, w którym zostawiałam swoje skarby…
Cały czas mam nadzieję, że jeszcze nie działa i nikt mnie nie widział.
Taki apel: jeżeli ktoś jednak widział laskę, która 2 miesiące biegała srać do lasu i pakowała te obsrane chusteczki do worka, to proszę nie udostępniajcie tego nigdzie, chusteczki lądowały w śmietniku, a ja grzecznie wracałam do domu i myłam ręce.
#1Kgji
A ja? Bardzo chętnie bym się z nimi zamieniła. Jestem z natury bardzo nieśmiałą i introwertyczną osobą. Jest to dla mnie po prostu bardzo niekomfortowe, zwłaszcza w pracy.
Poza tym myślicie, że podchodzą do mnie tylko miłe i nieszkodliwe osoby? Często „komplementy” jakie słyszę są obleśne i przykre. Często mężczyźni tak pewni siebie, nie zwracają uwagi na to że jestem przykładowo na piwie z moim partnerem i nie omieszkają złożyć przy nim oferty (bo nie wiem jak inaczej takie zachowanie nazwać) spędzenia nocy z zainteresowanym.
Dodatkowo jestem osobą, która kompletnie nie zwraca uwagi na czyjś wygląd. Ładny wygląd jest, później go nie ma. Liczy się to czym dana osoba się kieruje i jakie ma wartości. Jestem przez ludzi czasem traktowana pobłażliwie i uchodzę na starcie za niezbyt inteligentną osobę.
Wiem, ludzie mają większe problemy w życiu, ale mój wygląd zaczyna mi coraz bardziej przeszkadzać, czasem zaczynam myśleć, że mogłabym ulec jakiemuś wypadkowi, który zmieniłby moją urodę i może wtedy ludzie zaczęliby dostrzegać mnie, a nie tylko ładną buzię.
#kD7mI
Wiele razy chodziłam z tym do nauczycieli, ale przy nich ona zachowywała się normalnie, wręcz wzorowo. A klasa? Oni twierdzili, że np. kiedy ja mówiłam, że Magda groziła mi nożem, ona tak naprawdę była z Basią i Kasią, żadnego prezentu nie było itd. Moi rodzice kilka razy wkraczali do akcji, ale zawsze włączała się też moja siostra i ona także broniła Magdy, aż w końcu rodzice przestali mi wierzyć. Pod koniec piątej klasy sama sobie nie wierzyłam i w ten sposób zaczęła się moja wędrówka od psychologa do psychiatry do psychiatryka do psychologa.
Tydzień temu, po piętnastu latach od ukończenia szkoły, upiłam się z siostrą i jakoś tak zaczęłyśmy temat szkoły, a ta wyznała mi, że Magda naprawdę się nade mną znęcała i wszyscy w klasie o tym wiedzieli, ale uznawali to za zabawne.
#RJRY8
Moja mama nie może się z tym pogodzić. Ostatnio podczas rozmowy zasugerowała, że jak nie mogę mieć dzieci swoich biologicznych, to ona odda mi swoją komórkę jajową, żeby tylko miała wnuki. Według niej, to znacznie lepsze od adopcji.
Inaczej mówiąc, zaproponowała, żebym urodziła dziecko JEJ i mojego męża!! To kim ono miałoby być dla mnie? Dzieckiem, rodzeństwem?
#EyTHf
Mój liczący sobie 92 lata dziadek, mimo swoich problemów z korzonkami, błyskawicznie zbiegł po schodach i wpadł do kuchni, w której akurat pichciła sobie babcia. Ponieważ nestor naszego rodu jest trochę przygłuchy, z łatwością usłyszałem całą rozmowę. Otóż nasz rodowy wapniak od kilku dni testował na sobie przepisane mu leki podwyższające libido i właśnie, pierwszy raz od dekady, dostał erekcji.
Jeszcze nie wyszedłem dobrze z szoku i próbowałem dojść do siebie, po tym co usłyszałem, kiedy w salonie zjawiła się babcia. Wcisnęła mi w dłoń 50 zł i mówiąc: „Masz tu, wnusiu. Idź sobie do kina” siłą wypchnęła mnie za drzwi.
To najbardziej niezręczna sytuacja, w jakiej kiedykolwiek się znalazłem.
#i2zb6
Ad rem. Dzieciak był niezwykle trudnym uczniem (ładnie mówiąc), nie odpowiadał na zadane pytania (czasami siedzieliśmy pół godziny w ciszy), nauka nie przynosiła żadnych efektów. Przez rok co tydzień powtarzaliśmy odmianę "to be". Na myśl o kolejnej lekcji cała się trzęsłam. Przy nim starałam się zachowywać spokój, chociaż nie jestem człowiekiem o wielkiej cierpliwości.
Co innego z wyobraźnią, którą mam zdecydowanie zbyt bujną. Gdy już ledwo wytrzymywałam, przed podniesieniem głosu i wyrzuceniem dzieciaka z lekcji ratowało mnie wyobrażanie sobie, że uderzam jego głową o kant biurka. Być może sadystyczne, ale jakoś dzięki temu mogłam zachowywać zewnętrzny spokój przez godzinę męki.
#tgzs1
Zacznę od tego, że też jestem kobietą, która od zawsze męczy się z przytyciem chociażby jednego kilograma. Przez całe swoje życie, zaczynając od dzieciństwa słyszałam wredne komentarze na temat mojej sylwetki. Od bliskich ludzi do zupełnie obcych. Normą jest u ludzi komentowanie szczupłych osób przykładowo "Boże jak ty wyglądasz, zacznij jeść", "Czy ty masz anoreksję?", "Może powinnaś pójść do lekarza, to nie jest normalne", "Nie mogę na ciebie patrzeć, przytyj w końcu", albo kiedy w pracy na śniadanie jadłam ryż z warzywami i kurczakiem, życzliwe "koleżanki" zaczęły komentować i śmiać się, że się odchudzam i takie jedzenie jest dla osób na diecie odchudzającej. Broń Boże żebym w pracy piła wodę z cytryną "wiesz, że po tym się chudnie?".
