#QczkY
Moi znajomi z pracy dogryzają mi, że taka to pożyje itp... Nikt jednak nie wie, że tak naprawdę nie stać nas na wakacje w Polsce. Kilka dni nad Bałtykiem kosztują mnie ponad 1000 zł, bo przecież nie będę gotować na miejscu, to samo w górach. Dlatego od 8 lat wycieczki kupuję na ostatnią chwilę, płacę za nie 1500 zł za osobę za dwa tygodnie lub 1100 za tydzień, ponieważ latamy po sezonie. Jeśli wyjeżdżamy na dwa tygodnie, to pół miesiąca nic nie wydamy w domu, więc nasz budżet w zasadzie się nie kurczy. Taka ze mnie „nowobogacka”, której nie stać na wakacje nad polskim morzem.
#jl936
Ludzie wskazywali się wzajemnie, aby uniknąć posądzenia i śmierci. A myślę, że moją matkę, jako czarną owcę w rodzinie i w otoczeniu, posłaliby na stos od razu. Co za tym idzie, jej jedyną córkę także, mimo że jestem inna niż ona. To by nie miało znaczenia.
#nw0fs
Ale do brzegu, 5 lat temu wyszłam za mąż, i wraz z mężem otworzyliśmy 2 lata później mała firmę, trochę pieniędzy było z wesela, trochę kredytu, trochę dotacji od państwa i jakiś poszło do przodu, dziś prowadzimy całkiem fajną działalność, kredyt spłacony, ale nadal mieszkam w domu rodzinnym z rodzicami, i wiecie co chwilę słyszę wprost lub za plecami, że mnie stać na wszystko i mogła bym pożyczać pieniądze na prawo i lewo właśnie tym co mnie gnębili przez wiele długich lat, spotkałam ostatnio znajoma, od słowa do słowa co słychać, że syn jej choruje, leki drogie i czy nie mogła bym pożyczyć do 10 - odmówiłam, nie dlatego że nie chce, ale dlatego że mi nikt nie pomógł kiedyś, kiedy potrzebowałam pomocy.
Teraz jestem nazwana szują, bo żal mi pieniędzy na leki dla dziecka. Ale tak na prawdę tylko ja i najbliżsi wiemy że wcale nie jest lekko, niedawno udało mi uzbierać cała kwotę by zrobić porządne ogrodzenie wokół domu rodzinnego, pracujemy z mężem sami od rana do wieczora niemal by mieć na wszystkie opłaty utrzymania firmy i nas, ale dla innych się to nie liczy, najważniejsze jest to, że pod domem stoją 2 auta lepszej klasy.
Morału nie ma.
#mVXCv
#Kiwop
#QiFmu
#DLfF0
Tylko problem w tym, że nikt potem nie chciał mi pójść do sklepu po tę zgrzewkę.
#khhW7
Pracuję w magazynie, w zakładzie, który jest częścią dużego kompleksu.
Jakieś pół roku temu pojawiły się u nas dzikie koty, które szczególnie upatrzyły sobie teren między magazynem a biurem, gdzie znajduje się stołówka.
Dziewczyny, które zajmują się sprzątaniem w zakładzie są miłośniczkami zwierząt i w obawie o brak pożywienia dla kotów zorganizowały im kącik, gdzie mają jedzenie i wodę, przez co te się zadomowiły na stałe.
Co raz jak wchodzę na plac, to muszę uważać, aby nie wdepnąć w kocie gówno, bo można się porzygać od smrodu. Ostatnio ktoś wlazł w kociego klocka i jego zawartość rozsmarował w kontenerze, w którym siedzę razem z przełożonym. Nas akurat wtedy nie było, a kontener gdy jest zamknięty mocno się nagrzewa, to smród był taki, że robiliśmy stamtąd ewakuację, a później odkażanie.
Dzisiaj rano było jeszcze lepiej.
Nieraz zdarzało się, że koty właziły bezpośrednio do magazynu (to taki duży blaszak z 30-centymetrową przerwą pod bramką), ale nigdy nie zostawiały tam złapanych okazów. Dziś rano znalazłem tam szczątki ptaka i jako że musiałem się go stamtąd pozbyć, to postanowiłem wyrzucić go do lasu za płot. Wiem - wyrzucanie go szpadlem przez płot owinięty drutem kolczastym to nie jest najlepsza metoda okazania szacunku naturze, ale wolałem wyrzucić go tam niż do śmietnika.
