#JgoTi

Miałam kiedyś koleżankę, która była wychowywana przez swoich dziadków. Ojciec zmarł, a matka była alkoholiczką i ćpunką.
Kiedy miałyśmy po szesnaście lat, koleżanka zaprosiła mnie do siebie na nockę, w mieszkaniu jej zmarłego ojca. Z racji tego, że pochodzę z rodziny, która bardzo kontrolowała każde moje wyjście, powiedziałam, że śpimy u niej, a w mieszkanku będą dziadkowie. Zgodzili się.

Przyszłam o wyznaczonej godzinie, jednak okazało się, że nie byłyśmy same, a w towarzystwie jej znajomych spod ciemnej gwiazdy. Kiedy wszyscy już się upili, ja - trzeźwa - zmieniałam jej zarzygane wiadro, myłam podłogę i ogólnie sprzątałam. Wszyscy zebrali się do domów, została ona, leżąca w bezruchu na łóżku, jeden znajomy, Patryk, którego kojarzę parę lat, oraz chłopak tej dziewczyny.

Przygotowani już do spania słyszymy straszne walenie w drzwi, po otwarciu do mieszkania wpadły trzy istoty: chuda, naćpana, z obłędem w oczach matka, jej krępy partner oraz duży owczarek niemiecki.

W sekundę zaczęła krzyczeć, wyzywać i szarpać pijaną Agnieszkę. Ale coś jej odbiło. Rzuciła się na mnie. Wywróciłam się na fotel, a z fotela na ziemię, uderzając głową o komodę. Wtedy ona zaczęła mnie dusić. Kobieta niższa ode mnie, chudziutka jak patyczek, miała tak ogromna siłę, że nie byłam w stanie jej odepchnąć. Kiedy to się udało, zaczęłam krzyczeć do chłopka Agnieszki, żeby ją zabrał, bo ona mnie zabije. Stał jak słup, dopiero kiedy poczułam, że tracę przytomność, odciągnął ją, a ja rzuciłam się do wyjścia.

Zamiast wylecieć w stronę ulicy, przez nerwy pobiegłam w lewa stronę boku, gdzie był parking. Chowałam się między samochodami, a jej „ojczym” chodził po parkingu, z SIEKIERĄ w ręku, mówiąc, że i tak mnie znajdzie. Wtedy usłyszałam krzyk Patryka, a facet zerwał się do biegu. Wychodząc z bramy zaczęłam wołać kumpla „Patryk, błagam, nie zostawiaj mnie tutaj, Patryk, proszę, wróć po mnie”, a wtedy zauważyłam, że on nie ucieka przede mną, a przed tym psychopatą. Biegłam przed siebie, nawet nie wiem gdzie. Nagle zadzwonił telefon, Patryk powiedział, że jest niedaleko na jakimś placu zabaw. Kiedy do niego przyszłam, a emocje opadły, okazało się, że mam rozciętą głowę, a włosy pozlepiane krwią.

Kompletnie nie wiedziałam co mam robić, w tym momencie najważniejsze było dla mnie, żeby rodzice się nie dowiedzieli.

Pojechaliśmy z Patrykiem do jego domu, tam jego ojciec wysłuchał całej sprawy, opatrzył mi głowę i pościelił łóżko. Oczywiście próbował namówić na zgłoszenie - ale strach przed rodzicami i aresztem domowym za kłamstwo przyćmił mi umysł.

Nigdy tego nie zgłosiłam, rano wróciłam do domu, rozbitą głowę wytłumaczyłam złamaną nóżką z krzesła, a do koleżanki więcej się nie odezwałam.
Ona próbowała. Stwierdziła, że „Dramatyzujesz, mnie gdy byłam mała, kiedy myła mi włosy, nieraz próbowała utopić”.

#8nAG5

To było około 15 lat temu. Miałem kumpla, Marcina, obaj mieszkaliśmy w jednym z większych miast Polski. Marcin mieszkał w 10-piętrowym wieżowcu, co istotne - na 9. piętrze. Miał młodszego brata, Pawła, który wtedy kończył jakoś 6 lat.

Lato, ciepło na dworze, pasowało pograć w kosza, a że brakowało nam jednego, to zostałem wybrany, żeby iść spytać Marcina, czy by z nami nie zagrał. Podochodzę do klatki, dzwonię domofonem:
- Jest Marcin?
Słyszę głos Pawła:
- Jest, wchodź.
No to idę, oczywiście jak to bywało w tamtych czasach, awaria windy, trzeba było z sandała zapierniczać na 9. piętro. Po paru minutach lekko zasapany podchodzę do drzwi Marcina i pukam. Otwiera mi nasz mały mistrz.
- Jest ten Marcin?
- No jest, jest... Na basenie.

