Wyszłam za mąż z rozsądku, ze strachu przed samotnością? Nie wiem.
Miałam 29 lat i fajnego faceta. Miły, rozsądny, opiekuńczy, ogarnięty i dość przystojny. Do tego wiem, że mnie kochał. Mnie też nie był obojętny, zależało mi na nim ale nie było żadnych fajerwerków.
Wszyscy bliscy mi mówili, że to świetny gość i lepszy się nie trafi, a zegar tyka. Nie ma na co czekać i trzeba wychodzić za mąż.
Mówiłam mamie o moich wątpliwościach, ale stwierdziła, że życie to nie film i miłość nie wygląda jak w romansach i to co czuję, to na pewno to. Stwierdziłam, że pewnie ma rację, a ja przesadzam. Wyszłam za niego. To było 3 lata temu.
Nie jestem szczęśliwa. Nie jestem też nieszczęśliwa, po prostu jestem. Mój mąż nie okazał się nagle jakimś zaborczym psychopatą. Nie. Jest dokładnie tym samym facetem, za którego wyszłam. Żyjemy sobie razem powolutku. Szanujemy się, a poza tym rutyna i nuda. Uniesień brak.
On nadal mnie kocha, mnie nadal na nim zależy, ale nie wiem czy to miłość. Nie sądzę, że tak powinno wyglądać małżeństwo, ale jestem zbyt wielkim tchórzem, żeby cokolwiek z tym zrobić.
Jestem dyrektorem szpitala. Dzisiaj przyszła do mojego gabinetu 27-letnia kobieta. Kobieta ta skończyła studia na kierunku lekarskim, a później 13-miesięczny staż, teraz ma rozpocząć rezydenturę (to kilkuletni etap przyuczania do specjalizacji). Dowiedziała się nieoficjalnie (oficjalne wyniki za kilka dni, ale niektóre Urzędy Wojewódzkie, które się tym zajmują, udzielają już informacji), że dostała się do mojego szpitala i chciała porozmawiać o warunkach pracy.
I wszystko byłoby OK, gdyby nie fakt, że przyszła z mamą. Nic nadzwyczajnego? No pewnie. Tylko że to mama mówiła, dziewczyna oprócz „dzień dobry” nie powiedziała ani słowa. Mama pertraktowała warunki pracy 27-letniej lekarki, poważnie.
Gdy miałam kilkanaście lat, byłam grubasem. Nic z tym jednak nie chciałam robić, więc mama zaprowadziła mnie do dietetyka. Ten zabronił mi jeść m.in. bułek z wędliną, serem i majonezem, które były moim ulubionym drugim śniadaniem. Stanowczo zaprotestowałam i zrobiłam mojej rodzicielce awanturę, kategorycznie domagając się, aby ta nie rezygnowała ze zwyczaju szykowania mi szkolnej wałówki.
Następnego dnia podczas przerwy wyjęłam z plecaka moje pudełko na drugie śniadanie. Ku mojej radości – było pełne. Mina mi zrzedła, kiedy je otworzyłam. Wewnątrz był liść sałaty, trzy rzodkiewki. A pod spodem? Pod spodem było zdjęcie mojej mamy jedzącej moją bułkę z wędliną, serem i majonezem!
O tym, jak wymusiłem na szkole remont toalet.
Chodziłem do szkoły samochodowej, od kiedy do niej chodziłem, toalety były w opłakanym stanie. Nie pamiętam kiedy była ciepła woda, a mydło i papier pojawiały się, gdy w szkole były różne uroczystości. Nawet brakowało desek sedesowych. I tak w sumie żyłem do końcówki 4 klasy.
Został miesiąc do matury, pierwsze dwie lekcje to były matematyki. Klasa pisała próbną maturę, a osoby, które jej nie zdawały (w tym ja) miały przyjść na 3 godziny. W szkole byłem 30 min wcześniej niż powinienem być. No i tak siedzę z kolegą na korytarzu i gramy w makao. Nagle podeszła pani wicedyrektor, która zaczęła wyzywać nas od gówniarzy, którzy unikają lekcji. Na nic były tłumaczenia o próbnej maturze. Jak już staliśmy pod klasą, obiecałem jej, że ta szkoła mnie zapamięta. Uruchomiłem kontakt do znajomego, co pracuje w dużej gazecie. Napisałem do niego jak wygląda życie w tej szkole. Brak papieru, mydła, desek, że w kabinie nie można się zamknąć itd. Przyjechał zrobił materiał i opisał na stronie internetowej tej gazety. Oczywiście za moją prośbą powiadomił sanepid i kuratorium.
W sumie w ciągu tygodnia mieliśmy w szkole nalot dziennikarzy, sanepidu oraz kuratorium. Uznali, że szkoła nadaje się do zamknięcia, jeśli nie zostanie wyremontowana. Remont ruszył w czerwcu, a teraz uczniowie mają nowe toalety, mają mydło, papier oraz ciepłą wodę w kranach. Wicedyrektor jak i główna zostali zmienieni na nowych.
