Zdarzenie miało miejsce na początku wakacji. Koniec szkoły, więc człowiek chciał zaszaleć. Miałam wówczas 16 lat. Czasy były takie, że telefonów komórkowych nie posiadał każdy. Ale do sedna.
Pewnego wieczora z ekipą się zgadaliśmy na wielkie ognisko. Każdy ze swoim prowiantem i piciem. Ja z moimi przyjaciółkami postanowiłyśmy, że zarobimy same na szaleństwo. Stwierdziłyśmy, że pójdziemy na jagody do lasu, nazbieramy po pełnym wiaderku i sprzedamy na skupie, a kilogram jagód dobrze wtedy stał.
Wczesnym rankiem wyruszyłyśmy. Pół dnia zbierania. Szczęśliwe, umorusane jagodami, zmęczone i pogryzione przez komary wracamy do domu ze swoim urobkiem, w myślach jedząc już kiełbaskę z ogniska i popijając zimnym piwkiem. Aż nagle na skraju lasu słyszymy chrachanie... przed nami dzika locha z małymi, z dala widać, że nie w pokojowych zamiarach, zmierza wprost na nas.
My ze strachu porzucałyśmy wiadra i niewiele myśląc wdrapujemy się na drzewo, w takim szoku byłyśmy, że wlazłyśmy na bardzo wysokie drzewo bardzo wysoko. I żadna ze strachu nie chce zejść. I tak siedzimy zapłakane bite 2 godziny, dzwoni telefon (fakt, że byłyśmy bardzo wysoko, to i był zasięg) - rodzice jednej z koleżanek zaczęli się martwić. Opowiedziała naszą historię.
Nie minęła godzina - słyszymy wycie syren. Rodzice zawiadomili Ochotniczą Straż Pożarną, żeby nad ściągnęli.
Wstyd nieziemski, bo sami młodzi chłopcy, do tego mega przystojni, najpierw stoją i się brechtają, po czym nas z tego drzewa zdejmują.
Finał tej historii jest taki, że byłyśmy w lokalnej gazecie, wieczór spędziłyśmy na opatrywaniu otarć oraz ze cztery lata nabijali się z nas na wsi. Więcej do lasu nie poszłyśmy...
A teraz tą historią raczymy nasze rodziny, żeby się było się z czego pośmiać :)
Prowadziłem w sklepie rok temu z kolegą zbiórkę karmy dla zwierząt. Nagle drzwi sklepowe uchyliły się pod wpływem silnego pchnięcia blisko dwumetrowego, ubranego całego na czarno "Sebka", za którym szło jeszcze dwóch nieco kruchszych, aczkolwiek równie prawilnych kompanów.
Jako że kłopoty były ostatnią rzeczą, jaka nam w tym dniu była potrzebna, szybko odwróciliśmy od nich wzrok i skupiliśmy się na dalszym zaczepianiu typowych "Januszów" z żonami i dziećmi.
Jaki jest koniec tej historii, pewnie większość się domyśla. Otóż zaraz potem przywódca grupy stał już przy kasie, trzymając w jednej ręce butelkę piwa znanej polskiej marki, a w drugiej półkilową paczkę karmy dla psa. Z dwoma kolegami nie mogło być inaczej. Na znak od swojego guru posłusznie wrócili pod regał z karmą i przyszli do kasy z podobnymi paczuszkami.
Na koniec życzyli nam tylko powodzenia i dumni z siebie wyszli ze sklepu.
Jestem lekarzem, pracuję na oddziale ratunkowym w jednym z większych miast w naszym pięknym kraju. Nie będę tutaj komentował stanu służby zdrowia w Polsce (bo nie ma czego komentować), jednak podzielę się historią swojego życia.
Baaardzo dawno temu uczęszczałem do liceum ogólnokształcącego w swoim niewielkim, rodzinnym mieście. Byłem raczej słabym uczniem, acz ambitnym i mającym przebłyski mobilizacji do nauki. Znajomi i rodzina powtarzali mi, że bardziej nadaję się na prawnika niż na lekarza. Ja jednak chciałem być lekarzem, uważałem, że taka jest moja misja.
Miałem też wychowawcę - a dokładniej panią, która powtarzała mi, że ze mnie nic nie będzie. Po skończeniu ostatniej klasy LO - przez chwilę - uwierzyłem jej. Nie dostałem się na kierunek lekarski. Postanowiłem wtedy pójść i porozmawiać z nauczycielami.
Znalazła się jedna nauczycielka - nazwijmy ją panią Ewą. Powiedziała mi, że tak naprawdę jeśli sobie coś postanowię, to przezwyciężę wszystko i jeśli będę się uczył, to dostanę się za rok. Wierzyła we mnie, tak naprawdę, od pierwszej klasy. Razem z nią kibicowała mi moja rodzina - chociaż rodzice od zawsze mi powtarzali, że mam robić to co lubię. W końcu podszedłem drugi raz do egzaminu i dostałem się na medycynę. Ciężko pracowałem na to, by być tym, kim jestem teraz.
