Jest to historia z lat szkoły podstawowej.
W klasie 4-6 miałam piękne, długie, naturalne włosy, niejedna koleżanka mi zazdrościła. Moja mama zazwyczaj puszczała mnie do szkoły w rozpuszczonych włosach, oczywiście na zajęcia w-f musiałam je związać.
Ale do rzeczy.
Miałam wychowawczynię, którą bardzo lubiłam, młoda kobieta, odpowiedzialna, autorytet dla uczniów.
Jednak nie wiem, czy zazdrościła mi włosów (sama miała bardzo krótkie), czy o co jej chodziło, ale perfidnie się do mnie przyczepiła na ten temat. Kazała je zawiązywać, nie raz mówiła, że jakbym je ścięła, to wyglądałabym ładniej i w ogóle. Później z dnia na dzień robiło się gorzej, wiele razy mnie szarpnęła, czy "niechcący" wyrwała garść włosów.
Jednak to było nic. Nie zapomnę jak przy całej klasie zaczęła drzeć się na mnie, że co ja sobie wyobrażam, że myślę że taka piękna jestem, bo mam długie włosy, że wyszarpała by mnie za nie i z chęcią wszystkie wyrwała.
Ciągnęła ten temat całe 45 minut. Ja, jako młoda dziewczynka już miałam oczy pełne łez, kiedy ta mnie wyzywała od brzyduli i posiadaczki robaków we łbie.
Po lekcjach gdy wróciłam do domu, sama obcięłam sobie te piękne długie włosy, pełna łez. Moja mama była załamana. Była wielka afera w szkole, a owa nauczycielka została wyrzucona ze szkoły.
Do tej pory mam krótkie włosy, nawet same nie chcą mi już urosnąć, chyba nawet one mają traumę po tym wszystkim.
Bez względu na to jak absurdalnie zabrzmi ta historia, wydarzyła się naprawdę, a wszystkiego dowiedziałam się wczoraj.
Do rzeczy. Mam 24 lata i przez ostatni rok spotykałam się z mężczyzną 3 lata starszym. Minus naszej znajomości był taki, że mieszkaliśmy 60 km od siebie, też nie taka tragedia, widywaliśmy się co weekend u mnie albo w jego kawalerce. Od jakiegoś czasu zaczęłam podejrzewać że jest coś nie tak, wydawało mi się że coś kręci i nie mówi mi prawdy. Żądna odpowiedzi w nocy przejrzałam jego telefon i dowiedziałam się wszystkiego. Miał żonę i mała córeczkę. Podał mi nawet fałszywe imię i nazwisko, co zabawne od 3 lat prowadzi Facebooka i Instagrama na lewe dane, więc wszystko wydawało mi się prawdziwe (jestem nieufna, więc sprawdzałam go na początku wzdłuż i wszerz. Jak widać nie do końca).
Poczekałam do rana aż królewicz się obudzi i całą noc spędziłam na kanapie, rozmyślając jak go z tym strategicznie skonfrontować.
Kiedy przyszło co do czego, kiedy wywaliłam mu fakty na stół i roztrzęsiona czekałam na odpowiedź, Pan X ze stoickim spokojem spojrzał na mnie, uśmiechnął się i powiedział, że tak naprawdę to on nie zrobił nic złego i wszystko ma już wybaczone, bo UWAGA, UWAGA, cytuję "Krzyżowałem palce za każdym razem gdy opowiadałem o moim życiu, mieszkaniu, pracy i związkach. Dlatego nigdy cię nie oszukałem, mogłaś spojrzeć na moje dłonie jak rozmawialiśmy".
Nie wiem jak to dalej skomentować. Zostawiam to wam, do dzieła anonimowi.
Jak byłem mały, uwielbiałem ziemniaki. Moja mama wykorzystywała ten fakt okrutnie i namawiała mnie tym do jedzenia. Patrzę - coś zielonego, na oko brukselka. No i pytałem się mamy, co to jest, bo dziwnie smakuje.
Ziemniak, to zawsze był ziemniak.