W każdym razie.. Gdy się za to zabrałem, było chwilę po godz. 6:00, więc wciąż było dostatecznie ciemno. Podszedłem do płotu, wziąłem zamach i go wyrzuciłem. Myślę sobie - no i poleciał... aż nagle słyszę krzyk. Trafiłem w dwie dziewczyny idące (wydeptaną w lasku ścieżką) do pracy do zakładu obok. Gdy się zorientowałem co się stało, postanowiłem się schować i przysłuchiwałem się całemu zajściu. Wyglądało to mniej więcej tak:
- Jezu, co to jest? Ptak? O Boże, on nie ma głowy!!!
Jak nietrudno się domyślić, dziewczyny wpadły w szał i zaczęły uciekać, a ja gniłem tam po cichu, aby się nie zdemaskować i nie narobić sobie dodatkowych problemów.
#kUfM3
Jako młody chłopak wyjechałem do UK. Pracowałem jako kontroler lotów. Na jednej z imprez poznałem uroczą Angielkę. Zaczęliśmy się spotykać. Potem był ślub. Moje stanowisko zostało zlikwidowane, szybko jednak znalazłem pracę jako manager hotelu, a półroczną odprawa pozwoliła nam na kupno domu. Żona stwierdziła, że nie chce pracować i zajmie się domem. Seks był udany do czasu aż Melissa zobaczyła dwie kreski na teście. To był koniec. Właściwie nie pozwalała się dotknąć. Po urodzeniu syna nic się nie zmieniło. Stała się jeszcze bardziej oschła. Mieliśmy opiekunkę na 3 godzinny dziennie, żeby żona mogła odpocząć. Mimo tego wracając do domu jedyne co zastawałem to syf. Chciałem to ratować, zapraszałem na kolacje, organizowałem rodzinne wakacje, próbowałem rozmawiać. Jej nie zależało na tym, żeby mieć udane małżeństwo. Czułem się jakbym był tylko narzędziem do spełnienia jej marzeń o domu i dziecku. Odzywała się do mnie tylko kiedy coś trzeba zrobić lub kiedy chciała nowe zasłony do sypialni.
Pewnego dnia do mojego hotelu zawitała śliczna, młoda Słowaczka. Nawiązaliśmy romans. Pamiętam jej słowa na początku „tylko się we mnie nie zakochaj”… A ja zakochałem się bez pamięci. Ona również odwzajemniła to uczucie. Nie mogłem jeść, spać, oddychać. Wracając do domu płakałem z bezsilności, bo wiedziałem, że nie mogę zostawić syna. Trwało to kilka lat. Potem zrobiłem ogromny błąd. Obiecałem mojej ukochanej coś, czego nie mogłem jej dać. Obiecałem, że odejdę od żony (choć ona nigdy nie nalegała). Przez chwilę nawet w to wierzyłem. Naprawdę chciałem z nią być, chciałem być szczęśliwy… ale nie mogłem. Moja kochanka zerwała kontakt. Złamałem jej serce, a przy tym również swoje.
Tęskniłem za nią ogromnie. Dosłownie czułem ból fizyczny. Rozmawiałem z żoną, że nam się nie układa i musimy to jakoś rozwiązać albo naprawić (choć z mojej strony byłoby to tylko z poczucia obowiązku). Melissa powiedziała, że nie obchodzi jej co i z kim robię. Ważne, żeby syn widział, jak wracam na noc do domu…Tak minął rok, drugi, trzeci. A ja ani trochę nie przestałem jej kochać.
Pewnego dnia spotkałem moją byłą kochankę. Nie była to już lekko speszona dziewczyna, której kiedyś dałem pracę. Była to pewna siebie 30-letnia kobieta. Wyglądała niewiarygodnie pięknie.Wymieniliśmy się tylko uprzejmościami jak zwykli znajomi i ona poszła w swoją stronę. Moje serce pękło na części po raz kolejny… Kilka dni później dostałem od niej SMS „Nigdy nie przestałam o tobie myśleć, zawsze będziesz miłością mojego życia”. Wtedy poszedłem się pakować. Moja żona widząc to oznajmiła tylko, że nadal mam spłacać kredyt na dom i płacić na syna.
Następnych kilka miesięcy było dla mnie okropne ze względu na dziecko, ciężko mu było się pogodzić z moim odejściem. Miałem nawet chwile zwątpienia. Po rozmowach i spotkaniach z psychologiem syn zaczął akceptować sytuację.
Z moją teraz już żoną jesteśmy razem 7 lat. Czuję się kochany i doceniany. Żałuję tylko, że tak późno to zrobiłem.