Jednak oto historia właściwa:
Niespełna dwa tygodnie temu na ostry dyżur do nas trafiła pani Ewa, z bólem zamostkowym, pytam ile boli już w klatce: "wczoraj wieczorem się zaczęło", im dłużej naczynia wieńcowe zamknięte, tym większe ryzyko zgonu, zatem na szybko zrobiliśmy EKG, troponinę, CRP - w EKG i badaniu krwi: rozległy zawał mięśnia sercowego. Serducho niestety nie wytrzymało, wpadło w niebezpieczny dla życia rytm i tak reanimowaliśmy przez 15 minut. OK, rytm powrócił, serce bije, adrenalina podana, ustabilizowaliśmy, szybko na hemodynamikę. Tam żyłki odetkali, a ja udałem się w odwiedziny do pani Ewy. Czego się dowiedziałem ciekawego? Otóż podczas rozmowy pani Ewa powiedziała mi, że uratowałem jej życie, że od zawsze we mnie wierzyła, a moja "ukochana" pani wychowawczyni została źle zdiagnozowana, co doprowadziło do jej śmierci - przez mojego kolegę z klasy, nefrologa, tak bardzo faworyzowanego przez wychowawcę.
Karma wraca.
Mam siostrę bliźniaczkę. Kiedyś, jak byłyśmy małe, pojechałyśmy do znajomych naszych rodziców i dali nam oni do zjedzenia po bananie. Nie wiedziałam gdzie wyrzucić skórkę. Chodzę po domu, szukam siostry, patrzę, jest!
- Hej siostra, gdzie wyrzucamy skórki?
Okazało się, że.. to nie była ona. Stanęłam przed lustrem...
Kiedy byłam małym brzdącem, podczas coniedzielnych odwiedzin w kościele często się nudziłam (jak to dziecko). I jak to dziecko często spacerowałam sobie po wszystkich nawach, zaglądając w różne ciekawe zakamarki.
W kościele, do którego chodziłam z rodzicami konfesjonały miały bardzo ciekawą budowę - wyglądały jak wielkie, dwuoosobowe sławojki, taka duża drewniana klatka, do której wnętrza wchodzili i ksiądz, i biedny grzesznik.
Konfesjonały te miały kratkę na wysokości twarzy siedzącego w środku księdza. Wnętrze było też podświetlane.
I tak więc podczas jednej z moich przechadzek po kościele, dotarłam pod ten fascynujący, drewniany przybytek. Wtedy nie wiedziałam jeszcze, do czego on służy, ale bardzo mnie zaciekawił.
Podeszłam pod samą kratkę i zajrzałam do środka - moim oczom ukazał się brodaty mężczyzna ubrany na czarno, miał bardzo smutny i przejęty wyraz twarzy.
Mężczyzna wyglądał dość przerażająco w słabej poświacie wiszącej mu nad głową jarzeniówki. Przestraszyłam się, a moim małym móżdżku zakiełkowała pewna myśl.
Otóż ubzdurałam sobie, że te drewniane klatki stoją w kościele po to, żeby różnej maści przestępcy na co dzień przebywający w więzieniach, mogli czasem przychodzić na mszę. A siedzą w tych klatkach, ponieważ muszą być odseparowani od reszty ludzi.
Od tamtej pory, kiedy przychodziłam z mamą do kościoła i mijałyśmy te "klatki", kurczowo ściskałam ją za rękę i ukradkiem spoglądałam do środka przez kratkę.
Zawsze widziałam tam jakiegoś mężczyznę ze smutną miną (księdza), co tylko utwierdzało mnie w przekonaniu, że to jakiś żałujący swoich ciężkich win zbrodniarz i nawet trochę było mi żal tych "przestępców", że przez całą mszę muszą siedzieć w tych drewnianych klatkach.
Historia sprzed miesiąca.
Mam 22 lata, i od zawsze lubiłem sport, już jako szczyl zapisałem się na sztuki walki, bo mnie to kręci do teraz. Obecnie mogę powiedzieć, że jestem wysportowany.
Ostatnio spotkało mnie pewne zdarzenie, wracając w nocy z treningu muszę przechodzić koło ciemnych miejsc w moim mieście. Przechodząc tam usłyszałem krzyki, jakaś laska się darła, pomyślałem, że pewnie typowa Andzia krzyczy na swojego Sebka. Lecz po chwili usłyszałem, że wzywa ona pomocy, więc ruszyłem w miejsce skąd dochodziły krzyki.
