Może to i będzie żal post, ale może komuś da do myślenia.
Od ponad miesiąca jest kwarantanna, rząd wprowadził wiele zakazów, kazał nam siedzieć w domu itp. Niewiele jednak osób wie, że przez wirusa wprowadzono zakaz porodów rodzinnych... Dla nas - kobiet w ciąży - jest to cios prosto w serce. Wiem, że dawniej kobiety rodziły same i było to na porządku dziennym, ale dawniej było wiele rzeczy dozwolonych, które teraz są zakazane prawnie. Wiele osób twierdzi, że jest to dla naszego i personelu dobra - co jest kompletną bzdurą. Jeśli mieszkam z mężem, który miał być przy mnie podczas porodu, to jest niemal pewne, że albo oboje mamy wirusa, albo żadne z nas go nie ma. Personel też pracuje na zmiany, więc może się zarazić wszędzie. Już teraz na wielu forach jest informacja, że brakuje lekarzy i pielęgniarek do pracy - z położnymi jest to samo. Podczas wielu porodów kobiety muszą radzić sobie same... już nie wspomnę, że nie każda położna jest aniołem. WHO zaleca, żeby porody rodzinne normalnie się odbywały i w reszcie krajów odbywają się normalnie. Fundacja na rzecz kobiet w ciąży wystosowała pismo do ministerstwa zdrowia, po drodze Rzecznik Praw Obywatelskich też napisał osobne pismo, że nie ma przeszkód, żeby porody rodzinne się odbywały. Ich zdanie niestety jest g... warte, jak widać, bo dalej jest odmowa.
Nikt nie liczy się z tym, że większość kobiet w tej chwili jest tym wykończona psychicznie. Nikt nie liczy się z tym, że nie mamy dostępu do lekarza, badań i wizyt, bo większość przychodni jest albo zamknięta, albo przyjmuje tylko pilne przypadki.
Wiecie czemu wam to piszę? Bo nic tak mnie nie wkurwia jak gównoburza w tv i internecie na temat ustawy o aborcji. Nie zrozumcie mnie źle, sama się podpisałam pod petycją przeciwko wejściu ustawy w życie. Wkurza mnie to, że jak chodzi o aborcję, to nagle wszystkie kobiety potrafią się skrzyknąć, wystawiać na profilu na fejsie grafiki itp. Ale jak my złożyłyśmy petycje i próbowałyśmy nagłośnić, że są nasze prawa jako kobiet łamane, to był zerowy odzew. Nawet wśród znajomych, jak wysłałam petycję, to podpisały się może trzy osoby, natomiast na insta i fejsie o aborcji większość wrzuca relację i zmienia profile. Mogłabym tak pisać i pisać, ale i tak większość ma to w dupie, tak jak do tej pory było.
Tekst jest lekko chaotyczny, ale dla kobiet w ciąży będzie za pewne zrozumiały. Nie jesteście same, bądźcie silne!
Zostawiłam narzeczonego dla innego po prawie dekadzie związku
Zanim zostanę zlinczowana, chciałabym opisać dlaczego to zrobiłam.
Oboje byliśmy młodzi kiedy zaczęliśmy być razem, nastoletnie zakochanie, wielka miłość aż po grób, chyba wielu taką miłość przeżyło. Paweł był dobrym facetem, pomocny, zawsze do mojej dyspozycji. Dobrym, ale tylko wtedy kiedy było dobrze, jeśli dochodziło do kłótni, miałam prawdziwe piekło. Kiedy coś szło nie po jego myśli, były szarpaniny, okropne teksty w moją stronę, manipulacje (a to rozstanę się z tobą, a to nie odezwę się do ciebie, aż sama nie przyjdziesz) - ile razy mnie zostawił, tego już nie zliczę. Nieraz leżałam w domu miesiącami, czekając na niego, doszło do tego, że miałam objawy depresji. Byłam tak zakochana, że nie potrafiłam nawet złego słowa powiedzieć w jego kierunku. Zawsze go usprawiedliwiałam, pomimo bólu, jaki mi wyrządzał, zawsze byłam tą, która wyciągała rękę na zgodę, ponieważ nie chciałam żeby jakieś głupoty rozwaliły to, co było w nas najlepsze.
