#qTWho

Stoję sobie dzisiaj w kolejce do kasy w sklepie z owadem. Kolejka do kasy dłuższa niż za komuny po papier toaletowy. Dwie osoby przede mną stoi matka z trójką dzieci. Jeden - najstarszy - na oko 1-2 klasa podstawówki - stoi grzecznie z koszykiem wypełnionym zakupami. Drugie - ok. 2-letnie, dokazuje w wózku, a trzecie przegląda zawartość stojącego obok koszyka ze świeżakami (czy jak się to teraz nazywa).

Matka cały czas nadzoruje średnie i zagaduje najmłodsze. Przed najstarszym stoją w kolejce trzy dziewczyny 18+. Po chwili z jednej i drugiej strony kolejki podchodzą ich koleżanki i wciskają się przed młodego. Matka zareagowała dość ostro, ale kulturalnie: - Przepraszam, ale mam wrażenie, że panie tutaj nie stały.
- Stałyśmy, nie widziała pani? - idą w zaparte dziewczyny, uśmiechając się lekceważąco pod nosem.
- Nie widziałam, za to widziałam, jak się tu mnożyłyście - odpowiedziała matka. Dziewuchy parsknęły wymuszonym śmiechem, a jedna z nich odwracając się zadkiem do matki skomentowała do koleżanki:
- Nic dziwnego, że taka sytuacja, jak z bombelkami przyszła.

Na zmęczonej twarzy matki pojawiła się pionowa zmarszczka na czole. Z daleka widać było, że krew w niej zawrzała. Powiedziała stanowczo, z lekkim wkurwem:
- Nie życzę sobie tego typu komentarzy, jeszcze raz i... (zawiesiła głos - szukając zapewne odpowiedniego słowa).
- I co? - cała kolejka usłyszała odpowiedź nastolatki.
- I nie ręczę za siebie, bo ja też potrafię użyć równie obraźliwych określeń w stosunku do pani.

Dziewuchę zatkało, obróciła się do koleżanek bez słowa. W tym momencie otworzono sąsiednią kasę. I wszyscy przemknęliśmy za plecami matki do nowej kolejki. Ona cierpliwie odczekała swoje w kolejce za dziewczynami. A licealistki? Słyszałam, jak komentowały jeszcze między sobą, że wróciłyby na sklep po produkt, którego zapomniały, ale, cytując: "w związku z tym co się tu wyczynia, nie będą ryzykować".

Zapłaciłam za swoje zakupy znacznie szybciej niż ta kobieta. Wychodząc, zerknęłam przez ramię, jak wykłada zakupy na taśmę. I pomyślałam ze wstydem, że nie miałabym tyle odwagi, co ta kobieta, żeby z taką godnością przeciwstawić się chamstwu.

#1fuuy

Gdy miałam siedem lat, mama zaszła w ciążę. Ciocie się zleciały i kładły tarota, używały kryształów itp. - kiedyś to był odpowiednik USG. Wszystkim wychodziło, że będzie syn. Matka się załamała, ponieważ bardzo chciała córeczkę. I ta wymodlona córeczka się urodziła. Zachowywała się jednak jak chłopiec: wolała potwory, samochody i dinozaury, ale wszyscy myśleli, że to dlatego, ponieważ wśród rówieśników byli sami chłopcy. W wieku dojrzewania ścięła włosy, a wszyscy myśleli, że należy do kategorii hardcorowych feministek. Gdy próbowała odebrać sobie życie, był to ostateczny krzyk o pomoc.

W wieku około 20 lat, po pijaku, wreszcie usłyszałam prawdę. Mam brata. Chodzi na terapię, bierze hormony, a w przyszłym roku będzie operacja. Ja od zawsze miałam takie przeczucie. Informację przyjęłam z ulgą i go wspieram. Od kilku miesięcy pracuje u nas w firmie i wszyscy inni też wiedzą. Owszem, najpierw było trochę konsternacji, ale ludzie się przyzwyczaili.

Teraz mam i brata, i siostrę, i jestem z tego powodu bardzo szczęśliwa.

Pamiętam, że gdy uświadamiałam znajomych, zawsze się pytali jak mi z tym. A ja wam opowiem jak mi z tym: tak samo jak mam gdzieś kto z kim sypia, tak samo mam gdzieś, co ktoś ma w majtkach. Najważniejsze jest, aby ta osoba była szczęśliwa i była fajnym człowiekiem.

