Historia rozpoczyna się w szkole.
Byłem wtedy w drugiej klasie podstawówki. Nigdy nie robiłem ''psi psi'' przez rozporek, więc pomyślałem, że w końcu nadszedł czas żeby spróbować...
Po załatwieniu, z dumą na twarzy, że pierwszy raz wysiusiałem się przez rozporek, wyszedłem na korytarz. Po 5 minutach poczułem lekki chłód w miejsce ''ptaszka''...
Gdy spojrzałem w dół okazało się, że zapomniałem schować swojego małego interesu i chodziłem tak przez kilka minut po szkolnym korytarzu.
Nawet nie chcę sobie wyobrażać wyrazu twarzy ludzi w szkole. :)
Zawsze chciałam przeżyć swój pierwszy raz z kimś, kogo pokocham, dlatego w wieku 24 lat wciąż byłam dziewicą.
Mój luby przygotował romantyczny wyjazd do Paryża. Po kolacji udajemy się do hotelu. Tam sprawy nabierają zdwojonego tempa. Rozpoczynają się pieszczoty, nagle ukochany zamiast powiedzieć coś, co mnie rozluźni, powiedział "czuję guzy w twoich piersiach".
Wyobraźcie sobie minę dziewicy, która dowiaduje się w trakcie uprawiania stosunku od swojego chłopaka lekarza, że ma guzy w piersiach.
Mówią, że ten kto nie ma szczęścia w miłości, ma szczęście w kartach. W moim przypadku to powiedzenie nie ma swojego odbicia w rzeczywistości, bo w karty zawsze przegrywam, a w poważnym związku nie byłam nigdy.
Przed świętami koleżanka doradziła mi, żebym założyła konto na popularnym portalu randkowym. Pomyślałam sobie, że w sumie to dlaczego nie, przecież w XXI wieku mnóstwo ludzi korzysta z Internetu by znaleźć swoją drugą połówkę albo chociaż towarzysza niedoli na tym łez padole.
W dniu założenia konta napisał ON - pewny siebie, elokwentny student prawa. Był uosobieniem wszelkich cnót wykreowanego przeze mnie modelowego charakteru mężczyzny. Niestety na jego profilu nie było zdjęcia, ale postanowiłam na niego nie naciskać, wyszłam z założenia, że tak pewny siebie, że aż lekko arogancki facet nie może wyglądać jak Quasimodo.
Wniebowzięta (i jakże zaślepiona) ja po tygodniu długich rozmów postanowiłam się z nim spotkać. Powiedział mi w co się ubierze i to miał być jego znak rozpoznawczy. W ustalony dzień wystroiłam się jak Beyonce i z uśmiechem na całą gębę, radośnie pohasałam w umówione miejsce.
Nagle zza rogu wyłonił się mój cudak-chłopak, ubrany w szarą bluzę i trampki. Nie był zbyt urodziwy, im bliżej podchodził, tym bardziej chciałam uciec. Ograniczając czas spotkania do godziny (z przyczyn ode mnie niezależnych), postanowiłam dać mu szansę wykazania się charakterem. Niestety rozmowa nie kleiła się za bardzo i szybko przyjęła formę mojego monologu przerywanego od czasu do czasu jego pomrukami. W końcu powiedziałam sobie w myślach "dosyć tego!" i zamilkłam, dając mu pole do popisu. Po 15 minutach spacerowania w niebywale zabawnej dla mnie grobowej ciszy mój niedoszły luby (nazwijmy go Bonifacym) wypalił:
Boni: Szkoda, że nie powiedziałaś mi wcześniej, że masz tylko godzinę...
Ja: (pełnym konsternacji tonem) Dlaczego?
Boni: Bo kupiłem sobie parking na dwie godziny, a tak to kupiłbym na jedną.
Ja: (myśląc, że to jakiś wybitnie nieśmieszny żart) Oddać Ci pieniądze?
Boni: (po 5-ciu sekundach ciszy) No w sumie to mogłabyś.
Dalej myśląc, że to żart zaczęłam szperać w torebce w poszukiwaniu portfela.
Ja: (Otwierając przegródkę z drobnymi) Ile?
Boni: Zapłaciłem 7zł, co podzielone przez 2 daje 3,50, ale druga godzina jest droższa, czyli 3,75.
Zaczęłam wybierać kasę z portfela, głośnio wyliczając zażądaną kwotę, aż nagle słyszę:
Boni: Albo daj cztery złote.
Wystawił rękę, a ja wrzuciłam mu na nią pieniądze. Zaraz po tym jego dłoń zniknęła w czeluściach kieszeni szarej bluzy i usłyszałam brzęk monet uderzających o jej dno. Oniemiałam. Do końca spotkania miałam nadzieję, że Bonifacy jakoś uratuje swój honor, ale niestety... Pożegnaliśmy się bez zbędnych czułości z mojej strony. To było nasze pierwsze i ostatnie spotkanie.
Dowiedziałam się wczoraj, że chłopak który mi się podoba jest w związku. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że drugi chłopak który mi się kiedyś podobał, również jest od niedawna w związku.
Tak, są razem.
Przynajmniej wiem, że mamy podobny gust.
Recz dzieje się w czasie zabiegu chirurgicznego – artroskopia kolana w celu naprawienia uszkodzeń spowodowanych skręceniem przy upadku na nartach.
Znajduję się w chłodnej sali operacyjnej. Szybko zajmuje się mną anestezjolog, który ma za zadanie znieczulić mnie od klatki piersiowej w dół zastrzykiem w kręgosłup w części lędźwiowej. Jestem trochę zaniepokojony, ale lekarze stwierdzili, że jak na żołnierza przystało będę dzielny i o „głupim Jasiu” nikt nie myślał. Po kilku stresujących chwilach, gdy lekarz szukał miejsca dla igły między moimi kręgami, było po obawach. Przyszło błogie uczucie ciepła i chwilę później brak czucia.