Ciężko mu się było ogarnąć życiowo, w dodatku wiecznie praca na czarno, gdzie ja już poważnie zaczynałam myśleć o życiu i zakładaniu rodziny. Do tego wszystkiego Paweł lubił pić. Na początku było to jedno piwko dziennie, dało się przeżyć, przecież to tylko piwko. Następnie doszło do tego, że jedno piwko zamieniało się w więcej piwek, w dodatku czasem jakieś mocniejsze trunki. Wracałam z pracy, a on leżał pod wpływem, patrząc się na mnie tymi swoimi pijanymi oczami. Rozmowy nie pomagały, prosiłam go, żeby coś z tym zaczął robić, może jakiś odwyk albo przynajmniej ograniczyć - nie, bo cię zostawię.
Pewnego dnia poznałam w pracy Kacpra, chłopak ideał, grzeczny, bez nałogów, ze świetnym poczuciem humoru, te same myśli i to samo podejście do życia. Po ponad roku znajomości zakochałam się. Okazało się, że Kacper podziela moje uczucia. Nie mogłam znieść myśli o wyborze, z jednej strony facet, który pomimo swoich wad był moim najlepszym przyjacielem, z którym spędziłam tyle lat, a z drugiej strony ktoś, kto idealnie do mnie pasował.
Wybrałam Kacpra. Było ciężko, rozstanie z kimś, z kim było się tyle lat nie było łatwe, ale wiecie co? Nie żałuję, Kacper każdego dnia pokazuje mi, że jestem wyjątkowa i że dla mnie zrobiłby wszystko, podczas gdy Paweł nie potrafił zapamiętać jakie danie jest moim ulubionym. No i zostałam zlinczowana wśród znajomych jako bezduszna sucz, bo tak przedstawił mnie mój były już narzeczony.
Nigdy już nie dam się zmanipulować, związek ma być zdrowy i opierać się na równowadze, i teraz wiem, że jeśli ktoś sprawia, że czuję się jak nic, to najprawdopodobniej takim niczym dla niego jestem. Życie ma się jedno, nie warto patrzeć na opinie innych w takim temacie jak związek, ludzie widzą tylko to, co na zewnątrz, to co dzieje się za ścianą w związku często owiane jest tajemnicą.
Ostatnio było wyznanie, jacy to ludzie ze wsi są niefajni i nie lubią przeprowadzających się na wieś ludzi z miasta. Opowiem wam co potrafią odwalać ludzie z miasta, żeby nie było, że tylko wieśniacy są tacy niefajni.
Żeby było ciekawie, od razu powiem, że mieszkam na wsi. Mam sąsiadów, którzy przyjeżdżają na wieś tylko w wakacje, mają tu działkę. I teraz co potrafią robić.
1. Zwożą śmieci z tego swojego mieszkania w bloku w mieście i palą je na ognisku za swoim letniskowym domkiem. Smród taki, że... Dym roznosi się niestety daleko. W mieście palić nie mogą, bo mieszkają w bloku, a nawet jakby nie mieszkali, to w mieście straż miejska prędzej zrobi porządek z taki spalaniem niż policja czy straż na wsi.
2. Wiecznie podlewają trawnik. Po prostu oni są pod tym względem niemożliwi, ale no hodują ten swój cudowny trawnik i dzień w dzień widzę, jak wąż z wodą jest puszczony na trawnik na ich działce i wieczorem leje się woda. Kij z tym, że w wakacje latem jest susza i wody w kranie bardzo malutko, że rolnicy mają generalnie masakrę i modlą się o kroplę deszczu, oni muszą podlać trawnik albo napełniać wodę w basenie, nie dociera. Walić to, że od czerwca był zakaz lania wody w takich celach, trzeba to trzeba, no co. Potem trawniczek rośnie i przynajmniej 3 razy w tygodniu o 7-8 rano go koszą tą swoją kosiareczką.
3. Sąsiadka kiedyś obcięła nam słoneczniki przy główkach, bo rosły przy płocie od ich strony. Rosły w ten sposób, że pewnego dnia ich głowy delikatnie się przechyliły na ich stronę posesji, wiecie o co chodzi, słoneczniki rosną dość wysokie, a w ciągu dnia jeszcze obracają swoje głowy do słońca. Więc mieliśmy słoneczniki, a później już nie mieliśmy, bo szanownej sąsiadce przeszkadzało.
Generalnie są roszczeniowi i wiecznie im nic nie pasuje. Ale dodam jeszcze na koniec, że mam i drugich sąsiadów, którzy także przyjeżdżają z miasta na wakacje. I to są naprawdę super ludzie - pogadać można, wszystko ustalić i załatwić.