#jK3Sw

Słowem wstępu: dostaję obrzydzenia na widok wymiocin, fekaliów czy innych wydzielin.

Kiedyś mój pies się czegoś nażarł (duuuuże bydlę) i dostał zatrucia. Po prostu zrzygał się na podłogę. Mój mężczyzna był w pracy, więc sprzątanie spadło na mnie. Nie było takiej opcji, żebym się do tego zbliżyła.
Ugotowałam makaron, poczekałam, aż ostygnie i wywaliłam go na podłogę, żeby przykrył wymiociny.

Pies zeżarł wszystko. Podłoga była wylizana do czysta.

Nie żałuję.

#0lXjh

Zainspirowana historią #Ons5K o trenerach personalnych, dzielę się i moją historią.
Również zmagam się z nadwagą i postanowiłam poszukać trenerki w internecie, która wpadnie mi do domu pokaże co i jak, da plan itp. Siłownię w domu mam dobrze wyposażoną, więc wolałam domową wizytę.

Znalazłam jakąś stronę do wpisania preferencji trenera, obszar zamieszkania i inne takie - wypełniłam, poszło zapytanie i czekam. Po dwóch dniach napisała do mnie babka trenerka z Koszalina. Zdziwiłam się, bo ja daleko od Koszalina, ok. 2h drogi, myślę no bez sensu. Ale zaoferowała mi, że 200 za cały miesiąc i tam porady, stały kontakt i inne pierdoły. OK, myślę, zależy jej, to niech wpada.

Spóźniła się 1,5h, już samo to mi się nie podobało, bo wyraźnie jej dałam znać, że o 15 zaczynam pracę i zależało mi na porannej wizycie. Na wstępie wyskoczyła, że ona jednak nie wiedziała, że tak dużo za paliwo zejdzie i prosiłaby więcej kasy. Niestety wtedy moja asertywność leżała i dałam.

I zaczęło się gadanie - usłyszałam o jej problemach z boreliozą, o jej poronieniu, "niech pani nie patrzy na mój brzuch, bo poroniłam, normalnie jest w lepszej formie" - wtf?). Dosłownie godzina to była jej gadka o problemach życiowych. Ja dobry i łagodny człowiek jestem i głupio mi ludziom uwagę zwracać, ale tu już się zirytowałam i mówię, że halo - czas leci, a my ani słowa o mnie i moim planie!

To na szybciocha mi plan zrobiła, pobieżnie pokazała ćwiczenia i uciekła, dosłownie wybiegła z domu, poświęcając mi 30 minut może max czasu. Szok wielki. Nie omieszkałam wystawić jej opinii jednak pod innym kontem. Taki trochę tchórz ze mnie, że nie umiałam na miejscu jej wygarnąć co ona odpindala i tego żałuję.

Nauczka na przyszłość duża. To było ponad rok temu, teraz już taka miękka nie jestem. Tylko kasy szkoda:(.

#sWYYS

Jestem strasznym ciułaczem i mój narzeczony także. Zarabiamy bardzo dobre, stać nas właściwie na wszystko, mamy ogromne zapasy gotówki na kontach oszczędnościowych, lokatach i w kopertach upchanych w domu, lecz nie wydajemy niczego.

Ubieram się w lumpeksie, nawet zimą jeżdżę rowerem do pracy, na zakupach spożywczych biorę tylko najtańsze produkty, a każdy mój obiad jest z książki "100 obiadów do 10 zł", którą kiedyś dostałam od mamy. Wodę z kąpieli zlewamy żebyśmy mogli nią spłukać kibelek, środki czystości robię sama, nawet mydło, bo z wykształcenia jestem chemikiem.

Nie potrafię przestać. Boję się, że jak zacznę kupować rzeczy, to już się nie opamiętam.

Największy problem mam jednak z kupnem domu. Z narzeczonym mieszkamy w malutkiej kawalerce, którą rodzice kupili mi 10 lat temu, jak szłam na studia. Teraz tego miejsca brakuje i obydwoje myślimy o kupnie domu, ale boję się wydać taką sumę pieniędzy. Na samą myśl chce mi się płakać. Tak samo ze ślubem, od 5 lat bujamy się jako narzeczeństwo, bo żal nam pieniędzy na wesele. Najgorsze jest to, że nas stać.

