Błagam, nich mi ktoś wyjasni pogląd "ślub nie, ale dziecko ok". "Bo ludzi sie rozwodzą". Rozwala mnie to myślenie. To sprowadźmy na świat małego czlowieka, któremu nasze rozstanie rozwali cały świat, ale przynajmniej nie będzie papierka, że byliśmy małżenstwem. Pewnie że rozstanie/rozwód się może zdarzyć, ale jeśli od razu się wychodzi z tego założenia to po cholere dziecko robić?

Bo będziesz. On chce dziecko, bo facetom o wiele łatwiej mieć dzieci. Nie oni męczą się przez ponad 9 miesięcy, nie oni rodzą, nie oni mierzą się z presją społeczną, a ich wkład w wychowanie jest często minimalny. Po rozstaniu to w większości faceci nie chcą opiekować się dziećmi (nie jest prawdą, że sądy są przychylniejsze matkom - faceci rzadko kiedy wnoszą o opiekę nad dziećmi) i płacą jakieś śmieszne alimenty, o ile w ogóle.
Ty jesteś gotowa poświęcić się i urodzić dziecko, a co on jest gotowy poświęcić dla Ciebie? Nic.

Wróć do tej grupy. Po to one są by właśnie Ci pomóc przez to przejść. To są ludzie, którzy przechodzili przez to co Ty, zrozumieją Cię.

Jesli nie masz z kim porozmawiac to chociaz wiem ze wydaje sie to szalone, powinnas wrocic wlasnie na ta grupe DDA i tam o tym opowiedziec. Terapia grupowa rowniez bardzo pomaga. Fakt ze uswiadomilas sobie ze nadal jest to dla Ciebie jednak nie zamknieta sprawa to duzy krok ku dalszemu zdrowieniu w terapii. Prawda naprawde wyzwala. Jestes bardzo silna i madra osoba i wiesz dobrze ze ten komentarz jest prawda. Nie poddawaj sie i walcz! Zaslugujesz na wszystko co najlepsze! Nie pozwol zeby czlowiek ktory zniszczyl Ci zycie nadal mial nad nim kontrole. Wez zycie w swoje rece i dokonaj wspanialych rzeczy.

Nie potrzeba szklanej kuli: macie różne wartości i podejście do życia. Nic z tego nie będzie. Jak robiła coś co jest dla Ciebie tak dużym problemem to pewnie kolejny raz to zrobi. Chemia nie rozwiązuje takich problemów.

W moim życiu była relacja w której występowały podobne odczucia i przemyślenia. Dla mnie to było trochę jak uzależnienie.
Po kilku miesiącach rollercoasteru wewnętrznego, zastanawianiu się, analizowaniu moich wątpliwości, odczuć z ciała czy nawet zysków i strat zaczęłam konkretne rozmowy.
Sprawdzałam ile ja jestem w stanie wnieść do relacji a ile ta druga strona. Zaczęłam świadomie obserwować czy w tej relacji są uwzględniane moje uczucia i poświęcenie. Jednocześnie z pokorą próbując to tłumaczyć, wszystko przegadywać z tą osobą. W moim przypadku postanowiłam nawet pójść na wszelkie ustępstwo żeby udowodnić sobie, że nawet jeśli nie wyjdzie to "zrobiłam wszystko co w moim odczuciu mogłam".To było dla mnie bardzo ważne i czułam że potrzebuję to sprawdzić, żeby nigdy nie żałować.
Tak więc dałam tej relacji pełną szansę biorąc pod uwagę, że jest masa dziwnych związków, przypadków ale też możliwości, żeby stworzyć relację jeśli tylko obie strony postarają się zadbać o to.
W moim przypadku rozczarowanie było bardzo bolesne i nie było takie oczywiste dla mojej podświadomości do momentu aż wypisałam lekcje z tej relacji np. "nawet uczucie najwiekszego połączenia, bliskości dusz, nie może być usprawiedliwieniem dla przemocy, wzajemnego nieszanowania i ranienia"....i wiele innych, które po prostu wewnętrznie mnie przekonały po zebranych faktach.
Po czasie mogę stwierdzić że tak naprawdę od poczatku czułam co robić tylko potrzebowałam silnego potwierdzenia które było aż za ciężkie ale gdyby nie to - do dziś bym zastanawiała się czy to jednak nie była miłość życia.
Dużą rolę odgrywa wewnętrzna może i nieświadomej definicja miłości.
Dużo by pisać. Ale w dużym skrócie tak to u mnie wyglądało. Po wypisaniu tych lekcji parę miesiecy uwalniałam emocje rozrywającego cierpienia, płacz, rozczarowanie wręcz z poczuciem pustki, bezsensu i braku nadziei. Za to nie ciągnęło mnie już do rozmowy czy spotkania bo juz nie było nic o czym bym chciała z tą osobą mówić czy robić.

Czyli staruszki uznały, że to, że Pani pracuje to patologia, ale jak sobie to wytłumaczyły nastoletnią ciążą i matką zmuszającą dziecko do pracy z powodu kolejnego dziecka to już im wszystko zadziałało...

I też racja z tym, że niektórzy ludzie od razu uznają, że każdy poza nimi jest zły. W Pani przypadku zamiast Panią pochwalić, że taka młoda, a tak ciężko pracuje (bo jest Pani wspaniała), od razu te panie musiały znaleźć jakiś zły powód, że na pewno stało się coś, za co można Panią zganić. Ale właśnie tak, żeby można było zganić akurat Panią. Jeśli uznały, że jest Pani za młoda, by mieć prawo do pracy, to zarówno wysyłanie Pani do pracy jak i ta domniemana ciążą byłyby przestępstwem. Ale właśnie, uznały, że jeśli ktoś dopuścił się przestępstwa doprowadzając do tej niby ciąży, albo zmuszając Panią do pracy, to nic takiego, ważne, żeby Pani "pomogła przy dziecku". Czyli nieważne kto by był zły, musiały wymyślić coś, żeby nie chwalić Panią za pracę, tylko za coś zmyślonego zganić, albo po prostu Pani dobre zachowanie "usprawiedliwić" czymś złym. Jak uznanie, że jak dziecko jest zbyt grzeczne to musiało coś narozrabiać.

U mnie przy pierwszym nowotworze też babcie szukały problemu. Nagle mnie zatrzymali na oddziale jak tylko miało być małe prześwietlenie, bo się dziad znalazł i nie chcieli mnie wypuścić. Tego dnia było rano do roboty, po południu do szkoły i wieczorem na SOR, a wtedy już nie wypuścili. A o czym rozmawiały starowinki z tej samej sali, gdzie mnie wrzucili? "Te młode to nic tylko ciągle narkotyki, a potem za nasze pieniądze ich leczą!" a jak przyszedł pan ordynator i zaczął mówić o tym jak duży nowotwór był to od razu babcie blade, a jak poszedł to było "ojej, taka młoda, a już takie coś!" to im dodałam "No, i jeszcze człowiek sobie grzecznie pracuje, uczy się, a potem słucha, że jest narkomanem, bo w szpitalu wylądował" ^-^"

Proszę się nie przejmować strasznymi ludźmi. Jest Pani wspaniała i mam nadzieję, że będzie Pani zawsze zdrowa i szczęśliwa^^