#kjLA6
Zawsze byłam grubsza, aż w pewnym momencie zaczęło mi to przeszkadzać. Nowa szkoła, nowe osoby i ilość chudych koleżanek, jaką poznałam, sprawiło, że w wakacje przed trzecią gimnazjum zaczęłam się zdrowo odchudzać. Potem pod koniec sierpnia wpadłam w sidła pro-any i obecnie wiem, że to co myślę i czuję jest niezdrowe, ale czuję szczęście i brak wstydu tylko wtedy, kiedy odchudzam się w niezdrowy sposób.
W tamtym roku w listopadzie ogłosiłam, że chcę poznać osobę, która dawałaby mi motywacje, wyzywałaby mnie, obrażała.
Znalazłam taką i od roku z przerwami piszę z nim. Z nim. Podaje się jako 26 letni John, ale wiem, że to nie prawda. Nasza relacja wyszła daleko poza moje początkowe założenia. Jestem jego mała dziwką, jak to lubi mnie nazywać, a ja nazywam go panem lub tatusiem. Lubię to. Nie zdradzam swojej tożsamości, ale wie, że jestem nieletnia. Uwielbiam, kiedy pisze, jak bardzo chciałby, abym była jego malutką dziewczyną, a mnie to nakręca coraz bardziej.
Kocham pisać z nim i wyobrażać sobie, że jestem taka drobna i krucha w jego ramionach, że jestem tylko jego i to on się mną opiekuje.
To chore, zboczone i dziwne, ale dzięki temu wiem, że nie chudnę tylko dla siebie, ale i dla kogoś, kto oprócz mnie, chciałby abym była kruchą laleczką, co motywuje mnie jeszcze bardziej.
Życie towarzyskie ucieka mi przez palce, relacje z rodziną, ale w tym momencie nic nie jest tak ważne jak schudnięcie dla tatusia. To chore, ale daje mi zbyt dużo poczucia, że on chce mnie, że chce, abym była jego.
Przeżyłam bolesne zauroczenie, gdyż chłopak wolał chudszą o wiele ode mnie dziewczynę. Dlatego chcę zostać przy swoim tatusiu, bo on chce mnie.
Wiele razy chciałam powiedzieć komuś o tym, pójść na terapię, ale pragnienie bycia chudą i kruchą zaślepia mi racjonalne myślenie.
#0iGuc
#qQe6s
Kilka lat temu zadzwoniła do mnie babcia - kobieta spokojna, inteligentna, zakochana w dziwnych intrygach. Otóż tak jej się przytrafiło, że zadzwonił do niej jakiś chłopak, podający się za wnuczka, babciu pieniążki, przyślę kolegę i te sprawy. Jak się domyślacie - byłam i jestem jedyną wnuczką mojej kochanej babusi, ale mimo wszystko ona sobie w kaszę dmuchać nie da. Poprosiła, żebym wpadła do niej w dniu, kiedy owy kolega miał się zjawić i wszystko załatwiła, a jako że jestem policjantką, to strachu o nic nie było.
Przyszłam, wspomniany Kubuś także, wpada do domu i już widząc mnie zbiło go z tropu. Babunia postawiła obiadek, zjedliśmy wspólnie, oczywiście wypytując kolegi, jak się rzekomemu wnuczkowi układa. Babcia ładnie rolę odegrała "a to żonka nie miała na imię Martunia?", "coś mi się wydaje, że za granicę wyjechali!" i takie tam gadki, na które Kubuś oczywiście reagował dławieniem się zupką, gubiniem faktów i jąkaniem.
Po obiedzie babunia ma w zwyczaju udawać się na spoczynek - tak było i tym razem. Już chciałam kończyć farsę, gdy drzwi do sypialni się zamknęły, kiedy Kubuś rozbeczał się jak małe dziecko.
Przeprosił, przyznał, że chciał babcię naciągnąć. Opowiedział mi o chorej siostrzenicy, problemach w domu i fatalnym życiu, jakie mu w udziale przypadło.
Spotkaliśmy się jeszcze kilka razy, ową siostrzenicę poznałam, zbiórka na leczenie poszła świetnie, a Kubuś okazał się nazywać zupełnie inaczej i być świetnym, aczkolwiek zdesperowanym facetem.
Babunia płakała na naszym ślubie - ze śmiechu. Do dziś jednak nie powiedziała nikomu prawdy, a rodzina myśli, że mojego amanta poznałam gdzieś w barze.
#0LsFy
Mam brata, Jacka, lat 27. Ożenił się z Kasią, mieli roczną córkę. Do Jacka zadzwonił telefon, Kasia z córką zginęły w czołówce z ciężarówką. Zawiozłam go z mężem do szpitala. Był w ciężkim szoku, to oczywiste, ja też. Prawie się nie odzywał. Cały się trząsł, był bardzo blady. Wieczorem byliśmy w jego mieszkaniu, zaraz mieli przyjechać nasi rodzice i reszta rodziny. Robiłam herbatę, Jacek chciał zostać sam w pokoju. Jednak postanowiłam do niego zajrzeć, bo przyszło mi do głowy, czy może nie zechce sobie czegoś zrobić.
