Zacznę od tego, że mam niepełnosprawnego brata - niemówiącego, niepiszącego, nieczytającego, o bardzo wyczulonym słuchu, o ograniczonych ruchach i mimo dwudziestu paru lat o rozumie kilkulatka. Porozumiewamy się z nim, wyrobionym swego rodzaju "szyfrem". Na ulicy ludzie zwracają na niego uwagę, bo wygląda "inaczej". Wszystko dlatego, że urodził się z niezbyt popularną chorobą, a przy życiu utrzymują go zażywane codziennie leki. Nie jest zdolny do samodzielnego funkcjonowania. Mimo że zawsze chciałam mieć starszego brata, który byłby moim dobrym kumplem NIGDY, ale to NIGDY nie zamieniłabym go na żadnego innego.
Na tyle na ile potrafi stara nam się pomóc - np. po podaniu mu talerzy zaniesie je na stół, ale z tak wielkim błyskiem w oku i uśmiechem na twarzy, że wydaje się jakby spotkało go coś najlepszego. Cieszy się z każdej, nawet najmniejszej rzeczy, potrafi tak po prostu się przytulić i podziękować za wszystko. Jest wspaniałym człowiekiem. Mimo że jest niepełnosprawny, rodzice nie chcieli ograniczać mu kontaktu z ludźmi - i tak oto od najmłodszych lat chodził do przedszkola specjalnego, później do kolejnych szkół, również specjalnych, a teraz uczęszcza na warsztaty, na których spotykają się ludzie z różnymi schorzeniami. Sami odbierając go z owych warsztatów poznaliśmy wielu wspaniałych, radosnych i otwartych ludzi. Na ile to możliwe staramy się nie izolować go od rówieśników, przyjaciół, otoczenia, a nowych gości w domu wręcz uwielbia. Ale nie o tym - po powrocie z warsztatów ma w zwyczaju - po przywitaniu każdego z domowników - iść się położyć, czy to u siebie w pokoju, czy na kanapie w pokoju dziennym i słuchając muzyki odpoczywać. Potrafi jej słuchać godzinami, uwielbia ją tak samo jak zwierzęta i naturę.
Jak już wspominałam nie potrafi mówić (ewentualnie półsłówka albo wyrazy typu 'mama', 'tata', 'tak' i o dziwo 'mgła'), więc jakież było moje zdziwienie, gdy podczas szukania odpowiedniego kanału muzycznego, mój brat zaczął na swój sposób wyśpiewywać pewne słówka z tekstu "szalonej rudej". I pomyśleć, że są ludzie, którzy mówią "on i tak nic nie rozumie" - otóż rozumie, rozumie więcej niż się wydaje. I nie piszę tego oczekując ciepłych słów, tylko po to by ukazać, że wszyscy niepełnosprawni - niezależnie od schorzenia - są wspaniałymi ludźmi, nieco inaczej spoglądającymi na otaczający świat. Nie izolujmy się od nich, bo sami wiele możemy się od nich nauczyć.
Nigdy nie byłam specjalnie wrażliwa ani romantyczna. Mimo to, kiedy mama poprosiła o słuchawki do telefonu, bo ciężko jej się rozmawia z tatą podczas pracy (ma taką możliwość), trochę się rozkleiłam. Z 20-letnim stażem nadal potrafią rozmawiać godzinami.
Działo się to jak byłem w liceum, po sprawdzianie z WOS.
Poszedłem do drogerii, żeby kupić antyperspirant. Znalazłem na półce ten, którego szukałem, rzuciłem okiem na cenę - niecałe 10 zł (w portfelu miałem banknot 10 zł i parę zł drobnych.
Stojąc w kolejce wyjąłem już banknot i rozmyślałem o sprawdzianie z WOS'u coś w stylu - czy wszystko dobrze napisałem. Wreszcie podałem pani towar, skasowała i coś tam polecała, ale podziękowałem i podałem jej banknot. Czekając na resztę, dalej myślałem o sprawdzianie.
Nagle się połapałem, że kasjerka coś do mnie mówi, a że byłem zamyślony nie usłyszałem początku wypowiedzi, tylko ostatnie pytające słowo - grosika.
No to otworzyłem kieszonkę z drobnymi, przetrząsnąłem i odpowiedziałem:
- Niestety nie.
Wówczas pani za kasą zrobiła oczy jakby się wystraszyła, ludzie za mną zaśmiali się pod nosem.
Następnie pani już z czerwoną buźką, gwałtownie wyjęła resztę i mi ją podała. Jak wyszedłem, to rzuciłem okiem na resztę - miałem w dłoni monetę 1 zł i 1 gr. I sam byłem w takim szoku, że zacząłem się śmiać.
Babka przy kasie, nie zapytała mnie czy mam grosika, tylko pytała czy może być winna grosika. A ja popatrzyłem na drobne w portfelu i powiedziałem, że nie.
Nigdy nie zapomnę, jak szybko zmienił się wyraz twarzy tej kasjerki.