W końcu po 4 latach obiecywanych remontów da się w tej szkole normalnie zrobić dwójkę i nie trzeba iść na stację benzynową.
Studiuję zaocznie, a z uwagi, że mam duże mieszkanie, w którym mieszkam sam to podczas zjazdów nocuje u mnie kilkoro znajomych ze studiów. Ogólnie sami artyści, więc wiadomo, różne dziwne akcje się dzieją. Ale dzisiejsza przerosła wszystko. Zadzwonił do mnie jeden z kolegów, którzy u mnie nocują i zapytał się czy może wpaść ze swoją koleżanką i czy może zamknąć się z nią w łazience na 15 minut, bo potrzebują wanny. Jakby no, ja i tak zaraz wychodziłem, więc mówię luz, pewnie jakieś cimcirimcim, norma. Ale nie, to nie było cimcirimcim. Potrzebował wannę, żeby tę dziewczynę... ochrzcić.
W wieku 18 lat stałam się bezdomna.
Uciekłam z patologicznego domu, pełnego przemocy, alkoholu, awantur. Nie miałam żadnych perspektyw na życie, za pieniądze, które odkładałam przez długi czas, kupiłam bilet i wyjechałam za granicę. Tam, bez kasy, ubezpieczenia, znajomych, kogokolwiek kto mógłby mi pomóc, zamieszkałam na ulicy. Sypiałam głównie w parkach, pod tunelami, jednocześnie starałam się trzymać z dala od innych bezdomnych. Narkotyki mnie nie interesowały, tak samo jak alkohol, żebrać nie potrafiłam, miałam psychiczną blokadę przed poproszeniem kogoś o pieniądze. Jadałam to co udało mi się znaleźć, czasem ktoś sam z siebie mi coś kupił lub dał kasę lecz nie były to nigdy duże kwoty.
Pewnego razu znalazłam 10 funtów, to były naprawdę ogromne pieniądze, a ja miałam ochotę na coś ciepłego, bo nie jadłam niczego takiego od wielu tygodniu. Udałam się więc do Maca, wydało mi się to najlepszą opcją - tanio, ciepło i w miarę smacznie. Gdy zastanawiałam się co zamówić, zauważyłam, że osoba wydająca jedzenie, powtarza kilka razy numer, po odbiór którego nikt się nie zgłaszał. Poczekałam jeszcze chwilę, po czym podeszłam, uśmiechnęłam się, odebrałam paczkę i wyszłam. Nikt za mną nie poszedł, nikt mnie nie ścigał.
Od tego momentu robiłam tak często, wchodziłam gdy ruch był naprawdę ogromny, czekałam na sprzyjającą okazję, gdy nikt nie będzie zgłaszał się po jedzenie, po czym sama je brałam i jak najszybciej wychodziłam. Nikt nigdy mnie nie złapał, często zmieniłam miejsca, a mieszkałam wtedy w tak dużym mieście, że wybór miałam spory. Trwało to kilka dobrych miesięcy, zanim udało mi się odłożyć wystarczająco kasy na wynajem małego pokoiku, wyrobiłam też sobie numer ubezpieczeniowy, niezbędny, by się gdziekolwiek zatrudnić i znalazłam w końcu pracę.
Dziś dobrze zarabiam, mam ustatkowane życie, przyjaciół, męża. Nigdy jednak nie przyznałam się nikomu do tego dziwnego etapu w moim życiu, gdy kradłam jedzenie z McDonald'sa. Za to gdy tylko mam okazję, robię zakupy bezdomnym. Niestety, rzadko przyjmują.
Piszę to wyznanie nawiązując do innego, gdzie ktoś pisał o równych prawach dla osób niepełnosprawnych.
Otóż kilka lat temu w małej miejscowości pod Warszawą, odbył się konkurs (coś typu "Mam Talent"). Nagrodą za pierwsze miejsce był udział w międzywojewódzkim konkursie talentów.
Jako, że byłem początkującym muzykiem, który chciał gdzieś tam zabłysnąć, zgłosiłem się z kumplem do tego konkursu. Ludzi było sporo, a my ciężko przygotowywaliśmy się do występu. Zagraliśmy piosenkę, a gdy już było po wszystkim, czekaliśmy na wyniki. I tu muszę trochę nieskromnie powiedzieć, że wypadliśmy najlepiej (kilku innych uczestników sami nam to powiedzieli). Po naszej kolejce był jeszcze jeden występ - dzieci z zespołem downa. Oczywiście jak już się pewnie domyślacie, niepełnosprawni zajęli pierwsze miejsce, tylko dlatego, że byli niepełnosprawni, my zajęliśmy drugie. Zauważyli to wszyscy uczestnicy, a nawet niektórzy organizatorzy. Przedstawienie tych dzieci z zespołem downa trwało dosłownie dwie minuty i każde z nich wypowiedziało po jednym zdaniu. "Jury" - jeśli można ich tak nazwać byli zachwyceni ich występem, a wszystkich innych uczestników nawet nie wzięli pod uwagę. Od niechcenia przyznali drugie i trzecie miejsce.