Tak więc z pozdrowieniami dla autora wyznania o tym, jacy wieśniacy są niefajni - nie generalizujmy, w każdej grupie znajdą się pustaki.
Jestem mężem zakochanym w kobiecie, która nie jest moją żoną. Jak do tego doszło?
Wszystko zaczęło się normalnie. Trzy lata temu poznałem kobietę, która zaimponowała mi swoim charakterem, pogodą ducha i całkowicie skradła moje serce swoim uśmiechem. Po krótkiej, lecz intensywnej znajomości, mimo młodego wieku postanowiliśmy się pobrać. Na początku wszystko układało się jak w bajce - wymarzone wesele, szczęśliwa rodzina. Czarne chmury dopiero nadchodziły.
Ada kilka miesięcy po ślubie zaczęła się zachowywać zupełnie inaczej. Chodziła przybita i we wszystkim widziała najczarniejszy scenariusz. Razem stwierdziliśmy, że najlepiej będzie, gdy zacznie chodzić do psychologa. Jednak jej nastawienie się nie zmieniało, a nawet zaczęła być bardziej sceptyczna. Nie wchodząc w szczegóły dotyczące ciągłych zmian psychologów i psychiatrów, została stwierdzona u niej depresja. Przez cały czas wspierałem Adę, zwłaszcza wtedy kiedy los zesłał nam dziecko. Jednak w końcu zacząłem mieć tego dość - ciągłych kłótni, wrzasków, wyżywania się na mnie i na dziecku. Z każdego wyjścia musiałem się tłumaczyć, moje życie osobiste niemalże przestało istnieć. Nie sprzeciwiałem się, bo gdy tylko chciałem wyrazić swoją opinię lub zaprotestować, Ada groziła, że coś sobie zrobi. Raz nawet wzięła nasze dziecko na ręce i chciała wyskoczyć z balkonu grożąc, że zabierze mi wszystko co kocham.
Podczas jednego wyjścia z moim najlepszym przyjacielem Tomkiem, które odbyło się pod pretekstem nadgodzin, poznałem Kasię. Świetnie nam się rozmawiało i sami nie wiedzieliśmy kiedy zrobiło się późno i musiałem wrócić do domu. Mimo ograniczenia wolności przez Adę cały czas pozostawałem w kontakcie z Kasią. Zakochaliśmy się w sobie i czuję się przy niej szczęśliwy, znowu zacząłem nabierać pewności siebie. Kasia oczywiście wie o całej sytuacji i nie wywiera presji zostawienia żony, ale ja wiem, że mam już tego dosyć.
Tomek, który jako jedyny jest po mojej stronie, bo cała reszta rodziny jest zmanipulowana przez Adę, mówi mi, żebym ją zostawił i w końcu był szczęśliwy, bo widać, że Kasia mnie naprawdę kocha i chce ze mną zbudować trwały związek. Ja z jednej strony chciałbym pomóc Adzie, a z drugiej boję się, że ona zniszczy mi życie.
W podstawówce (a nawet i teraz) miałam problem z trądzikiem. W szkole nikogo nie zaczepiałam, przynajmniej póki był spokój. W roku szkolnym kilka razy powtarzało się skierowane do mnie "Zdejmij tę maskę. To nie Halloween". Nie uważałam się za brzydką, moim problemem był tylko trądzik. A mimo to było mi przykro.
Na jednej lekcji, po usłyszeniu czegoś niemiłego, płakałam. Cicho. Tak by nikt nie słyszał. Mimikę twarzy zachowałam niewzruszoną. Jedynie gdyby ktoś wtedy na mnie (lub na mój zeszyt) spojrzał, zobaczyłby cieknące po moich policzkach łzy. W pewnym momencie usłyszałam, że jeden chłopak mnie broni, mówi "dajcie jej spokój".
Ten sam chłopak stanął w mojej obronie w gimnazjum, gdy jacyś jego starsi koledzy mnie obrazili. Przy nim też czułam się bardziej atrakcyjna i bezpieczna.
Być może on sam nie jest tego świadomy, ale jest moim bohaterem.
Od jakiegoś czasu chodzi za mną to wyznanie, teraz w końcu je piszę, ponieważ ów chłopak dzisiejszej nocy mi się przyśnił. Tym razem nikt mi nie dokuczał, jedynie moje kompleksy mówiły mi, że źle wyglądam. On jakby broniąc mnie przed własną świadomością powiedział coś absurdalnego, co nie zgadzało się z rzeczywistością, ale polepszyło mi samopoczucie.
