#Wv0MW

Jestem 24-letnią dziewczyną. Od 5 lat w związku. Od pewnego czasu mój facet wspomina coś o dziecku, tylko szkopuł w tym, że jest ode mnie kilka lat starszy, a ja absolutnie nie jestem teraz gotowa na takie poświęcenie. Zaczęło mnie też zastanawiać, dlaczego tak nagle zapragnął dziecka. Przecież zawsze był wygodny, cenił sobie spokój. Nagle mnie oświeciło...

Jakieś 2 lata temu wśród naszych przyjaciół i znajomych rozpoczął się babyboom. Gdzieś ok. 5-6 par naszych znajomych ma już dzieci, kilka innych par właśnie się ich spodziewa. I mój ukochany chyba pod ich wpływem nagle zapragnął potomka. Szkoda tylko, że nie widzi, że życie tych ludzi (a zwłaszcza kobiet) kręci się teraz wyłącznie wokół tych dzieci. I to mnie najbardziej przeraża. Że to kobieta od początku jest uwiązana, że to ona musi przychodzić przez ciążę i cały czas sobie czegoś odmawiać, później poród, karmienie, niańczenie i ogólnie to, że dziecko w pierwszych miesiącach życia potrzebuje bliskości matki, a ojciec nie gra tak istotnej roli. Widzę po tych moich koleżankach, jakie są tym wszystkim zmęczone, że są uzależnione od tych dzieci. Ich faceci się bawią, wychodzą z nami na miasto, do klubów, przychodzą na domówki, a dziewczyny siedzą w domu i wstają w nocy do dzieci, bo są głodne/obesrane/ząbkują/I jeszcze nie wiadomo co. Tylko jedna nasza koleżanka faktycznie sprawiedliwie dzieli się obowiązkami związanymi z dzieckiem ze swoim facetem, ale i tak znacznie większą część czasu to ona siedzi w domu z niemowlakiem.

Kiedy powiedziałam przy tych naszych kumplach, że ja w życiu nie zgodziłabym się na taki "podział", to jeden z nich mnie wyśmiał, poklepał po ramieniu i powiedział "zobaczymy", a mój facet zaśmiał się razem z nim. Niby głupota, ale to sprawiło, że kompletnie nie wyobrażam sobie teraz mieć z nim dziecka. Bo po co, skoro on ma takie podejście?

#yKAwW

Pewnego razu grałam z grupą rówieśników w siatkówkę nad trzepakiem. Przyszedł jeden ze starszych chłopaków (gimnazjalista) i dla zabawy złapał moja piłkę podczas meczu i ją przebił.
Rozpłakałam się, było mi przykro.
Wracałam z przebitą piłką do domu. Podczas przechodzenia przez przełączkę między blokami zaczepił mnie rasowy dres i zapytał się mnie, czemu płaczę. Opowiedziałam mu pokrótce co się stało... Nie wiem czemu to zrobiłam, może tak po prostu...

W ciągu tygodnia przyszedł do mnie gimnazjalista wraz z dresem (jak się okazało później - gimnazjalista wraz ze starszym bratem). Odkupił mi piłkę i przeprosił za swoje zachowanie.
Byłam szczęśliwa.

#RbSoR

Często czytam wyznania, jak to dupa co niektórych oszukała. Przychodzę z czymś podobnym. Oszukał mnie żołądek.
Zwyczajnie mocno mi się odbijało i kiedy poczułam, że zostało jeszcze trochę tego gazu wewnątrz, wymusiłam solidne beknięcie. Taki był plan, ale zamiast tego zwymiotowałam na siebie i na podłogę.

#0qPJa

Mój chłopak i ja jesteśmy miłośnikami Tolkiena. Oświadczył mi się mówiąc:
"Frodo, czy zostaniesz powiernikiem pierścienia?".

Nie wie, że od dawna mam problem z owłosionymi stopami, muszę regularnie usuwać czarne włoski rosnące na palcach, więc nazwanie mnie imieniem hobbita jest prosto w punkt.

#0Zyqz

Siostra (45 l.) mojego męża próbowała ostatnio zrobić diament za pomocą węgla i masła orzechowego... Ona wierzy we wszystkie filmiki, które zobaczy. Dobrze, że wybiliśmy jej z głowy malowanie powiek lakierem do paznokci, ale niestety próba powiększania ust odkurzaczem doszła do skutku. Efekt był porażający, a sińce utrzymywały się dość długo. Cud, że nie stało się nic poważniejszego.

Z kolei moja teściowa bez przerwy ogląda Trudne sprawy, Dlaczego ja i inne tego typu seriale i niestety też wierzy, że to wszystko dzieje się naprawdę. Mało tego, jak tylko oglądnie któryś odcinek, to szuka podobnych zachowań u nas. Byłam już przez nią posądzona o zdradę, próbę otrucia męża i zagarnięcia całego majątku (szkoda, że wszystkiego dorabiamy się wspólnie), doprowadzenie jej do zawału w celu zagarnięcia jej majątku, otrucie jej 14-letniego kota (jemu też pewnie chciałam zabrać majątek), razem z moim mężem chcieliśmy też rozjechać jego siostrę na podwórku (czyżby chodziło o majątek?).