Weszłam i zobaczyłam, jak stoi i trzyma jakieś ubranie w ręku, prawdopodobnie bluzeczkę jego córki. Po prostu stał i się na nią patrzył. Chciałam do niego podejść, ale w tej samej chwili on chlipnął i zaczął płakać, ale tak głośno. Po chwili po prostu zaczął wrzeszczeć i jak stał, tak osunął się na ziemię, dalej wrzeszcząc i płacząc. Podbiegłam do niego, po chwili też przybiegł mąż, bo myślał, że coś się stało.
Trzymałam Jacka i sama zaczęłam płakać, próbowałam go przytulić, ale on po prostu wrzeszczał, jednocześnie płacząc, i dalej trzymał tę cholerną bluzkę, na którą nie mogłam patrzeć.
Tego właśnie nie mogę zapomnieć, chociaż minęły już ponad trzy lata, w sierpniu była rocznica. Tego nieludzkiego wrzasku i totalnej rozpaczy.
Jacek jakoś funkcjonuje, chodzi do pracy.
Ja przez dwa tygodnie z nim mieszkałam, gotowałam mu i sprzątałam, on nie miał do tego głowy, no i ciągle pilnowałam, czy sobie czegoś nie zrobi. Ale zawsze, jak go widzę, teraz tak z raz na tydzień, to przypomina mi się ten okropny wrzask, nienawidzę tego wspomnienia.
#OVmR8
Córka chciała jakiś tam powiększony zestaw, a że była nieco pulchniejsza, matka nie chciała się zgodzić. Po krótkiej wymianie zdań, matka "dyskretnie" wskazała na mnie i zapytała: "chcesz tak wyglądać?". I ku*wa poskutkowało, dziewczynka nic nie zamówiła.
#Amkk8
Wróćmy do meritum. Swojego "trenera" wyczaiłem w internetach po wielu pozytywnych komentarzach na jego temat. Napisałem, zapłaciłem, ułożył mi dietę, rozpisał na nowo treningi, progres przez 5 miesięcy szedł w oczach. W końcu umówiłem się z gościem na wspólny trening, jako że mieszkamy w jednym mieście, to i wypadałoby zrobić przegląd formy.
Przyszedł sądny dzień, jestem na siłce kilka minut po ustalonej godzinie. Widzę mojego trenera, łysy, wielki jak silos na paszę, z kimś tam sobie gada. Podszedłem do niego z boku i co usłyszałem - "(...) ja mu napier*doliłem mięsa w diecie, tam zrobił jakiś progres, ale dalej jak gówno wygląda. Jaki biznes na tych makaronach jest, jak wysyłają zdjęcia, że żyłka na bicu skoczyła i on już masę zrobił, je*ani frajerzy, na hajs można ru*hać takich, mówisz wpier*alaj wszystko jak leci i on żre i jeszcze płaci mi za to. Ulane grubaski piszą, że chcą mieć ładne dupska, to im je*nę plan z neta, coś tam porobią, pojedzą lepiej, wyślą parę gołych fotek albo w stringach i kozak jest, hehe. A jak fotki cycków ogarnąć? Normalnie, taka najarana jest na chudnięcie, że mówię wysyłaj cycki, bo muszę sprawdzić, czy za bardzo nie spadają, bo cycki to tłuszcz i że to dietą się reguluje, żeby jak miało spadać, to z brzucha, nie z cycków, ty - i wysyłają, heheh".
Pan trener mnie nie poznał, jako że coby umocnić swą męską pozycję zapuściłem sobie na twarzy rudą gęstwinę. Bo rzecz jasna wysyłałem mu swoje zdjęcia do oceny. Zignorowałem go, dokończyłem trening, poszedłem do domu. Później odczytałem maila: "Hej! Co się stało? Czemu Cię nie było? Czekałem dwie godziny, jeśli coś się stało, miałeś problem, mogłeś zadzwonić. Mam nadzieję, że nie złapałeś żadnej kontuzji ani nie stało się nic poważnego. Czekam na odzew, musimy zrobić ten trening! Piona mordko, odezwij się jak najszybciej". Nie odezwę się, współpraca zakończona.
Jak można być takim hipokrytą? Na papierze ludziom słodzić, w realu cisnąć po nich jak po najgorszych i wykorzystywać? Bierzesz za to kasę, bądź dobry dla ludzi, którzy cię karmią. Gość mi pomógł, nie powiem, bo takich przyrostów w życiu nie miałem. Jednak mógłby traktować klientów po ludzku.
#WyFpT
Co zrobiłam ja? Przy następnej okazji, kiedy wywieszała pranie, zamknęłam ją na balkonie. Siedziała tam ponad godzinę, dopóki mama nie wróciła. (Na zewnątrz było dość zimno).
