Byłam u mojego kolegi na wsi, gdzie prowadzi on wioskę agroturystyczną, której atrakcją są m.in. lamy oraz możliwość nauki jazdy na koniu. Mnie bardziej od lam interesowały właśnie konne przejażdżki, ale że pastwisko lam oddzielone jest od wybiegu dla koni jedynie „elektrycznym pastuchem”, to mogłam sobie też popodziwiać także i te piękne stworzenia.
Po dwóch godzinach jazdy, kiedy usiłowałam zejść z wierzchowca, noga mi się jakoś tak dziwnie wykrzywiła i runęłam twarzą prosto w błoto. Wstając, wymacałam nogę konia, a drugą chwyciłam się ogrodzenia. Jak już wspomniałam, był to tzw. elektryczny pastuch, czyli siatka pod niewielkim, acz odczuwalnym napięciem. Prąd trzasnął mnie, a że trzymałam rękę na końskiej dupie, to także i on został porażony. Zwierzak wystraszył się, wierzgnął kopytem i musnął nim moją usmarowaną błotem twarz.
Jutro mam wizytę u dentystki. Będzie mi wstawiała obie wybite, górne jedynki...
Kojarzycie ten typ ludzi, którzy sprawiają wrażenie oderwanych od rzeczywistości?
No to właśnie u mnie w biurze się taki trafił.
Jakiś czas temu manager zapowiedział nam, że do zespołu trafi nowy programista, człowiek co najmniej specyficzny. Ostrzeżenie przyjęliśmy, dwa tygodnie poczekaliśmy i cyk – musimy go wdrożyć. Nowy kolega od początku został wyrazistym członkiem zespołu, gdyż jako jedyny na spotkania oprócz notesu przynosi... ścierkę.
Ujebaną szarą ścierkę, wyglądającą jak stara koszulka, która przeżyła czyszczenie sracza w taborze PKP wracającym właśnie z festiwalu darmowego burrito. Po kij mu ona, zapytacie? Ano nasz jegomość ustawicznie, bez względu na to, czy jest na spotkaniu, czy przy biurku, pucuje sobie tą ścierką czoło, kark i całą facjatę, nie zważając na jej coraz to ciemniejsze umaszczenie. Dzisiaj poszedł o krok dalej, wykorzystując nawilżenie tej bomby biologicznej... jako środek do czyszczenia matryc. Tak, jebany wpierw się nią wytarł, następnie wyczyścił nią laptopa i zostawił ją jakby nigdy nic na biurku.
Poza nieodłączną towarzyszką wilgotnych chwil kolega cechuje się również ciekawą mieszanką cech charakteru – w jednej minucie wysyła Wam na komunikatorze firmowym linki do filmów na YT o zaawansowanej matmie, by godzinę później po rozlaniu kawy na schodach pytać kolegę obok, czy musi to wytrzeć. Pierwszy raz spotkałem się z programistą, który mówi o matematyce dyskretnej, a nie potrafi dodać zmiennej do PATH mimo posiadania dostępu do Google.
I to wszystko udało mu się odjebać w ciągu 8h w biurze, żeby była jasność
Sytuacja sprzed tygodnia. Opad szczeny i wku*wienie maksymalne. Będzie wyznanie damsko-męskie z przestrogą.
Klasyk – match na Tinderze, parę spotkań, w końcu do czegoś dochodzi. W każdym razie gość do mnie przyszedł w wiadomym celu. Od razu został uświadomiony, że bez gumki ma się nawet do mnie nie zbliżać. No OK. Pierwsze podejście nieudane, bo chłopakowi w gumce opadał. Mówię mu: „Słuchaj, nie ma sprawy, nic na siłę, nie przejmuj się. Bez gumki nie ma mowy o czymś więcej, ale nie tylko na tym świat stoi”.
No generalnie starałam się, żeby gość nie czuł się zawstydzony, gorszy etc.
O ja głupia...
Po chwili rozmowy facet mówi, że on jest już teraz gotów. No OK. Po skończonej „akcji” spojrzałam na faceta, a ten... nie miał gumki! Noż kur... Typ zrobił mnie totalnie w konia i (sorry za określenie) zrobił to bez gumki! Kompletnie bez mojej wiedzy! Nawet nie spostrzegłam, kiedy ją zdjął i wyrzucił na podłogę.