Mimo że nie był moją miłością (ani pewnie ja jego) mogę stwierdzić, że jest moim lekiem na kompleksy. Jest moim pierwszym bohaterem. Życzę mu dużo szczęścia.
Podzielę się z Wami historią, której nie zapomnę do końca życia.
Swoje 21. urodziny chciałem wyprawić dla kilku osób, w plenerze. Było piękne lato, zebraliśmy się w 7 osób, zakupiliśmy prowiant, w tym litr żubrówki na głowę, i szukaliśmy miejsca do świętowania. Trafiło na szczecińską bocznicę kolejową ;) Znaleźliśmy wagony towarowe, takie kryte, z rozsuwanymi drzwiami, rozlokowaliśmy się w jednym z nich i zasunęliśmy lekko drzwi, żeby nie było nas widać.
Bawimy się, pijemy gadamy i tak sobie przerobiliśmy wszystkie flaszki... Wszyscy usnęli.
W środku nocy się budzi mnie bardzo wiejący wiatr. Cholera, pociąg jedzie z nami na pokładzie! Zacząłem wszystkich budzić. Skład zatrzymywał się co jakiś czas na jakiejś małej stacji w polu, a że czekaliśmy na jakąś dużo większą miejscowość do wysiadki, to dotarliśmy na drugi koniec Polski, czyli do Dębicy na Podkarpaciu. Pociąg przyjechał tam gdzieś około 18, a libację zaczęliśmy 24 godziny wcześniej, więc od razu pobiegliśmy na najbliższego kebaba, knajpa nazywała się chyba Quattro ;). Ten kebab był najlepszą rzeczą, która mnie wtedy spotkała. Na szczęście bezpośredni pociąg do domu mieliśmy gdzieś o 20.
I tak nasza posiadówka trwała 36 godzin - 24 godziny w towarowym i 12 w pospiesznym pociągu. Gdy sobie o niej przypominam, to zaczyna mnie suszyć :D Tak że, drodzy anonimowi, gdy chcecie pobalować w plenerze, to nie polecam wagonów kolejowych, bo nie wiadomo gdzie człowiek się rano obudzi ;)
To moje pierwsze wyznanie. Skłaniają mnie do niego ostatnie wydarzenia, obok których nie mogę i nie umiem przejść obojętnie.
Służę w Policji od jakiegoś czasu, od kiedy wybuchła ta cała afera z COVID-19 mamy wprowadzone pewne nowe przepisy oraz rozporządzenia. Czy one są słuszne z konstytucją, o której dużo się ostatnio mówi, czy nie, są powołane organy takie jak TK czy innej maści organy prawodawcze. Od razu mówię, nie jestem za tą czy tamtą opcją polityczną, w tej formacji nie ma miejsca dla członków partii politycznych. Jak dla mnie mogłyby nie istnieć żadne partii politycznych.
Wracając do sedna: mam dosyć wypowiedzi "sędziów i znawców z Facebooka", mam dosyć nazywania nas milicjantami czy ZOMO-wcami. Na samym początku pandemii internet obiegł filmik z tańczącymi funkcjonariuszami dla małego chłopca objętego kwarantanna domową, pełny zachwyt społeczeństwa. Wszyscy bili brawa dla nas, gdy jeździliśmy i pilnowaliśmy przestrzegania kwarantann, do czasu gdy weszło rozporządzenie ministra zdrowia, przez wielu oceniane jako niezgodne z konstytucją. Jeszcze raz powtarzam, nie jestem konstytucjonalistą i nie mnie oceniać legalność tego rozporządzenia. Mam obowiązek wykonywania rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych, jednak mam pewną możliwość, zgodnie z obecnymi przepisami, samemu decydować, jak mam osobę popełniającą wykroczenie potraktować. Internet obiegły informacje o pewnych policjantach, którzy nakładali mandaty na osoby tankujące na stacji paliw, zmieniające opony i wiele innych przykładów (dla mnie to też jest chore). Jak masz wątpliwość co do faktu nałożenia mandatu karnego, to w takiej sytuacji zawsze możesz odmówić i poprosić o skierowanie wniosku do sądu. Internet obiegły również filmy z innych interwencji, nie będę oceniał tych filmów, ponieważ nie można obiektywnie ocenić czegoś, gdy widzi się tylko fragment. Moim zdaniem budowany przez nas wiele lat wizerunek przez jedno dość dziurawe rozporządzenie został bardzo mocno naruszony.