PS Robiłam tak jeszcze kilka razy, a ona dalej obżerała się „naszymi” cukierkami.
#bJE8w
Rzadko czuję smutek, a płacz nim spowodowany umiem powstrzymać(po śmierci dziadka nie płakałam na pogrzebie, powstrzymałam się od tego i dopiero kiedy zostałam sama, pozwoliłam sobie na płacz).
Nie płaczę z powodu bólu. Wielu osobom łzy napływają do oczu, kiedy uderzą się w łokieć, mały palec u stopy czy nos. Ja tak nie mam.
Nie wzruszam się na filmach czy przy czytaniu książek.
Nie umiem za to powstrzymać płaczu wywołanego złością.
To chyba moja najsilniejsza emocja, denerwuję się bardzo szybko i za każdym razem mam łzy w oczach.
Zaciskam wtedy zęby i marszczę brwi... wyglądam jak wkurzona postać z Dragon Ball z cieknącymi po policzkach łzami.
Wiele razy żeby nie najeść się wstydu musiałam uciekać do innego pokoju czy toalety.
Złoszczę się o pierdoły i niemal od razu, nie kontrolując tego i często nawet nieświadomie, zaczynam płakać. Złość mija mi bardzo szybko, ale wstyd za płacz z byle powodu zostaje.
Wyobraźcie sobie dorosłą kobietę, która płacze, bo weszła w kałuże, skończyło się mleko do kawy, ktoś nie włożył brudnej szklanki do zmywarki albo nie wyrzucił rolki po papierze toaletowym.
#O4jX5
Mam 5 rodzeństwa. Młodsze i starsze. Moja mama od zawsze sama musiała się nami zajmować. Nigdy nie miała łatwo. Nie znała swojego prawdziwego ojca a jej mama wolała przejmować się swoim partnerem niż córką. Odkąd pamiętam w każde wakacje chodzimy z mamą zarabiać.
Mama nie ma stałej pracy, pracuje dorywczo. Zbieramy truskawki, borówki i robimy wszystko inne na czym po prostu możemy zarobić. Wszystkie pieniądze jakie zarabiałam i zarabiam ja i moje rodzeństwo( teraz już tylko mój młodszy brat bo reszta jest już pełnoletnia i zarabia na siebie) trafiały do mojej mamy. Nie dostawaliśmy z tego nic. Myślałam, że to normalne i nigdy mi to nie przeszkadzało bo miałam co jeść i gdzie spać. Odkąd pamiętam też, moja mama nie potrafi okazywać miłości. Wiem, że to dlatego, że sama jej nie dostawała. Jest bardzo nerwowa i nie ma dnia żeby na mnie i mojego brata nie krzyczała.
Słyszałam już wiele rzeczy w złości u niej. Że nas zabije i pójdzie siedzieć ale będzie miała święty spokój. Gdy byłam kiedyś chora powiedziała, że wreszcie jednego będzie mniej. Niestety, nie zrobiło się mniej bo wyzdrowiałam. Ciągle są krzyki, że nic nie robimy, że tylko potrafimy jeść i spać. Gdy miałam 15 lat próbowałam popełnić samobójstwo bo nie dawałam sobie z tym wszystkim rady. Moja mama oczywiście myślała, że to wszystko wina szkoły i ludzi którzy mi tam dokuczali. Nie miała pojęcia, że to przez nią.
Powinnam wtedy iść do psychologa, nie poszłam bo mamie było szkoda pieniędzy. Jest mi naprawdę źle. Boję się własnej matki. Staram się nie odzywać do niej pierwsza bo ona zawsze reaguję podniesionym głosem czy krzykiem. Nie potrafi odzywać się do nas normalnie. Gdy mój brat zrobi coś źle czy ja zrobię coś źle zawsze mówi, że tylko jebnąć w łeb kogoś takiego. Tydzień temu zaczął się rok szkolny. Poszłam do drugiej liceum. Mój brat do pierwszej technikum. Znowu trzeba kupować książki i znowu narzekanie ile to ona na nas musi wydać.
Aktualnie mam weekend. W poniedziałek muszę zapłacić pani od angielskiego 107 zł, nie wiem jak to zrobię. Bo gdy mówiłam o tym mamie w wakacje wszystko było w porządku, mówiła, że zapłaci a dziś się na mnie wydarła, że nie wie po co mi tyle pieniędzy i jak ona ma zapłacić i co ja wymyślam. To ostatni termin na wpłaty. Muszę zapłacić. Nie wiem co robić. Czuje się ogromnym problemem. Tylko jem, zamiast robić coś w domu to się uczę i trzeba wydawać na mnie pieniądze. Jest mi naprawdę strasznie źle.
Co najgorsze jestem ogromnym tchórzem bo nie potrafię się zabić. Nie chcę umierać ale wiem, że gdyby mnie nie było to mojej mamie byłoby łatwiej. Miałaby mniej wydatków. Nie wiem co robić.