Jestem mamą trójki dzieci: 15-letniej Sary, 11-letniego Fabiana i 5-letniej Izy. Fabian ma autyzm, a Iza Zespół Downa. Nie jest łatwo, naprawdę. Każdego dnia borykam się z ogromną ilością problemów związanych z niepełnosprawnością dwójki dzieci i wiekiem dorastania zdrowej, neurotypowej nastolatki. Fabian ma przyznane orzeczenie o niepełnosprawności i KS, dzięki czemu korzystamy z przysługujących nam godzin terapii, między innymi SI, WWR, logopedia czy TUSy. Iza z kolei ma upośledzenie intelektualne w stopniu lekkim, niepełnosprawność sprzężoną - mamy wady wrodzone, w tym Zespół Fallota. Z Izusią też jeżdżę codziennie na terapię. Mój mąż zostawił nas zaraz po diagnozie Fabiana. Nie mógł się z tym pogodzić. Każdego dnia wożę Fabiana do szkoły, potem Izusię do przedszkola. Zakupy, pranie, gotowanie, sprzątanie, odbiór dzieci i szybko na terapię. Nie pamiętam kiedy byłam ostatnio u fryzjera.
Nie narzekam, bo to nie w tym rzecz.
Problem jest w tym, że Fabian jest niskofunkcjonującym dzieckiem ze spektrum, głęboko zaburzonym z zachowaniami auto- i agresywnymi. Nie mówi. Ma dużo siły, psychiatra przepisywał mu naprawdę mnóstwo leków, ale nic nie działa. Fabian stymuluje się słuchowo, w domu jest ciągły hałas: trzaska bez przerwy drzwiami, rzuca twardymi zabawkami w sufit i w ściany, trzaska wszystkimi drzwiczkami i szufladami, uderza garnkami o siebie. Jestem zmęczona ciągłym hałasem. Jeśli zabieram mu te rzeczy, albo w ogóle są schowane to piszczy, krzyczy, bije mnie i siostry. Sara jest wiecznie podrapana, cała w siniakach i krwiakach. Ma tyle siły, że we dwie nie jesteśmy w stanie go utrzymać. W złych momentach bije też sam siebie, albo z rozbiegu wpada w ścianę. Mnie w złości zepchnął raz ze schodów. Wyciąganie konsekwencji nie działa, właściwie nic na niego nie działa. Wyrzuca mi wszystko z szafek, wyrzuca przez okno zabawki Izy, rzeczy osobiste Sary, wyrzucił kiedyś nawet mój telefon. Wiecznie ucieka. Popycha Izę. W szkole ma NW, a i tak sprawia problemy. Wieczne bójki, nie uczy się. Jeśli nie zrobię za niego pracy domowej, nie będzie miał zrobionej. Kiedyś Sara chciała mu pomóc z lekcjach, ale podrapał ją po twarzy do krwi, a w Izę rzucił pilotem od telewizora - mała miała limo pod okiem.
Widzę, że Sara strasznie wstydzi się brata, nie zaprasza nikogo do domu. Iza się go boi. Wstyd mi przyznać, ale ja też się go boję - kiedyś stał nad moim łóżkiem kiedy spałam z nożem w ręku, innym razem siedział na mnie i jedną ręką trzymał za szyję. Przyłapałam go też jak próbował zamknąć Izę w pralce. Boże, jak ja się wtedy bałam! Każdy mi współczuje, bo mam córkę z Downem (jak to mówią), ale wierzcie mi na słowo, to anioł nie dziecko. Ciągle słyszę, że może powinnam ją oddać, bo na pewno mi ciężko. A ja czasem naprawdę się zastanawiam czy nie oddać, ale Fabiana. Ciąg dalszy w komentarzu.
Od kiedy pamiętam były dwie babcie: Babka i babcia. Moja mama od małego mówiła mi, która jest zła, a która dobra babcia.
Dlaczego babka i babcia?
Babka - matka mojego ojca (alkoholika), nieustannie wpatrzona w jedynego syna, mieszka razem z nami. Mój ojciec jak wychodził z 2-miesięcznej terapii, babka dawała mu pieniądze na alkohol, "no bo przecież synuś tyle czasu nie pił i niech się napije piwka". Babka ma dużo pieniędzy, zawsze mnie i mojego brata rozpieszczała na każdym kroku, a my jako małe dzieci uwielbialiśmy ją. Moją mamę traktuje jak śmiecia, uważa, że to jej wina, że ojciec się tak stoczył. Często terroryzuje moją mamę i za każdym razem, gdy wyjdzie z domu jest wyzywana, jak ojciec usłyszy kłótnię, to jeszcze potrafi przywalić mojej mamie.
Babka zawsze jest brudna i niechlujnie ubrana.
