#JIsni
- O, ja też słucham Thomasa Sandersa!
Moja sąsiadka ma na imię Elżbieta i 76 lat.
- O, ja też słucham Thomasa Sandersa!
Moja sąsiadka ma na imię Elżbieta i 76 lat.
#Iu9vo
Rozstaliśmy się, a ja mając teraz nowego narzeczonego żyję w strachu, że w dzień naszego ślubu pomylę imiona i w czasie ceremonii wypowiem imię byłego.
#16AjJ
Ot, jakiś pierwiastek królewny :D
#yRv9a
Urodziłam się jeszcze w tak zwanej "tamtej Polsce" (czyli za PRL-u), więc też nie było za bardzo gdzie dowiadywać się o pewnych rzeczach, więc tak sobie żyłam w nieświadomości do trzeciej klasy i wyjazdu na zieloną szkołę. Tam właśnie zostałam "uświadomiona" przez dzieci, że żeby mama zaszła w ciążę, to tata musi ją zgwałcić, czyli włożyć swojego siusiaka do dziurki, którą mama sika (tak to zostało przedstawione). Przyjęłam to do wiadomości, ale że byłam ciekawa, to po powrocie do domu sprawdziłam w słowniku, co znaczy słowo "gwałcić".
Wierzcie mi bądź nie, ale to był dla mnie taki szok, że przez kilka tygodni przeżywałam, że mój tata jest złym człowiekiem, bo w końcu skrzywdził mamę. Długo unikałam taty i się do niego nie odzywałam. Było mi też głupio, że po to, żebym się urodziła, mama musiała tyle cierpieć. Gdy już dowiedziałam się, jak to naprawdę jest z tym seksem, to bardzo mi ulżyło. W każdym razie obiecałam sobie, że mojego dziecka nigdy nie pozostawię w niewiedzy.
#XAGUu
Parę dni temu był jej pogrzeb, a my zdecydowaliśmy: skoro jako jedyna mam nieuczulone dzieci, które już dawno chciały mieć kotka, to zabieramy owego kocurka i idziemy razem do domu.
I od tego czasu Benek nieustannie próbuje wyspać się na mojej plazmie. BIEDACZYSKO nie może nawet na tym ustać...
#6w45h
Nie, nie było żadnego cudu. Po prostu nauczyłem się nakładać podkład - zaczynałem od jednego miejsca i stopniowo rozszerzałem zakres działań, żeby nie wzbudzać podejrzeń - i jakoś to wyglądało, a że to było dobre kilka lat temu i nawet dziewczyny nie malowały się na co dzień, nikt niczego nie podejrzewał i nikt nie zauważył. Najlepsze jest to, że rodzice też - ojciec nawet chwalił się znajomym, że jego syn poradził sobie z "pryszczami" bez aptekowych specyfików. Do dzisiaj myśli, że to dobre geny :D
Nie mam sióstr, mamy nawet nie pamiętam. Kupowałem podkład w sklepie na drugim końcu miasta i chowałem go na dnie szafki, żeby nikt go nie znalazł. Na moje zakupy poszło ok. 500 złotych w czasie tych trzech lat, zużywałem jedną buteleczkę podkładu na miesiąc-dwa. Mniej więcej na początku studiów zauważyłem, że pysk zaczął się uspokajać, więc przestałem się kamuflować.
Żodyn nie wie.
#QnCuD
Kiedy wszedłem do lokalu w mojej przydużej bluzie, krótkich spodenkach i adidasach, wszyscy na mnie spojrzeli z zaskoczeniem. Wtedy dopiero do mnie dotarło jaką wtopę popełniłem. Uratował mnie gospodarz, który szybko do mnie podbiegł i jak gdyby nigdy nic zaczął przedstawiać gościom. Podał mi lampkę szampana i powiedział, że zaraz wróci.
Faktycznie wrócił. Ubrany w przydużą bluzę, krótkie spodenki i... Kuboty. Zrobił to tylko po to, abym nie czuł się skrępowany moją naganną kreacją. Mam naprawdę fajnego kolegę!
#ag97n
Pewnej soboty narysowałam sobie piękną kaczuszkę na wcześniej wspomnianym wzgórku łonowym, ubrałam się i wyszłam z toalety. Pech chciał, że tego dnia źle się poczułam, straciłam przytomność i zostałam zabrana na pogotowie. W szpitalu okazało się, że muszę mieć przeprowadzony zabieg, który wykonuje się w okolicy pachwin, tak więc zostałam rozebrana, a moją kaczuchę zobaczyli lekarze.
Nadal czasem sobie coś tam rysuję.
#ONOwT
Pewnego razu opowiedziała mu, że masturbuję się cukinią, bakłażanem i innymi warzywnopodobnymi elementami. On uwierzył, uwierzyła też klasa i część szkoły. Mieliśmy po 14-15 lat, tak że wydawało się to być dziwne i żenujące.
Przyjaciółki nie mam, chłopaka mam lepszego. Znajomych zmieniłam, więc nikt nie zna już Pani Bakłażan.
#siH4f
Gdy muszę mówić o swoich uczuciach, słuchać czyichś uwag na mój temat, czasami nawet gdy bronię swojego zdania podczas kłótni, albo rozmawiam z kimś o cudzym nieszczęściu, od razu łamie mi się głos i łzy stają w oczach.
Mój tato pracuje w hospicjum i zdarza się, że opowiada o tym, jak wygląda opieka nad umierającymi. Zawsze wtedy odwracam wzrok i staram się nie angażować w rozmowę, bo jestem bliska płaczu, gdy tego słucham.
Kłótnie niezakończone potokiem łez są dla mnie rzadkością. Niekiedy potrafię się tylko powstrzymać przed wybuchem płaczu do momentu zamknięcia drzwi pokoju. Potem pękam i ryczę. Dlatego w wielu przypadkach nawet nie potrafię zaprezentować swoich argumentów. Bo przez łzy i tak zabrzmią żałośnie.
Gdy jestem zła na chłopaka, a on pyta, o co chodzi, nie odpowiadam "nic" dlatego, że jestem kobietą, tylko dlatego, że tłumaczenie mu tego doprowadzi mnie do łez. Im głupszy powód, tym trudniej mi się wysłowić.
Płacz na książkach i filmach podczas śmierci bohatera też jest obowiązkowy, a jeśli muzyka przy tym jest naprawdę dramatyczna, ryczę jeszcze bardziej.
Nie umiem sobie w ogóle z tym poradzić. Chciałabym móc dyplomatycznie i swobodnie rozmawiać z ludźmi, również na trudne tematy, takie jak opieka paliatywna, rozwód rodziców, czy samobójstwo ulubionego piosenkarza bez łez w oczach. Ale nie umiem.