Podchodząc bliżej zobaczyłem jakiegoś gościa, który przystawiał nóż do tej dziewczyny. (Pierwszy raz zobaczyłem anioła). Podleciałem do gościa od tyłu, dostał buta w nogi i w rękę, tak, by wybić mu nóż. Gdy gość leżał na ziemi trzymany przeze mnie, dziewczyna próbowała się uspokoić, temu typowi powiedziałem że ma spieprzać, i jeżeli jeszcze raz coś zrobi komuś tutaj, to inaczej się z nim policzę.
Z dziewczyną porozmawiałem chwilę i postanowiłem, że odprowadzę ją do domu, bo i tak szła w moim kierunku.
Dowiedziałem się, że mieszka 10 minut ode mnie, że jest 2 lata młodsza i że mieszka tu od niedawna.
Po całej tej akcji nie liczyłem w sumie na nic, bo zachowałem się jak większość by się zachowała. Lecz ze 2 tygodnie temu, idąc przez miasto, spotkałem ją, nie powiem, ucieszyłem się, gdy do mnie podeszła.
Powiedziała, że w sumie to nawet mi nie podziękowała i w ramach tego zaprasza mnie na kawę :D Moje sprzeciwy były na nic. No i tak wyszło, że się umówiliśmy :D
A teraz to, na co czekają ludzie na anonimowych. Zakończenie.
Tak, jesteśmy razem, gdy opisuję to wydarzenie mój aniołek leży kolo mnie :)
Mama mamy, czyli moja babcia nauczyła papugę falistą mówić "k**** mać", ot, taka rozrywkowa babunia (najlepsza na świecie, dobrze ją wspominam).
Kolęda, ksiądz wchodzi do domu, zaraz ma zacząć się modlitwa, a tu nagle przylatuje papużka i siada mu na ramieniu, on ucieszony, mówi jaka to ona ładna i w ogóle.
Zgadnijcie, co powiedziała papuga i jakie wszyscy mieli miny :D
Mając 6 lat, bardzo chciałam pieska, lecz rodzice zawsze mówili, że brakuje nam na niego pieniędzy, czasu na opiekę i tym podobne. Z czasem przyzwyczaiłam się do tego, że nigdy go nie dostanę, do czasu, gdy zobaczyłam ludzi sprzedających lemoniadę.
Po powrocie do domu postanowiłam ją sprzedawać, a że nie wiedziałam jak ją zrobić, postanowiłam trochę pokombinować. Przez tydzień sikałam do plastikowych butelek, które po zakręceniu chowałam za łóżkiem w moim pokoju, następnie moje siki rozcieńczałam z wodą i udawałam się z nimi na osiedle. Mój napój bogów sprzedawałam wszystkim sąsiadom w plastikowych kubeczkach. Sąsiedzi dowiedziawszy się, że zbieram na pieska, wrzucali po 10, 20, a nawet 50 zł, zachwyceni jak przedsiębiorczą osóbką jestem. W ciągu kilku godzin uzbierałam około 200 zł, a więc szczęśliwa w podskokach wróciłam do domu z wielką nadzieją, że dostanę to czego pragnę.
Na klatce usłyszałam jakieś krzyki, jak się okazało pół osiedla przyszło na skargę do moich rodziców, żądając zwrotu pieniędzy.
Dziś mam 21 lat i mieszkam sama w mieszkaniu, które dostałam od rodziców. Pomimo że minęło 15 lat, sąsiedzi dalej mnie nienawidzą, nie mówią mi dzień dobry, a gdy w końcu kupiłam sobie tego psa, któryś z sąsiadów co sobotę obszczywa mi klamkę. Dla sąsiadów zostałam wrogiem, a dla znajomych Królową Kanalizacji.
Opowiem Wam historię moich rodziców.
Tytułem wstępu. Mój przyszywany wujek i moja mama znali się całe życie, wujek jest od niej starszy o 5 lat. Zawsze byli dobrymi przyjaciółmi, nikim więcej. Gdy wujek dostał pracę w wielkim korpo i wyjechał do Australii, ich kontakt się nie urwał. Widywali się za każdym razem, kiedy wuj był w Polsce.
Mama miała 16 lat, gdy mnie urodziła. Mój ojciec postąpił właściwie i ożenił się z moją mamą. Pierwsze 10 lat mojego życia to było wysłuchiwanie, jak ją tłukł, niekiedy do nieprzytomności. Wiedział jak bić, aby nie zostawiać śladów, a moja mama za bardzo się bała, aby cokolwiek z tym zrobić. Mnie ojciec nigdy nie uderzył, zawsze był dla mnie dobry, był moim najlepszym kumplem, zawsze powtarzał mi, że nie mam się go bać, bo on nigdy nie da mi zrobić krzywdy, a matka musi nauczyć się respektu do jego osoby. Nie broniłem jej, myślałem, że tak ma być, że tak jest w każdym domu.