Ja rozumiem, że pewnie dla tych niepełnosprawnych dzieci to był nie lada wyczyn, zrobić takie przedstawienie czy coś, ale inni uczestnicy, którzy się przygotowywali przez kilka tygodni do tego konkursu zostali po prostu zignorowani. Dla mnie osobiście była to szansa żeby pokazać się ludziom, a może akurat coś by z tego wyszło. Dlatego wkurzyło to wszystkich, że te dzieci wygrały tylko dlatego, że były niepełnosprawne.
Nie mam nic do takich osób, ale kurde, po co organizować takie konkursy, skoro i tak od początku wiadomo, że jak pojawią się niepełnosprawni, to i tak wygrają?
Jeżeli spodziewacie się, że w tym wyznaniu przeczytacie jakąś zabawną bądź wesołą historię, to możecie przestać czytać. Moje wyznanie jest smutne, a wręcz żałosne. Nie mam komu o tym opowiedzieć, a więc piszę tutaj, anonimowo, by wylać swoje żale i poczytać co myślą o mojej sytuacji obcy ludzie.
Zakochałem się żonie mojego najlepszego przyjaciela. Tak, zdaję sobie sprawę z faktu, jak źle i beznadziejnie to brzmi, dlatego od razu kładę kawę na ławę. To jest fakt, nie do zmiany, z którym próbowałem walczyć przez dobre pięć lat i na nic. Nie jestem w stanie dłużej zaprzeczać samemu sobie przed lustrem – kocham Agnieszkę, żonę mojego kumpla. Zakochałem się w niej jeszcze zanim wyszła za mąż za Adriana.
Z Adrianem jesteśmy najlepszymi kumplami, siedzieliśmy razem w jednej ławce w podstawówce i graliśmy w piłkę na podwórku. Byliśmy sąsiadami i od lat się przyjaźnimy. Nigdy nie powiedziałem mu o tym, jakie uczucie zrodziło się we mnie do jego żony. Nigdy nie zrobiłem żadnego kroku w stronę Agnieszki, nie pokazałem jej tego, że mi się podoba. Trzymałem swoje emocje na wodzy i starałem się być dobrym przyjacielem.
Jakiś rok po ich ślubie zauważyłem, że w ich związku zaczęły pojawiać się problemy. Coraz częściej się kłócili, Adrian coraz częściej wychodził bez niej na imprezy. Raz ją zdradził, o czym mi powiedział – nie mogłem znieść tej myśli, że ktoś krzywdzi kobietę, w której kocham się jak dureń od kilku lat. Nie powiedziałem jej jednak o tym, próbując być lojalnym wobec przyjaciela.
Nastąpił pewien wieczór, kiedy znaleźliśmy się we wspólnym gronie. Zauważyłem wtedy, że Aga patrzy na mnie i rozmawia ze mną w inny sposób niż dotychczas, ewidentnie dała mi odczuć, że się jej podobam. To było przekleństwo i euforia szczęścia w jednym, nie miałem pojęcia jak reagować. Napisała do mnie potem i zaczęliśmy ze sobą rozmawiać. Na początku niewinnie, a teraz już jawnie ze sobą flirtujemy, ona wysyła mi nawet zdjęcia. Nie doszło między nami nigdy do zbliżenia, ani nawet pocałunku, ale ten flirt na czacie nie pozwala mi spokojnie spać. Jestem w niej zakochany, ale to żona mojego przyjaciela, do diaska!
Nie wiem jak powinienem postąpić, boję się, że stracę ich oboje przez tę całą chorą sytuację... Niezwykle dobrze rozumiem teraz powiedzenie: „Serce nie sługa”. Nie życzę nikomu takich problemów.
W podstawówce w mojej klasie był chłopak z biednej rodziny. Nie mieli w domu łazienki i (nie będę tego ubierać w ładniejsze słowa) śmierdziało od niego na kilka metrów.
Jako że byłam nieśmiałym i nielubianym w grupie dzieckiem, to często na spacerach lądowałam z nim w parze. Dobroduszni nauczyciele i rodzice kazali mi trzymać go za rękę, żeby mu nie było smutno. Przez następne pięć lat leczyłam grzybicę skóry na dłoniach.
Nie ma morału, nie ma przemyśleń, nie wiem sama co o tym myśleć.
Miałam ciężki dzień i marzyłam już tylko o łóżku, ale musiałam jeszcze zatankować. Zalałam i na takim wewnętrznym autopilocie odłożyłam węża i… wsiadłam do auta i odjechałam.
Dzień stał się jeszcze gorszy, gdy godzinę później do moich drzwi zapukała policja.
Dodaj anonimowe wyznanie