Pani pielęgniarka (ładna, uśmiechnięta kobieta około 30) przygotowując mnie do zabiegu ma pełne ręce roboty, dlatego pozwala sobie na chwilę ułożyć na moim brzuchu (pęcherzu właściwie) kilka malutkich woreczków do kroplówki, przyciskając je paskiem od luźnych spodenek sportowych, żeby się nigdzie nie zsunęły. Ja zaaferowany chirurgami, którzy zaczęli dobierać się do mojej nogi, nie zwracam szczególnej uwagi na to, że pielęgniarka zabiera owe woreczki, choć w międzyczasie o czymś tam ze sobą rozmawiamy. Co istotne, wszyscy wokół mnie, z panią pielęgniarką na czele, dbali o przyjemną atmosferę i o to, żebym się wyluzował.
Po kilku minutach zacząłem się trochę nudzić i z fascynacją badać palcami swoje ciało, podziwiając uczucie paraliżu. Schodzę palcami od klatki piersiowej w dół zauważając, że im niżej, tym mniej czuję. Krążę tam sobie z ciekawością i nagle odkrywam, że jedna kroplówka się zawieruszyła i została za spodenkami. Widzę, że pielęgniarka zawzięcie czegoś szuka, więc natychmiast melduję, że „zapomniała pani tutaj o jednej kroplówce”! Trafiłem w sedno, prawie. Woreczka faktycznie brakowało, ale zdecydowany chwyt pielęgniarki z próbą wyciągnięcia zguby, a następnie widoczna na jej twarzy kolorowa kaskada uczuć zakończona śmiechem rozwiała wszelkie wątpliwości. To nie była kroplówka a… coś bardziej mojego.
Paraliż paraliżem, ale żeby tak istotnej części ciała nie poznać? :D
Do końca zabiegu mieliśmy z tego ubaw i wszystko minęło w wyjątkowo luźnej atmosferze. :)
Czasy podstawówki.
Nadszedł ten czas, że koledzy zaczęli interesować się sprawami płciowymi.
Pewnego razu kiedy wracałem z kumplem ze szkoły, ten zaczął opowiadać mi o masturbacji. Patrząc na jego gestykulację i niewiele na ten wiek rozumiejąc stwierdziłem, że to dosyć głupie.
Nie zapomnę nigdy kiedy biłem się pięścią w pęcherz i dziwiłem czemu nic się nie dzieje... :D
Od początku liceum wiedziałam, że nasz nauczyciel od pewnego przedmiotu nie czyta tego co piszemy na kartkówkach czy sprawdzianach. Patrzył po prostu na ilość, tyle. Kiedyś postanowiłam sprawdzić jego czujność.
Chyba raz musiało mu się bardzo nudzić, ponieważ siedział z nami i sprawdzał po kolei każdą pracę.
Jak ja musiałam wyglądać, kiedy przed całą klasa przeczytał fragment mojego elaboratu, w którym zawarłam "Rychu Peja solufffffka i drożdżówka"...
Od początku marca planowałam zrobić dobrze wszystkim znany, oklepany primaaprilisowy żart "mamo, tato, będziecie dziadkami". Śmiałam się z tego razem z przyjaciółką, zawsze uważałyśmy, że to ona ze względu na brak zabezpieczeń wpadnie pierwsza.
Któregoś dnia, w drugim tygodniu marca, napisała mi, że ma zamiar zrobić test ciążowy, ale się boi i nie chce go robić sama. Bez chwili zastanowienia zgodziłam się na zrobienie tego testu również sobie.
Jakie było moje zdziwienie, gdy jej test okazał się negatywny, a mój... pozytywny.
Będąc 10-letnim dzieckiem, często spędzałem czas z mamą i babcią na działce i nigdy mi nie brakowało rzeczy do zabawy.
Pewnego dnia postanowiłem powbijać gwoździe do desek, nie miałem w tym żadnego celu, sprawiało mi to po prostu frajdę. Poczułem nagle, jak ból przeszywa mi całą nogę, a gdy zerknąłem w dół, uświadomiłem sobie, że przyczyną jest gwóźdź, który przebił mi buta i stopę. Byłem w dużym szoku i pomimo początkowego bólu, po chwili przestałem go odczuwać. Pobiegłem więc do mamy z deską i gwoździem wbitym w stopę, żeby pochwalić się moim wyczynem.
Staję przed nią i wskazuję na źródło mojego zszokowanego wyrazu twarzy.
Po chwili przyglądania się stopie, spojrzała na mnie ze złością w oczach i powiedziała:
- Ja ci nowych butów nie kupię.
Wiecie, siedzicie w aucie ze swoim chłopakiem... i siedzicie, a w zasadzie ile można tak bezczynnie siedzieć i rozmawiać?
I się zaczyna, jeden namiętny pocałunek i nie masz ani bluzki, ani majtek. I wszystko jest OK. Jesteście zajęci sobą, plener, adrenalina, nie zważacie na nic. A to jest błąd.
Gdy byliśmy tak zajęci sobą, nie zauważyliśmy przejeżdżającego obok samochodu, który zawrócił.
Policjant stukający w okno stwierdził, że facet chyba kogoś w aucie katuje i chciał to sprawdzić razem z kolegą.
Jakie to miłe, kiedy okazuje się, że twój wujek jest dobrym policjantem. A jak wspaniałe jest uczucie, gdy widujecie się na każdym rodzinnym przyjęciu...
Dodaj anonimowe wyznanie