Nikt mi nie kazał zakładać munduru i służyć, wstąpiłem do tej formacji, by pomagać społeczeństwu. Jestem od karania tych, którzy na karę zasługują. Gdy czytam komentarze ludzi zupełnie nie mających pojęcia o mojej służbie, którzy mówią o tym, że zaprzedałem się obecnie panującej partii, nie mam honoru, jestem bandytą w mundurze i jestem niepotrzebny, to mam dla nich pewną wiadomość: pospolita przestępczość nigdy się nie skończyła. Nawet nie liczę, ile razy musiałem oglądać tragedię i słyszeć płacz dzieci, nad którymi znęcał się jeden z rodziców lub oboje, często pod wpływem alkoholu, i to nie tylko w tak zwanych biednych domach. To nie jest zwykła praca, tylko służba.
Jeszcze nie wypisałem nikomu kary grzywny z tych nowych przepisów, nie jestem od karania, gdy to nie jest konieczne.
Uważajcie na siebie, jak możecie siedźcie w domu.
Pozdrawiam was i może choć trochę zmienicie o nas zdanie :)
Jestem lesbijką i nienawidzę się za to.
Odkąd pamiętam zawsze marzyłam o romansie rodem z bajek Disneya, przystojny chłopak o śnieżnobiałym uśmiechu, tylko on i ja, wiecznie zgodni i szczęśliwi. Niestety życie szybko zweryfikowało dziecięce fantazje.
Jestem dorosłą kobietą. Nie jestem brzydka, mam co prawda nadwagę, ale to nie zmienia faktu, że płeć przeciwna się mną interesuje. Byłam w życiu w trzech związkach z mężczyznami i żaden się nie udał, głównie przez to, że traktowałam swoich partnerów jak przyjaciół, po prostu nie potrafiłam inaczej. Starałam się być romantyczna, udawać, że to co mają w spodniach mnie podnieca, ale po jakimś czasie zauważali co się święci (zwłaszcza gdy zapominałam się i gapiłam na kobiety na ulicy). Nigdy nie pożądałam żadnego mężczyzny, nie poczułam podniecenia na jego widok, normalnie jakbym patrzyła na ścianę. Czuję się gorsza, zwłaszcza gdy koleżanki opowiadają o swoich narzeczonych, o tym, jak mocno ich kochają itp. Ja nigdy nie zakochałam się w mężczyźnie, chociaż wiele razy usilnie próbowałam, bez skutku. Nie podobają mi się typowo męskie atuty, za to od zawsze miałam słabość do kobiecych piersi. Starałam się zmienić, oglądałam wiele filmów z najbardziej pożądanymi przez kobiety aktorami, aby może któryś wpadł mi w oko (tonący brzytwy się chwyta...).
Już od podstawówki to czułam, ale bałam się przyznać przed samą sobą, że coś ze mną nie tak. Nigdy nie podobał mi się żaden kolega. Tłumaczyłam to sobie, że może nie są w moim typie, różnie to bywa. To trwało podstawówkę, gimnazjum i liceum, potem się poddałam, wiedziałam, że to walka z wiatrakami. Wielokrotnie zakochiwałam się w koleżankach, co tłumaczyłam sobie przyjaźnią. Gdy do czysto platonicznego zauroczenia doszedł pociąg seksualny, ta wymówka przestała działać...
Boję się ujawnić. Mieszkam w małej miejscowości, gdzie coś takiego nie przeszłoby bez echa, a nie chcę narobić wstydu rodzinie. Wszyscy znają mnie jako heteroseksualną i gdybym teraz wyskoczyła z coming outem ludzie uznaliby, że się popisuję, że robię to dla poklasku czy uwagi. Chciałabym, aby to minęło, marzę, aby móc spojrzeć na mężczyzn tak, jak patrzą na nich moje koleżanki.
Nie piszę tego wyznania dla uwagi, po prostu nie mam komu powiedzieć o swoim problemie. To od lat rośnie we mnie, któregoś dnia nie wytrzymam...
Najbardziej boję się, że przez mój strach będę zawsze sama i nigdy nie zaznam szczęścia u boku drugiej osoby.