Nie wiem co robić. Ostatnio prawie ryczałam na chodniku, bo odważyłam się kupić sobie batonika za 2 zł. To było dla mnie jeszcze rok temu nieosiągalne. Nie mam pojęcia dlaczego taka jestem. W domu rodzinnym zawsze były pieniądze, rodzice dobrze zarabiali i nie oszczędzali za bardzo.

Muszę się przełamać, ale nie wiem od czego w ogóle zacząć.

#AjKZ1

Jakiś czas temu pewna dziewczyna dodała tutaj wyznanie, że ma trudną sytuację, bo uciekła z patologicznego domu na drugi koniec Polski. Pisała, że zajmuje się ręcznie robionymi kartkami i ozdobami. Ledwo wystarczało jej na opłacenie pokoju.

Wiele osób chciało jej pomóc, w tym ja. Zapytałam w komentarzu o jej maila i pisałyśmy trochę, wysłała mi zdjęcia swoich dzieł. Złożyłam u niej zamówienie. Przelałam jej pieniądze (uzgodnioną kwotę) i czekałam na paczkę. Paczka doszła, a ozdoby były przepiękne. Złożyłam kolejne zamówienie, za które od razu zapłaciłam. Czas realizacji miał wynosić miesiąc.

Od tego momentu co jakiś czas wymieniałyśmy SMS-y, dziewczyna żaliła się, że nie ma na dentystę, więc postanowiłam tak bez niczego przelać jej 100 zł. Niby nie chciała, ale nie odesłała mi tych pieniędzy z powrotem. Później coraz częściej zdarzało jej się pisać, że brakuje jej na lekarza albo że nie ma na czynsz. Ja jednak pozostawałam niewzruszona. A na zamówienie czekam do dzisiaj... Najpierw nie miała za co wysłać paczki, mimo że z góry zapłaciłam za przesyłkę. Później dała zamówienie do wysłania koleżance, ale koleżance tak bardzo się spodobało, że postanowiła tego nie wysyłać. A teraz zwyczajnie się nie odzywa.

I nie żałuję jej tych pieniędzy, ale tak sobie myślę, że mogłaby mieć stały dochód z tych swoich ozdób, bo chciałam pokazać znajomym jej dzieła. A laska wybrała drogę oszustwa i w taki sposób zarobiła jednorazowo 200 zł. Jak to mówią: Ja nie zbiednieję, ona się nie wzbogaci.

#XgKti

Mam 17 lat. Kiedy wstaję rano, w moim domu wita mnie Radio Maryja. W weekendy nie ma mowy o spaniu dłużej niż do 7.00, jeśli jestem po imprezie (które też są w ogóle niemoralne i za bardzo "z tego świata"), to max do 8.00, bo po co marnować dzień, skoro można iść do kościoła albo się pomodlić? Droga na wakacje? A no to żeby się nie nudzić należy zmówić dwa różańce, koronkę, trzy litanie i pośpiewamy kościelne piosenki. W niedzielę w kościele trzeba być ubranym odświętnie, a jeśli siedzi się dalej niż w obrębie dziesięciu pierwszych ławek, to jest się ewidentnie sługą szatana.

Oczywiście kościół raz w tygodniu to za mało, żeby dostać się do nieba, minimum trzy razy. Ale to nie wszystko, bo trzeba też należeć do jakiejś wspólnoty, na której spotkanie poświęca się 1/3 swojego życia. W wejściu do domu MUSI wisieć woda święcona, wszędzie MUSZĄ być święte obrazy i najlepiej żeby gdzieś na ścianie w korytarzu był spisany dekalog. Słowo "głupi" to przekleństwo, a alkohol to wróg człowieka, więc moja osiemnastka będzie bezalkoholowa.