Po kilku latach dalej mnie to śmieszy ;)
Kiedy chodziłam do gimnazjum, borykałam się z dość przewlekłym trądzikiem. Nie pomagały kremy, specjalne mleczka do demakijażu, a sam makijaż też nie był w stanie wiele wskórać. Wszyscy mówili, że przejdzie z wiekiem i mam się nie przejmować. Tak też starałam się myśleć i szło mi całkiem nieźle.
Pewnego dnia siedziałam z moim tatą w salonie. Przeglądałam Internet, a tata siedział obok i bacznie mi się przyglądał.
- Wiesz co, Alu? - spytał w pewnym momencie.
Niechętnie spojrzałam na niego dając mu do zrozumienia, że nie chce mi się dyskutować.
- Każdy człowiek na ziemi jest do czegoś stworzony. Każdy z nas ma jakaś misję do wypełnienia. - zaczął powoli patrząc na mnie z delikatnym uśmiechem.
Przyznam, zaciekawił mnie trochę.
- Jednak niewiele z nas zdaje sobie sprawę z naszego przeznaczenia. - kontynuował, a ja z każdą kolejną sekundą uśmiechałam się szerzej ciesząc się, że mój tata zaczął opowiadać coś ambitniejszego niż jego kiepskie żarty. - Właśnie dlatego potrzebni są nam inni ludzie, żeby uświadomić nas, co powinniśmy robić w życiu. - mówił dalej a ja czekałam, aż w końcu przejdzie do meritum.
Uśmiechnął się do mnie szeroko.
- Na przykład Ty, córeczko, jesteś świetnym przykładem osoby, która jest chodzącą gazetą codzienną dla niewidomych! - zaśmiał się i zanim zdążyłam zareagować, pochylił się i przyłożył palec wskazujący do mojego czoła.
- "Ala to ciołek." - powiedział wolno udając, że czyta alfabetem Braila po moim trądziku.
Kocham cię, tato. I wiem, że to czytasz.
Nie ma to jak wejść do domu i zobaczyć swojego męża uprawiającego seks ze swoją teściową.
Jesienią pracowałam przez 2 miesiące w niewielkim sklepie obuwniczym. Pewnego razu przyszła do niego pani, która szukała białych, w miarę przewiewnych butów, ponieważ wybierała się na kilka dni wkrótce do Grecji. Z racji pory roku dość trudno było znaleźć coś, co by spełniało wszystkie wymogi, bo pani (choć bardzo uprzejma) koniecznie musiała mieć białe, ale w końcu udało się dopasować biało-srebrne trampki.
Gdy pakowałam je przy kasie między mną a panią wywiązał się taki dialog:
Ja: Na pewno bardzo się pani cieszy na ten wyjazd, u nas już zimno, a tam jeszcze w miarę ciepło.
Pani (ze smutnym uśmiechem): Wie pani co, lecę tam na pogrzeb córki. Mieszkała tam przez kilka lat razem z mężem i dwójką dzieci. Miała wypadek na skuterze. Jej mąż zadecydował, że nie będziemy się smucić, bo ona by tego nie chciała. Chcemy zrobić przyjęcie na plaży z szampanem, bo lubiła dźwięk otwieranej butelki. To była bardzo radosna, wesoła dziewczyna i dlatego wszyscy mają być ubrani na biało z czarnymi opaskami na ramieniu.
Szczerze mówiąc nie pamiętam, co odpowiedziałam, bo przez dłuższą nie wiedziałam, co powiedzieć oprócz "bardzo mi przykro", ale wiem, że tę rozmowę zapamiętam do końca życia.
Miałam piękne, długie, gęste, falowane włosy, które sięgały mi aż do pasa.
Gdy ścięłam włosy, cała moja klasa głośno i niezbyt mile komentowała mój nowy wygląd.
Było mi bardzo przykro, zwłaszcza, że włosy oddałam na perukę dla 6-letniej dziewczynki po chemioterapii...
Kiedy miałam siedem lat, trafiłam do szpitala. Rozwaliłam sobie palce i musiałam mieć je zszywane, ale nie jest to w sumie ważne dla historii. Ważniejsze jest to, że zaprzyjaźniłam się tam z wieloma dzieciakami, a z jednym chłopakiem rozmawiałam bardzo często.
Pewnego dnia wyznał mi, że kiedyś nie spał do północy, a jego pluszaki ożyły i z nimi rozmawiał.
Do domu wróciłam po dwóch tygodniach. Przez siedem dni nie spałam do drugiej w nocy i czekałam, aż moje pluszaki ożyją i ze mną porozmawiają. Dopiero po tych dniach zrozumiałam, ze skubany mnie okłamał.
Kiedyś Cię znajdę : /
Ostatnio pokłóciłem się z moją dziewczyną. Moja dziewczyna zaczęła kłótnię. Pokłóciliśmy się o to, że się nie kłócimy.
Zapytałam kiedyś mojego faceta, po czym by mnie poznał jakby nie widział mojej twarzy, czy po jakimś znaku szczególnym, czy czymś innym.
A co na to mój facet?
- Kochanie, znam przebieg twoich rozstępów na tyłku na pamięć, po tym bym cię poznał.
I śmiać się czy płakać?
Dodaj anonimowe wyznanie