Ludzka niewiedza i głupota nie mają granic. Kiedy na pytanie czy mam anoreksję od pani z bardzo wielką nadwagą, odpowiedziałam "czy wie pani co to jest anoreksja?", zostałam zjechana, że ona tylko grzecznie zapytała, nie muszę od razu tak wrednie odpowiadać.
Ostatnio byłam z narzeczonym na festiwalu w mieście, szliśmy akurat chodnikiem, obok nas przeciskała się grupa ludzi. Nagle słyszymy głośny komentarz jednej z kobiet "Boże, przecież to już anoreksja". Nawet nie macie pojęcia jak psujecie psychikę osobom takim jak ja. Latem, w gorące dni nie chce wychodzić mi się z domu, ani jechać na plażę czy gdziekolwiek gdzie trzeba odsłonić trochę ciała, żeby nie spocić się jak świnia. Spojrzenia i komentarze ludzi są na tyle uciążliwe, że wolę zostać w domu. Po prostu nie mam ochoty dosłownie codziennie słuchać komentarzy na temat mojego wyglądu.
Dodam, że do wyglądu anorektyczki mi daleko, czasami widuje podobne osoby na mieście, więc to nie jest tak, że ktoś nagle zobaczy jedną taką osobę na milion i jest po prostu zszokowany. Najlepsze jest to, że od mężczyzny ani dziecka nigdy takiego przykrego komentarzu nie usłyszałam. W 90 procentach komentują kobiety z nadwagą. Jak naprawdę tak bardzo razi was to w oczy, to nie patrzcie, a komentarze zachowajcie dla siebie. Nigdy nie usłyszałam od kogokolwiek, żeby mówił do osoby otyłej "Boże jak ty wyglądasz, przestań jeść" itp. Co więcej, często gdy osoba z nadwagą narzeka na swoją sylwetkę, nie ma prawa jej nic poradzić, bo nie rozumiesz jak to jest i głównie to "powód choroby, z tym nic nie da się zrobić." Czy nikt nie jest w stanie pomyśleć, że osoba nadmiernie szczupła też chciałaby przytyć, ale jej się to nie udaje?
#NMuHR
Prawo jazdy robiłam w małej miejscowości, zdałam za pierwszym razem i przez pierwsze miesiące jeździłam naprawdę wzorowo. Tylko ja wewnętrznie czułam, że to mi nie pasuje i jestem słabym kierowcą. Od zawsze miałam problem z lustrami, oglądając siebie w jakimś zwierciadle nie wiedziałam, w którą stronę się obrócić i jak złapać za włosy w przypadku czesania. Tym bardziej ten problem uwypuklił się podczas jazdy, ale nigdy nie ma tyle, by ktoś zwrócił na to uwagę. Nie jestem w stanie ocenić odległości innych samochodów za mną od mojego auta.
Po maturze poszłam na studia. Przez 7 lat jeździłam komunikacją miejską i nie było z tym żadnego problemu. Po studiach zamieszkałam na stałe w dużym mieście i dojeżdżałam do pracy autobusem. Niestety, okazało się, że firma, w której byłam zatrudniona przenosi się 20 km dalej, za miasto, do swojej siedziby głównej. Bardzo lubię swoją pracę, więc zdecydowałam się kupić samochód i dojeżdżać, innej możliwości nie było. I właśnie wtedy zaczęły się pierwsze problemy.
Nie potrafiłam jeździć w mieście. Nie rozumiałam, czemu jadąc jednym pasem prosto, nagle zamienia się on w pas do skrętu w prawo. Tym bardziej nie rozumiałam, czemu jak chcę skręcić w pas obok, to nikt nie chce mnie na niego wpuścić, ale wszyscy trąbią jak zwalniam czekając na zjazd na docelowy pas, póki jeszcze mogę, bo nie ma linii ciągłej. Wiele razy chcąc nie chcąc skręcałam w prawo i zawracałam dalej lub wymuszałam pierwszeństwo licząc, że się zmieszczę (tu pojawiał się problem z szacowaniem odległości za pomocą lusterek).
Do tej pory nie umiem parkować. Muszę mieć dużo miejsca, żeby to zrobić, a i tak nie parkuję prosto lub w wyznaczonym miejscu.
Każdy wyjazd do pracy to dla mnie spore wyzwanie. Gdy wracam do domu nie zjeżdżam do żadnego sklepu, tylko najpierw parkuję pod mieszkaniem, a dopiero później idę dwa kilometry pieszo na zakupy. Znajomi mówią, że jestem niewprawiona, ale ja tak naprawdę wiem, że od zawsze miałam z tym problemy.
Wczoraj miałam więcej odwagi, więc pojechałam kupić cięższe zakupy. Chciałam zaparkować normalnie, jednak za każdym razem zjeżdżałam z miejsca parkingowego do tyłu, bo było na lekkim spadku. Jakiś zdenerwowany pieszy uderzył w tył mojego auta krzycząc, że ma córkę w wózku i że mam patrzeć jak wyjeżdżam. Zestresowałam się i dodałam gazu uderzając w przód auta zaparkowanego naprzeciw mojego. Oczywiście, zaraz właściciel pojazdu się znalazł, narobił szumu z powodu dwóch rys na zderzaku i zadzwonił po policję.
Mam 6 punktów karnych i 250 zł mandatu. Tyle że wiem, że niczego mnie to nie nauczy. Będę się bała bardziej, ale wciąż jeździła.