No myślałem, że młodego rozniosę...

#Q1HID

Pierwsze poważne śniegi tej zimy.
Jadąc z dziewczyną wpadłem w poślizg i skończyło się na barierkach. Nie potrafiłem sobie poradzić, by choć trochę ogarnąć sprawę mechaniczną, by jakoś dowlec się do domu. Sytuacja materialna nie pozwalała zbytnio na lawety, a do domu prawie 50 km. Zimno było niesamowicie i ten padający śnieg.

Dziewczyna zaproponowała telefon do jej byłego... Szczerze mówiąc, honor nie pozwalał, ale już nie miałem sił z tym wszystkim. Zadzwoniła, poprosiła i w nocy przyjechał ze znajomym nam pomóc. Dogadaliśmy się, że zapłacimy po miesiącu, może dwóch. Chłopaki pracowali prawie dwie godziny, starałem się coś im pomagać, przytrzymać głupią latarkę w to zimno. Po skończeniu stwierdzili, że ja z dziewczyną pojadę z byłym, a kolega dojedzie naszym samochodem do domu. Moja dziewczyna była tak zmęczona tym zimnem, że aż pojawiały się łzy bezsilności. W drodze do domu facet włączył radio z letnimi hitami i zaczął śpiewać, my po chwili razem z nim. Niesamowicie poprawił nam humor, a w dodatku uratował przed długami.
Nigdy w życiu nie zrobiłbym tego co on, w szczególności gdy w tej sytuacji była zdrada. Dla mnie byłoby to poniżające.

Co najgorsze... Po ponad miesiącu mieliśmy już fundusze na oddanie za pomoc.
Pukanie do drzwi... i wiadomość, że on od ponad dwóch tygodni nie żyje.

Nigdy nie myślałem, że będę płakać za byłym swojej dziewczyny, nigdy.
Niestety świadomość, że kiedyś go wyśmiewałem w każdej możliwej sytuacji zostanie u mnie w głowie. Teraz pozostało iść raz na jakiś czas zapalić świeczkę...

#Gy9M6

Jak byłem chłopcem, lubiłem się bawić nietypowymi rzeczami. Wtedy akurat miałem "fazę" na magnesy... Lubiłem patrzeć, jak się "kleją" ze sobą i się potem z nimi siłować, by je oddzielić.

Pewnego razu bawiłem się owymi magnesami przed komputerem. Nie wiem do tej pory dlaczego przystawiłem owe magnesy do ekranu monitora. Ku mojemu zdziwieniu na ekranie przy magnesach pojawiały się różne kolory - czerwony, zielony, niebieski itd. Bawiło mnie to i "jeździłem" tymi magnesami po ekranie i podziwiałem kolory.

Jak skończyłem moją "zabawę" i odłożyłem magnesy, spojrzałem na ekran monitora i zamarłem... Wszystkie te kolory zostały! Miałem cały kolorowy ekran monitora. Cóż było robić... Zawołałem młodszą siostrę, dałem jej magnesy w rękę i posadziłem przed monitorem, żeby sobie pojeździła. Mała była, więc jej lanie nie groziło, mnie tak. Udało się! Co prawda tata magnesy mi skonfiskował, ale uniknąłem kar, a monitor po tygodniu zaczął normalnie działać :)

#rovpF

Ostatnio poczułam potrzebę na romantyczne wyznania.

Mówi się, że w miłości kocha się nie tylko zalety, ale i wady. Wieczorem, już w łóżku, leżąc przytulona do męża zapytałam więc słodkim głosem, chcąc wpasować się w nastrój:

- Kochanie, czy mam jakąś wadę, która ci się we mnie podoba?

Milczał przez chwilę w skupieniu, po czym odparł z powagą:
- Twoja wielka dupa.

#NH5gj

Dziś po raz pierwszy zaprosiłam nowego chłopaka - Adama do mojego mieszkania. Stresowałam się bardzo, bo facet ten cholernie mi się podoba i chciałabym, abyśmy byli parą na dłużej. 


Zanim się u mnie zjawił, wysprzątałam całe mieszkanie, wypsikałam wszystkie pomieszczenia odświeżaczem i umyłam podłogę. Kiedy przyszedł, od razu się na niej poślizgnął i wyrżnął głową o kafelki. Potem okazało się, że śmietana, którą dodałam do ciasta była zepsuta i nie dało się tego zjeść. 

Chciałam ratować sytuację, więc zamówiłam pizzę. W tym czasie mój ukochany poznał Kacpra. To mój kot - bardzo przyjazne, sympatyczne zwierzę. Wlazł Adamowi na kolana i domagał się pieszczot. W momencie, gdy pizzermen zadzwonił do drzwi, Kacper wystraszył się i z całym impetem odbił się tylnymi nogami od krocza Adama, uprzednio wbijając w nie pazury… Rany były dość głębokie, ale lekarz powiedział, że obejdzie się bez szycia.