Wszystko zmieniło się, gdy przyjechał wujek. Mój ojciec za nim nie przepadał, zawsze twierdził, że się wywyższa, że uważa się za lepszego od innych, a ja mu wierzyłem.
Tego samego dnia w szkole mieliśmy pogadankę na temat przemocy w rodzinie. Byłem w szoku. Nie mogłem uwierzyć, że to nie jest normalne zachowanie, że nie wszyscy tak mają. Z nieznanych sobie powodów powiedziałem wujkowi, że tata bije mamę. Miny wujka nie zapomnę do końca życia, był w szoku, nie wiedział, co powiedzieć. Ze swojego pokoju słyszałem, jak rozmawia z mamą, jak ta z płaczem potwierdza moje słowa. Wujek kazał jej nas spakować. Już prawie skończyła, gdy z pracy wrócił ojciec.
Gdy zobaczył, co się dzieje, wpadł we wściekłość. Rzucił się do mamy z rękoma, złapał ją za szyję i zaczął dusić. Wujek, gdy zobaczył, co się dzieje, złapał mojego ojca i zaczął go okładać. Wujek ma prawie dwa metry wzrostu, jest łysy i przerażający, ale jednocześnie muchy by nie skrzywdził. Tym razem jednak dał upust złości. Gdyby nie mama, chyba by zatłukł mojego ojca.
Z domu pojechaliśmy do rodziców mojej mamy, ale gdy usłyszeli, że odeszła od ojca, kazali jej do niego wrócić, albo nie ma co się pokazywać w domu. Wujek się nie zastanawiał nawet 5 minut. Pozałatwiał wszystkie formalności, popłacił wszystko, zmusił mamę do rozwodu i zabrał nas do siebie. Pierwszy raz widziałem, jak moja mama się śmieje, naprawdę się śmieje, była naprawdę szczęśliwa. Przy wujku rozkwitła, stała się piękną, pewną siebie kobietą.
Wujek też to zauważył i rok później wzięli ślub, a ja dorobiłem się rodzeństwa. Mam dwie wkurzające młodsze siostry, za którymi poszedłbym w ogień i wiem, że one zrobiły by dla mnie to samo.
Z ojcem i dziadkami od mamy strony nie mam kontaktu, mój wujek stał się moim ojcem, moim najlepszym przyjacielem, a jego rodzice moimi dziadkami, których odwiedzam tak często, jak tylko mogę
Zostaliście oskarżeni kiedyś o coś? Nie, to macie szczęście, bo ze mną było inaczej.
2012, miałam wtedy 17 lat. Pojechałam z mamą i tatą na zakupy do sklepu. Pomagałam mamie w zakupach. Gdy doszła już z tatą do kasy, ja stwierdziłam, że przejdę na początek kolejki, aby już powoli przyszykować reklamówki do pakowania zakupów.
Gdy przeszłam kawałek, zatrzymał mnie ochroniarz i poprosił do gabinetu, ja nie wiedząc o co chodzi poszłam za nim. Gdy weszliśmy do pomieszczenia, kazał mi wyjąć wszystko z torebki, grzecznie się posłuchałam i wszystko wyjęłam. Miałam tam balerinki, książkę z 1980 r. i inne głupoty typu kosmetyki, szczotkę, dezodorant, perfumy. Pan ochroniarz popatrzył na zawartość torby i poinformował mnie, że zostaję oskarżona o kradzież. Przerażona spytałam się co niby ukradłam, a on wskazał moją kochaną poturbowaną książkę, balerinki i końcówkę dezodorantu. Zaczęłam się śmiać i tłumaczyć mu, że to wszystko jest moje i żeby na kamerze pokazał mi moment, w którym te rzeczy kradnę. Powiedział, że nie mam do tego prawa. Nagle zaczęła dzwonić moja mama, powiedziałam gdzie jestem, od razu wkurzona przyszła do mnie. Ochroniarz sklepu zdążył już wezwać policję. Na nic były moje tłumaczenia, że nic nie ukradłam - nawet moja mama nie chciała mnie słuchać. Przyjechała policja, wysłuchała mojej mamy, ochroniarza, ale nie mnie. Walczyłam jak mogłam. Nic z tego nie wyszło, a mi wręczyli mandat w wysokości 200 złotych.
Przez tę sytuację nie wyjechałam ze znajomymi i chłopakiem na wakacje, które były już opłacone. Do mamy nie odzywałam się bardzo długo, a po jakimś czasie dowiedziałam się, że w tym samym markecie oskarżono mojego kolegę o kradzież - przez tego samego ochroniarza, a na dodatek przyjechali ci sami dwaj funkcjonariusze. Dziwne, co nie?? Do tej pory nie mogę sobie wybaczyć tego, że nic z tym nie zrobiliśmy.
Dodaj anonimowe wyznanie