Babcia - mama mojej MAMY. Nie jeździliśmy do niej codziennie, ale przynajmniej raz na tydzień sobota albo niedziela, byliśmy u niej. Jest bardzo chora, ma osteoporozę i prawdopodobnie raka. Babcia, mimo że nie miała dużo pieniędzy, miała dla nas mnóstwo cukierków, kolorowanki i oczywiście przepyszny obiad. Nawet mój chłopak jak poznał moją babcię, stwierdził, że jest bardzo elegancka i dobrze się ubiera (w porównaniu do babki).
Słowem końcowym. 2 lata temu zostałam pobita przez ojca. Babka zwyzywała mnie najpierw, że zdenerwowałam ojca (mimo że siedziałam w pokoju nad lekcjami), a potem spoliczkowała mnie za to, że wezwałam policję.
Wtedy zauważyłam różnicę między babciami.
Jestem lekarzem pracującym w SOR. Obserwuję tu kolegów z większym i mniejszym powołaniem, z mniejszą i większą cierpliwością do pacjentów… Szczególnym „brakiem powodzenia” wśród personelu cieszą się ci na bani - z nimi mało kto się cacka.
W zeszłym tygodniu pojawiła się na oddziale młoda pacjentka. Objawy ewidentnie sugerujące upojenie/odurzenie (półprzytomne szarpanie się, wulgaryzmy, próba gryzienia nas itp.), w toksykologii wyszły pochodne pewnego środka pobudzającego, klasyka. Przerażony mąż (to on wezwał karetkę, kiedy żona straciła przytomność, a gdy próbował ją cucić, rzucała bluzgami) twierdzi, że żona nic nie bierze, na nic przewlekle nie choruje, jedynie od jakichś dwóch tygodni ma jakąś infekcję z gorączką. Bankowo nic nie wzięła, ona nie bierze, mają małe dziecko i to bardzo rozsądna kobieta. Jedyne, co ostatnio brała, to jakieś środki na infekcję.
„Ta, jasne” - mniej więcej taka była reakcja większości personelu. Wbijanie wenflonów bez jakiejś ostrożności, na każde półprzytomne „ała” odpowiedź w stylu „zamknij mordę, myślisz, że mi się tu chce z tobą pier*olić” - przy tym mężu. Nawet powiedziałam im, żeby się trochę jednak ogarnęli (nie zajmowałam się tym przypadkiem), ale odpowiedź była z serii wzruszenia ramion.
Następnego dnia dziewczyna trafiła na… neurologię. Okazało się, że to ciężkie zapalenie mózgu i opon mózgowo-rdzeniowych, prawdopodobnie powikłanie infekcji. I prawdopodobnie te dodatnie wyniki to był jakiś ślad wynikający z pseudoefedryny w popularnych środkach na przeziębienie.
Nikt z personelu nie przeprosił.
Ech.
Chociaż „fachowcami” są dobrymi.
W życiu nie uwierzycie, że to się wydarzyło naprawdę.
Czytałam kiedyś (nie pamiętam czy na tej stronie, czy nie) historię dziewczyny, której chłopak oświadczył się na jakiejś rodzinnej imprezie, przy wszystkich zgromadzonych. Ona nie zamierzała mówić "tak", ale nie chciała mu robić wstydu przy tylu osobach, więc udawała, że zemdlała.
Mnie mój facet postanowił się oświadczyć jak w amerykańskich filmach - w drogiej restauracji.
Nie było tam co prawda nikogo znajomego, było sporo ludzi, a on klęknął przede mną i dość głośno zapytał, czy zostanę jego żoną. Wszyscy patrzyli. Ja natomiast wiedziałam, że nie ma mowy, żebym się zgodziła. Ostatnio nie układało się między nami najlepiej. Nie jakoś tragicznie, ale zdecydowanie nie było dobrze. Ślub w niczym by tu nie pomógł, wręcz przeciwnie.
Spanikowałam, nie wiedziałam co robić. Nie chciałam mu tak odmawiać przy wszystkich i narazić go na pośmiewisko. Chciałam z nim porozmawiać na spokojnie, sam na sam. Tylko jak teraz to zrobić? Przypomniała mi się tamta historia. Postanowiłam udawać, że zemdlałam (z wrażenia chyba). Niestety to nie jest wcale takie proste, jak się wydaje! Bałam się tak po prostu paść na podłogę, żeby sobie krzywdy nie zrobić (szczególnie że tam mieli jakieś marmury). Chciałam więc z gracją lekko osunąć się na ziemię.
Zrobiłam to z taką gracją, że z impetem walnęłam głową w stół.
Nie straciłam przytomności (tylko tym razem naprawdę), oj nie, poczułam się bardzo ożywiona! Na cały głos siarczyście przeklęłam, a ja praktycznie w ogóle nie przeklinam!