Obie uwielbiają też "doradzać" we wszystkich sprawach i twierdzą, że mają świetny gust. Łażą w spódnicach do kostek (takie lata 90.). Fryzury niezmienne od lat 80. Są niepocieszone, bo myślały, że jak po ślubie będziemy z nimi mieszkać, to będę się ubierać i czesać tak samo. Niestety, nie udało się. Z umeblowaniem naszej sypialni było podobnie. Nie odzywały się do mnie przez tydzień, bo ich nie słuchałam w sprawie kupna mebli. Cóż to był za piękny tydzień :D

W dodatku pracuję (razem z mężem prowadzimy działalność), a to straszna ujma, bo kobieta powinna siedzieć w domu, sprzątać, prać, prasować i gotować, a ja mam czelność jeszcze mojego męża "zmuszać" do wykonywania kobiecych obowiązków (tyramy tak samo, więc nie widzę powodu, żeby miał nie pomagać w domowych obowiązkach). Na początku z tym pomaganiem było ciężko, bo mamunia tak go wychowała, że wszystko miał podane pod nos.

Od początku mówiłam teściowej, że nie chcę, żeby wchodziła do naszego pokoju, bo to nasz prywatny rewir i sami go ogarniamy, a i tak przez jakiś miesiąc właziła tam jak nas nie było i sprzątała po swojemu (ja robię pranie po powrocie z pracy, a ona właziła, ścieliła nasze łóżko i zbierała nasze rzeczy). Pomogło dopiero jak wlazła do nas w nocy, żeby zamknąć okno i rano, jak się okazało, że nie lunatykowała, dostała taki opierdol od męża, że już tego nie robi i zawsze puka, kiedy ma do nas wejść. Nie wchodzi też do naszego pokoju pod naszą nieobecność. Przez jakiś czas sprawdzałam za pomocą plasteliny ;). Przez kolejne kilka miesięcy zbierała ze sznurka pranie mojego męża i wszystko prasowała i składała.

Niestety na razie mieszkamy z teściową, bo u mnie w domu nie ma miejsca, a nasz własny dom dopiero budujemy. Pocieszam się, że jak wytrzymałam dwa lata w tym wariatkowie, to wytrzymam kolejne dwa.

#NNGQk

Piętro niżej mieszka wścibska sąsiadka. Zawsze starałam się jej unikać, ale tego dnia akurat schodziłam z roczną córką i nie miałam jak jej ominąć. Sąsiadka nachyla mi się nad dzieckiem i "och, jaka ona słodka, a jak pięknie się uśmiecha"... Po całej serii komplementów wyjmuje z torebki lizaka i wręcza go córce. Na to ja delikatnie wyjęłam tego lizaka i oddałam sąsiadce mówiąc, że nie daję dziecku słodyczy i bardzo dziękujemy, ale niech da to komuś, kto z tego skorzysta. A sąsiadka w szoku. Jak mogę nie dawać dziecku słodyczy, zepsuję jej dzieciństwo, dziecko nie będzie wiedziało co dobre itp. Po całej litanii w końcu udało mi się przejść i zapomniałam o całej sprawie.

Po dwóch tygodniach przyszły panie z MOPS-u z donosem, w którym było napisane, że głodzę dziecko, a ono wyje nocami z rozpaczy. No cóż...

#Euls2

Całe życie matka mi mówiła, że rodzeństwo zawsze musi trzymać się razem. I tak było. Mój brat jest starszy ode mnie o 11 lat. Zawsze, w każdym momencie jego życia byłam pod ręką, gdy mnie potrzebował. Pożyczyłam pieniądze, odebrałam dziecko, brałam ich psa do siebie, jak wyjeżdżali. Mój narzeczony zawsze mi mówił, że on mnie wykorzystuje, że zawsze do niego lecę, jak on coś chce. Miałam takie poczucie, że muszę być dla niego wsparciem, pomagać mu, bo tak robi rodzeństwo. Do czasu.

W tamtym roku zachorowałam. Nie była to jakaś poważna choroba, ale silna gorączka i ból mięśni dawały o sobie znać. Akurat mój Paweł musiał wyjechać do innego miasta. Zostałam sama. Nie przejmowałam się tym zbytnio, mając z tylu głowy, że mam na kogo liczyć. Po kilku dniach skończyły mi się leki. Zadzwoniłam do brata i mówię mu, że bardzo źle się czuję i nie mam już leków, prosząc, żeby przyjechał. Powiedział mi, że nie ma czasu, bo nie zdąży na siłownię i na pewno poradzę sobie sama.

Nie poradziłam sobie. Po drodze do apteki zemdlałam i złamałam sobie rękę. Przypadkowa staruszka zadzwoniła po karetkę, a potem przychodziła z zupą dla mnie.

Brat dalej do mnie dzwoni. Jest zdziwiony, że zawsze odmawiam pomocy.

#931AM

Trzy lata temu zmarł mój tata, mam starszego brata i młodszą siostrę. Z rodzina z taty strony się rzadko widujemy. Niedawno zmarł mój dziadek, tata taty - i my mamy po nim dziedziczyć. 


Brat jest pełnoletni, ale ja i siostra nie. I w naszym imieniu decyduje mama jako opiekun prawny, a ona nie chce się zgodzić na dziedziczenie. Mówi, żebyśmy nie żebrali, że głupio tak wyciągać pieniądze, że wstyd. 


Brat nie chce się zrzekać spadku, więc pewnie coś dostanie, a my z siostrą nic, bo tak zdecydowała mama jako opiekunka prawna. Jestem na nią wściekła.

#Hzkno

W Walentynki chciałam przemeblować trochę mój pokój, mój chłopak chętnie mi pomagał. Jakimś cudem rozwaliliśmy łóżko, zaklinowało się, pchaliśmy aż deska strzeliła i posypały się śruby. Dzwonię do taty, chcąc się zapytać gdzie wiertarka, aby to łóżko jakoś uratować. Stwierdził, że na pewno za bardzo świętowaliśmy ten magiczny dzień i przemeblowanie to tylko wymówka...
Dodaj anonimowe wyznanie