Spotkania z chłopakiem? Tylko w domu dziewczyny i z otwartymi drzwiami, bo u chłopaka to grzech. A jak chłopak nocuje u dziewczyny, nawet w innych pokojach, na innych piętrach, to jest to grzech śmiertelny, bo zgorszenie dla sąsiadów, przecież mogą sobie pomyśleć coś złego o dziewczynie. Bajki dla dzieci i filmy to ZŁO, chyba że o Jezusie, tak samo jak książki, radia czy czasopisma. Każdy niewierzący to potępiona osoba i nie można takim ufać ani z takimi się zadawać, a ludzie wierzący, którzy odeszli od kościoła, ale wierzą w Boga we własnym zakresie to "ateiści". Jedynymi słusznymi znajomymi są ci z kościoła. Inne religie to zło, tylko katolicy są coś warci. Własne poglądy? Nie ma takiej opcji, jedyne słuszne to te księży i biskupów.

Tak, mam 17 lat i to nie jest moje zdanie, a moich rodziców. Dla mnie wiara to kwestia indywidualna każdej osoby. Wierzę w Boga, ale nie wierzę do końca w to co mówią moi rodzice i Kościół. Szanuję inne religie i ogólnie poglądy ludzi. Ale każda próba przeciwstawienie się i wyrażenia swojego zdania kończy się zakazami na dosłownie wszystko, od telefonu po spotykanie się z chłopakiem. Muszę pomagać im organizować jakieś wyjazdy z kościoła z pewnej wspólnoty i oczywiście wyjeżdżać na wakacyjne i weekendowe rekolekcje z nimi jako pomoc, ale o wyjeździe na wakacje ze znajomymi nie ma mowy. Pech chciał też, że jestem najstarsza, a według moich rodziców najstarsze dziecko powinno robić tak wiele, że czasem myślę sobie skąd oni to wszystko biorą, ale to już byłby materiał na inne wyznanie.

I tak najbardziej boli mnie brak prawa do posiadania własnego zdania. Nie mogę się doczekać aż wprowadzę się od rodziców, tylko dlatego, że będę mogła wtedy w końcu głośno powiedzieć komuś o swoich poglądach i nie zostanę za to ukarana.

#vDxuM

Ostatnio byłam na basenie i przeraża mnie jak ludzie tam się zachowują. Była taka sytuacja, że dziecko w wieku ok 6 lat podbiegło do mamy, która akurat leżała na leżaku i gadała przez telefon, i krzyczy "mamo, mamo, chcę mi się siku".

Co na to mama? "Idź synku tu wody wejdź i po cichutku zrób, akurat mam ważny telefon".

No ludzie, dajcie spokój. Do czego to doszło żeby matka kazała dziecku sikać w basenie, gdzie pływają inni ludzie. I to dziecko tak stanęło obok starszego Pana, który akurat uczył młodego nurkowania. Przecież było widać taką żółtą plamę wokół niego.

Na razie odpuszczę sobie wizyty na basen. I wam też radzę zastanowić się czy warto wydawać kasę na to, by kąpać się w czyimś moczu.

#zSNK1

Mama i rodzeństwo się mnie wyparło. Jak do tego doszło?

Planowaliśmy zrobić w gronie rodziny i przyjaciół roczek syna. Impreza u przyjaciół na ogrodzie. Po imprezie nocleg u nas dla kilku osób jak najbardziej by się znalazł, kilka pokoi mamy, a i zawsze można materac położyć.


3 dni przed przyjazdem gości zostaliśmy poinformowani, że mama jak i rodzeństwo przyjeżdża do nas wraz ze swoimi psami, w tym nowym ze schroniska. Bez zapytania o zdanie, postawili nas przed faktem dokonanym. Lubimy zwierzęta ale nie zgadzamy się na ich pobyt w domu i tym bardziej puszczanie psów na nieswoim ogrodzie.
Ja i żona wyraziliśmy się jasno, że nie życzymy sobie zwierząt na imprezie, w domu.
Dziecko nam raczkuje po mieszkaniu, ma wszędzie zabawki. Nie pozwolimy aby psy robiły nam po kątach, gryzły zabawki, które potem syn bierze do buzi.

I tu najlepsze.

Mama zarzuciła nam totalną bezduszność wobec zwierząt. Rodzeństwo ją poparło i dali nam do zrozumienia, że postępujemy niestosownie. Mama jak i rodzeństwo mają nas za najgorszych i nie chcą mieć z nami nic wspólnego póki ich nie przeprosimy i nie zrozumiemy ich potrzeb.
Dodaj anonimowe wyznanie