Moje dzieci male, wiek ok. 3, 4 lata, jak mnie probowały bić, to oddawałam, wkurzone znowu mnie uderzały a ja znów oddawałam. Szybko przekonały się, że jestem silniejsza. Po dwóch, trzech takich akcjach definitywnie skończyło się atakowanie mnie. Smutne, ale polecam tę metodę...

Niestety smutne, ale czasami dzieci muszą się przekonać na własnej skórze jak się kończy atakowanie silniejszych.

Ja też oddawałam bratankom. Uważam, że lepiej w ten sposób, niż odpuszczać takim małym potworom i czekać, aż gdzieś w szkole trafią na największego kozaka, który spierze ich z całej siły.
W moim domu zawsze panowała zasada, że nie wolno nikogo bić, ale oddawać trzeba. Ja i mój brat przeszliśmy ten etap, moi dwaj bratankowie też. Teraz uczę trzeciego. Jego matka jest w szoku, że moich włosów nie próbuje wyrwać, ani nie "klepie" mnie małą rączką po twarzy

Tictac - tu się zgadzam w 100%
Bezpardonu1 - czyli nie nauczyłaś dzieci ze bicie jest złe, ani ze nie wolno tego robić. Mało tego - pokazałaś ze wyrażasz zgodę na bicie (dzieci uczą się przez naśladowanie), po prostu zobaczyły ze nie warto bić silniejszych. A czy nie zaatakują słabszych od siebie?

Ronika w tym wieku czasem nie mozna wytlumaczyc. A jako matka, ktora je urodzila i dbala o nie, nie pozwolilam, zeby mnie sobie tresowaly. I nie- nie nauczylam, ze mozna bic slabszych, po prostu oduczylam ich atakowania. Dzis sa dorosle i pelne empatii. A w moim domu nigdy więcej nie bylo zadnego bicia kogokolwiek. Wiec nie rozsmieszaj mnie swoimi pseudopsychologicznymi dywagacjami.

@Bezpardonu @MrsMarvel świetnie. Teraz zamiast nauczyć go, że nie wolno, to nauczyłaś, że wystarczy, że jest silniejszy! Świetnie, nie płacz jak będzie się znęcał nad mniejszymi

@izka8520 Skąd według Ciebie małe dziecko ma wiedzieć, że bicie jest złe? Jak wytłumaczyć 3 latkowi koncepcję zła tak żeby zrozumiał z czym się ono wiąże? Do tego empatia to umiejętność wczucia się w emocje i uczucia innej osoby, a jeśli dziecko poczuje z czym wiąże się to co robi na własnej skórze ma porównanie i wie jak czuje się druga osoba. Dla takiego małego dziecka słowa to wiatr, a trzeba uczyć je konsekwencji, bo inaczej ktoś zrobi to za nas w dorosłym życiu i będzie to o wiele bardziej brutalne i bolesne.

Umiejętne oddanie i wytłumaczenie właśnie uczy empatii. Zależy jak się to przedstawi, czy dostał bo zaczepiał silniejszego, czy dostał żeby zobaczyć że to nie jest miłe dla drugiej osoby. Myślę, że kontekst jest ważny.

Ja mojego brata utemperowałam siłą i teraz jestem jedyną osobą w domu którą ten jadowity (ale kochany) stworek szanuje :p

Mój brat na takie cos reaguje uruchomieniem wewnętrznej syreny alarmowej, natychmiast przychodzi matka i zaczyna go całować i pocieszać a na mnie się patrzeć jakbym go biła. A czasem mówi żebym się do niego nie zbliżała i nie odzywała

Nie zmieściło mi się więc piszę dalej. Dziecko JEST ISTOTĄ ROZUMNĄ. Da się z nim porozmawiać, wytłumaczyć. Nie mówię, że problem od razu zniknie, ale tak jest w stanie zrozumieć przecież co do niego mówisz. Co możesz zrobić? Jeśli Twoi rodzice są choć trochę refleksyjni możesz np. spróbować zachęcić ich do wizyty u psychologa aby pokazał im jak postępować - możesz nawiązać do sytuacji z łazienką. Drugą opcją jest zachęcanie do spędzania czasu razem całą rodziną no i może podrzucanie artykułów, książek, które by im pomogły. Mogę kilka Ci polecić jeśli chcesz. W relacji z bratem stawiaj mu granicę nawet jeśli tego nie robią rodzice - kiedy Cie bije - mów STOP, że się na to nie zgadzasz, ponieważ Cię to boli, nikt nikogo nie bije (jeśli rodzice go biją, to możesz powiedzieć: ja Cię nie bije i nie chce żebyś mnie bił). Zaobserwuj w jakich sytuacjach pojawia się u niego ta agresja, może np. w sytuacjach, kiedy nie może czegoś dostać. Pamiętaj o granicach czyli jeśli powiedziałaś, że czegoś nie może dostać, to mu tego nie dawaj pod wpływem jego krzyku, płaczu i szantażu (sytuacja z łazienką najlepiej pokazuje, że już nauczył się manipulować Twoimi rodzicami, ponieważ rodzice mu ulegają - pokazują mu, że szantażem jest w stanie dużo wywalczyć). W miarę swoich możliwości staraj się spędzać z nim czas inaczej niż na tablecie. I najważniejsze dwie rzeczy: 1) Nie jesteś jego rodzicem, nie musisz go wychowywać to nie jest Twoje zadanie. Super, że chcesz go uczyć świata, ale nie czuj się do tego zobowiązana, czy nie bierz za to odpowiedzialności, ponieważ przekaz od rodziców jest silniejszy niż od rodzeństwa, poza tym jesteś siostrą i masz swoje życie. Z tego co piszesz opieka jest kosztem Twoich potrzeb, a tak nie powinno być. 2) Do wszystkich: dzieci nie rodzą się złe czy zepsute - ich zachowanie jest zdeterminowane przez to, jak postepują rodzice - czemu chcecie karać dziecko przemocą za to, że rodzice go nie wychowują? Ponieważ jego zachowanie z tego właśnie wynika.

Sugerując przemoc nie różnimy się niczym innym w postawie wobec dziecka od rodziców - tak samo jak tata proponuje tablet i bajkę, bo jest zmęczony i nie wychowuje swojego dziecka tak samo my sięgamy po najprostsze rozwiązanie zamiast tłumaczyć konsekwencje...Zastanówcie się nad tym.

Aha :)

Dokładnie tak. Czyli jako rodzic mamy.... bić się z własnymi dziećmi, bo inaczej sobie nie poradzimy? Serio?! Wkurzam się jak czytam te wywody matek i ojców, którzy to tresowali swoje dzieci (jak to Bezpardonu1 zaznaczyła), a teraz po prostu z tych dorosłych dzieci wprost empatia się wylewa litrami... To jest naprawdę bzdura. Dorosły ma być przewodnikiem - jeśli dziecko mnie uderzyło - stawiam granicę - mówie, że nie można bić innych osób, ale dociekam czemu dziecko uderzyło, może nie umie sobie poradzić jeszcze z emocjami, może sprawdza moją reakcję tymczasem my dorośli traktujemy dziecko jak wroga, zakładamy że zrobiło to specjalnie i w ogóle jest małym potworem (SERIO?!) zamiast nauczyć się czytać zachowanie dziecka, stajemy z nim do walki na ringu..Takie myślenie jest po prostu zatrważające..

Ojciec chce odpocząć? A kto w tym czasie ma zajmować się JEGO dzieckiem?