Chłopak w szoku, kelner w szoku, ludzie w szoku. Wszyscy zaczęli mi pomagać. Kelner pyta, czy nic mi się nie stało. A ja? Zamurowało mnie. Wydusiłam z siebie tylko ciche: "nie, przepraszam". I uciekłam! Rozumiecie to? Wybiegłam z tej restauracji i wróciłam do domu. To by było na tyle, jeśli chodzi o nierobienie wstydu.
Chłopak przyszedł chwilę po mnie. Pytał, czy wszystko dobrze. Myślał, że coś mi się w głowę stało po tym uderzeniu. Powiedziałam mu całą prawdę. On mi na to: myślałem, że chcesz wyjść za mąż.
Powiedziałam, że w tym momencie to nie jest dobry pomysł, ale chciałabym ratować ten związek, może terapia dla par? Powiedział, że się zastanowi i wrócił do siebie (nie mieszkamy razem).
To było prawie tydzień temu. Nie odzywa się, chyba nadal się zastanawia.
W okresie od przedszkola do wczesnego gimnazjum byłam gwałcona przez kuzyna.
Żyję normalnie, mam męża, dzieci. Jestem szczęśliwa. Do wydarzeń sprzed lat nie wracam, bo po co.
Dzisiaj przez przypadek się dowiedziałam, że synek gnoja, ma chyba jakieś 3-4 lata, prawdopodobnie jest lekko upośledzony (wcześniej podejrzewali po prostu, że potrzebna będzie tylko pomoc logopedy).
Nie wiedziałam, że ma syna.
Nie interesowałam się nim.
Ale gdy dzisiaj to usłyszałam, odruchowo pomyślałam: "Ha! Pokarało cię, dziadu!".
I cały dzień chodzi za mną, że to przecież dziecko. Niewinne.
Tak z tyłu głowy czuję wyrzuty sumienia, no ale to przecież odruch, pierwsza myśl, z którą się kłócę ledwie ją pomyślałam.
Głupie.
Boję się chłopaków, wiem jak to brzmi.
Mam 21 lat i już od początku podstawówki do końca gimnazjum byłam w klasie, gdzie znajdowało się dużo chłopaków. Na początku dziennym były żarty z podtekstami, łapanie za tyłek, czy podglądanie w szatni. Oczywiście nikt się tym nie zajął gdy prosiłam o pomoc, za to zostałam wezwana do szkolnego pedagoga, gdzie powiedziano mi, że to tylko chłopcy i żebym się tym nie PRZEJMOWAŁA.
W wieku 17 lat poznałam chłopaka, którego polubiłam, ale niestety był strasznie nachalny i nie rozumiał słowa "nie". Gdy chciałam skończyć znajomość, ten wypisywał po wszystkich moich znajomych, nie dawał mi spokoju. Gdy przeniosłam się do liceum to zaczęło się prawdziwe piekło, nie wiem dlaczego faceci tak do mnie lgnęli, ale zdjęcia swoich penisów, gwizdanie na korytarzu, wypisywanie, były dla mnie codziennością. Gwoździem do trumny było zdjęcie dziewczyny bardzo podobnej do mnie w dość wyzywającej pozycji, oczywiście ci którzy mnie znali wiedzieli, że to nie ja i że nigdy bym sobie takich zdjęć nie zrobiła. Zdjęcie szybko się rozniosło, popadłam w paranoję,e bałam się cokolwiek zrobić, zaczęłam nosić tylko duże ciuchy, żeby nie kusić chłopaków. Na domiar złego miałam wrażenie, że ktoś stoi mi pod oknem, które jest dość nisko osadzone. Było jeszcze o wiele więcej podobnych sytuacji, o których nie chcę pisać.
Rozumiem, że są młodzi i, że hormony buzują, ale brak szacunku i poszanowania czyjeś przestrzeni osobistej jest obrzydliwe. Byłam traktowana jak obiekt seksualny, a nie jak kobieta. Brzydzę się siebie i mężczyzn. Mam nadzieje, że kiedyś spotkam kogoś wartościowego.
Mój mąż uważa, że nasze życie seksualne jest słabe, bo zmęczenie, bo dzieci, bo brak okazji, bo noszę zbyt "praktyczną" bieliznę zamiast seksownej. Dzieci wyjechały, ja w seksi kompleciku masturbuję się w sypialni, on gra na konsoli. Wiedział co robię, ale i tak się nie przyłączył. Czy to na pewno moja wina?
Dodaj anonimowe wyznanie