Daria - moja dziewczyna - często opowiadała mi o swojej koleżance z pracy, z którą jak się okazuje, mają wiele wspólnych tematów. Jako że miłość mojego życia ma dość „długi język”, czasem zdarza się jej wspomnieć o ich rozmowach. Dowiedziałem się na przykład, że jej przyjaciółka miała kiedyś męża, który był idiotą, miał mikre przyrodzenie, był wyjątkowo słaby w łóżku oraz sążniście pierdział przez sen. W zasadzie większość plotek, które słyszałem, dotyczyły byłego partnera tej niewiasty. Z tych historii wynikało, że facet był życiową niedorajdą, smętnym platfusem i okrutnym oblechem. „Laska musiała mieć naprawdę pecha...” – pomyślałem.
Jakiś czas temu Daria zaprosiła swoją przyjaciółkę do nas na kolację. I wiecie co? Okazało się, że moja dziewczyna głęboko skumplowała się z… moją byłą żoną.
Parę miesięcy temu zaczął boleć mnie brzuch. Zaczęły drażnić mnie zapachy, miałam mdłości, wymiotowałam, źle znosiłam alkohol. Pomyślałam - ciąża. Ginekolog jednak zaprzeczył. Same dolegliwości nie były mocno uciążliwe, po prostu bardziej uważałam na jedzenie.
Dwa miesiące temu mój stan się pogorszył. Z tygodnia na tydzień czułam się coraz gorzej, mniej jadłam, nie mogłam uprawiać sportu. W połowie marca poszłam do lekarza - wczesna ciąża. Byłam załamana. Antykoncepcja zawiodła. Mój stan zdrowia wciąż się pogarszał. Z końcem marca przestałam jeść. Wszystko powodowało ból i wymioty. Trafiłam do szpitala, a tam? Moje problemy zostały zbagatelizowane. To ciąża! Nic pani nie będzie i wypuścili mnie do domu z zaleceniem lekkostrawnej diety (przecież nie mogę jeść!) i brania no-spy. A ja czułam się tylko gorzej. Nie mogłam jeść, pić. Kolejni lekarze, to były kolejne leki i diety. Zero poprawy. Lekarze na wieść o ciąży rozkładali ręce i odmawiali inwazyjnych zabiegów.
Postanowiłam, że albo ja zadbam o swoje zdrowie, albo nikt inny tego nie zrobi. Podjęłam decyzję - aborcja. Przez internet zdobyłam leki. Przyjęłam je wg zaleceń. Czułam się źle, wiedziałam, że muszę to zrobić, ale jednocześnie rozumiałam konieczność tego co robię. Usunęłam.
Minęło kilka dni, a moje zdrowie wciąż nie notowało poprawy. Trafiłam kolejny raz do szpitala. Tym razem, jako nieciężarna, dostałam komplet badań. Gastroskopia, kolonoskopia, itd. Okazało się, że mam ostry, przewlekły stan zapalny żołądka oraz wrzody. Kolejna moja wizyta zbiegła się z krwawymi wymiotami, co okazało się na szczęście nie perforacją zmian w żołądku.
Dziś wciąż jestem w szpitalu. I będę tu jeszcze jakiś czas. Choroba odebrała mi zdrowie, kilogramy (przy wzroście 174 ważę 43 kg - schudłam 17 kg), urodę. Wypadają mi włosy, moja cera jest jak z papieru, nie mam siły nawet na kurs łazienka-łóżko. Prysznic sprawia, że bez leków wymiotuję z wysiłku.
Do czego zmierzam? Ciąża nagle pogorszyła mój stan. Nie mogłam w ogóle jeść. Czułam się coraz gorzej. Wymiotowałam nawet po łyku herbaty. Ciąża sprawiła również, że lekarze zbagatelizowali mój stan. Nikt mnie nie słuchał kiedy dowiadywał się, że jestem w ciąży. Tylko dziecko to, dziecko tamto. Mówiłam, prosiłam i w szpitalu, i lekarzy, z którymi rozmawiałam. Nikt nie chciał wykonać żadnego badania. Nikt nie słuchał, że czuję się coraz gorzej, że nie jadłam najpierw od 10 dni, potem od 14, aż do trzech tygodni. Mówiłam - nie utrzymam tej ciąży, jak mi nie pomożecie. Ale nikt nie słuchał. Wiec zrobiłam to co uważałam za słuszne.
Teraz wracam do zdrowia, ale pełna złości i żalu do wszystkich, których spotkałam w ciągu ostatnich tygodni, a którzy zapomnieli, że przez chwilę byłam nie tylko matką, ale i człowiekiem, który potrzebował pomocy.
Dodaj anonimowe wyznanie