Aż dziw, że ciągle jesteśmy parą.

#FC3mQ

Jestem studentką i wynajmuję mieszkanie z trójką współlokatorów, każde z nas ma oddzielny pokój zamykany na klucz, ale kuchnia, salon oraz dwie łazienki są wspólne. Akurat tak się złożyło, że dwa pokoje zajmują chłopaki - Tomek i Gabriel, a pozostałe dwa ja oraz Patrycja. Jedna łazienka jest chłopaków, a druga Patrycji i moja.

Wyznanie dotyczy Patrycji - pochodzi z dość zamożnej rodziny, studiuje oraz pracuje, chociaż rodzice dają jej niemałe pieniądze. Generalnie uchodzi za odpowiedzialną i ułożoną dziewczynę. Ale tylko z pozoru.

Jakiś miesiąc po wprowadzeniu zaczęły mi znikać rzeczy i kosmetyki kończyły się szybciej niż zazwyczaj. Pomyślałam sobie, że to wszystko przez moje roztargnienie. Mniej więcej w tym samym czasie chłopaki zaczęli narzekać na to, że giną im skarpety. Później znikały mi ciuchy oraz drobne sumy pieniędzy ze skarbonki. Pomyślałam, że coś jest na rzeczy, bo chłopakom również ginęły ciuchy i artykuły spożywcze. Jednemu nawet zginęła bielizna, którą jego dziewczyna zostawiła u niego. Zapytałam Patrycji, czy jej też znikają rzeczy. Odpowiedziała "tak, tak, skarpety mi ciągle giną". Pytałam się jej, czy przypadkiem nie wyprała mojej koszulki/spodni/bluzy/skarpet/majtek i nie ma tego u siebie. Za każdym razem stanowczo zaprzeczała.

Raz była wyjątkowo zabiegana, a ja szukałam swojej kolejnej koszulki, kazałam jej sprawdzić, czy nie ma jej u siebie w pokoju. Stwierdziła, że jak wróci, bo nie ma czasu, zaproponowałam więc, że sama poszukam. Rozpętało się piekło.
Przez bite 10 minut darła się na mnie, że ją osądzam o kradzież, a ona na takie szmaty jakie ja noszę by nawet nie spojrzała i jej uwłaczam. W tym momencie stwierdziłam, że tam gadać nie będziemy, skorzystałam z jej nieuwagi i dorobiłam klucz do jej pokoju, bo to w jaki sposób się zachowała wskazywało jednoznacznie na to, że to ona zabiera nasze rzeczy. Poczekałam aż wyjedzie do rodziców i po prostu tam weszłam.

W jej bałaganie było wszystko, czego szukaliśmy przez ostatnie parę miesięcy.
Musiała nurkować w koszu na brudne pranie, bo było tam nawet kilka moich par majtek, których nie mogę prać w pralce, więc prałam ręcznie i suszyłam na ręczniku w swoim pokoju.
Warto zaznaczyć, że w każdej z łazienek jest osobny kosz na pranie, więc musiała również wchodzić do łazienki chłopaków.
Przez parę chwil byłam zła, ale później zaczęłam się zastanawiać, czemu ona to robi, skoro o pieniądze nie musi się martwić.
I nie wiem teraz co zrobić, bo zachowałam się tak jak ona i weszłam do jej pokoju bez pozwolenia. Wziąć naszych rzeczy nie mogę, bo by się zorientowała, że jednak tam byłam i musiałam mieć skądś klucz...

#IStyX

Każdy chyba zna powiedzenie, które najczęściej można usłyszeć od mamy - "taki tu pie*dolnik, że brakuje tylko, żeby ktoś jeszcze tu nasrał".

Miałam 5 lat, gdy usłyszałam to po raz pierwszy, nie wiedząc, że to po prostu takie powiedzenie.. Domyślcie się co zrobiłam na środku dywanu, gdy mama wyszła i zamknęła drzwi.

#YMFmm

Często chodziłam rano do pewnego dużego sklepu po śniadanie, które potem jadłam w pracy. Pewnego dnia zaczepił mnie tam mężczyzna, około 50 lat. Podchodzi, wita się i mówi:
"Obserwuję panią już od jakiegoś czasu i po prostu muszę to powiedzieć. Ma pani takie piękne oczy. Jak... chomik! Ale proszę mi wierzyć. Mój syn ma hodowlę chomików, to są takie mądre zwierzątka".

No cóż...  Podziękowałam, w końcu nawet dziwny komplement to komplement :D
Dodaj anonimowe wyznanie