Jak się domyślacie zapewne, facet został wywalony za drzwi, dostał ode mnie zakaz jakiegokolwiek kontaktu, a ja następnego dnia już byłam u ginekologa po tabletkę „dzień po”. Teraz „tylko” zostały mi badania, bo przecież gość mógł być na coś chory.
Jestem przerażona, że ktoś mógł wpaść na taki pomysł. Tak naruszyć wszelkie zasady bezpieczeństwa, szacunku do partnera i narazić mnie na przykre konsekwencje. Siebie przecież też mógł wpakować w jakiś syf, gdybym to ja była na coś chora...
Powinnam zaufać mojej intuicji, która od pierwszego spotkania biła na alarm, próbując włączyć w moim mózgu przycisk „freak na horyzoncie, zwijamy żagle”. Jeśli coś w środku mówi Wam, ze trzeba się ewakuować, to róbcie w tył zwrot i nie żałujcie niedoszłej miłości. Bo potem będziecie żałować, że do „miłości” doszło...
Rozmawiałem z narzeczoną, która nie chce mieć dzieci (rozważałem przez to odejście). Rozmowa była trudna, bałem się jej jak diabli, bo narzeczoną bardzo kocham. Żadne rozmowy nie przynosiły skutku, więc nie myślałem, że jeśli powiem, że chcę odejść, to coś zmieni. Nie chciałem też wymuszać na niej czegokolwiek. Kiedy powiedziałem, że chcę odejść, ona powiedziała, że będzie matką, tylko żebym nie odchodził. Tego też nie chciałem. Najpierw była panika z jej strony, udało mi się ją uspokoić i w końcu po prawie dwóch latach wykręcania się powiedziała mi wszystko o powodach swojej decyzji. Otóż moje dziewczę pochodzi z rozbitej rodziny. Jej ojciec zostawił ich jakiś czas po tym, jak urodził mu się najmłodszy syn, który urodził się chory (obecnie funkcjonuje bardzo dobrze), bo go to przerosło. Nie chcę się wdawać w szczegóły, w końcu to anonimowe, w każdym razie jej ojciec bardzo inteligentnie powiedział mojej obecnej narzeczonej, kiedy była jeszcze dzieckiem, że to przez nich zostawił matkę, którą bardzo kochał, bo dzieci wszystko zniszczyły (?!).
Wiedziałem, że jej relacje z ojcem są kiepskie, w sumie nie widziałem go od wielu lat, nawet nie pamiętam, jak wygląda. Ona sobie ubzdurała, że jak coś będzie nie tak z dziećmi, to ją też zostawię... A ona chce mieć dzieci, tylko się boi. Zawsze było mi trudno uwierzyć, że ona „po prostu nie chce mieć dzieci”, bo widziałem, jak zajmuje się bratankiem, jak chętnie się z nim bawi, jak dobrze sobie radziła, kiedy moje rodzeństwo było jeszcze małe. Przez to ciągle ją wypytywałem, o co naprawdę chodzi.
Poszliśmy na terapię, jest dużo lepiej, choć to dopiero początek, to efekty naprawdę już widać. Teraz to się wręcz napaliła, wciąż planuje, jak urządzi dziecku sypialnię, jakie zabawki kupimy. Tylko jeszcze czasami ma takie „napady” strachu. Wtedy płacze, przytula się do mnie i pyta, czy na pewno jej nie zostawię, jeśli coś pójdzie nie tak, bo jej mama nie dawała sobie rady.
W sumie mam wrażenie, że jest dużo szczęśliwsza. Najpierw bałem się, że kłamie, żebym przy niej został, ale wygląda na to, że nie (nawet rozmawiałem na ten temat z psychoterapeutą). Cieszę się, że porozmawialiśmy. Szczerość w związku to bardzo ważna sprawa.
Mam 28 lat, mój narzeczony 31, jesteśmy razem już 9 lat. Wszystko układało się dobrze między nami – do czasu. Zawsze, kiedy wspominałam o wyprowadzce na swoje, mówił, że za jakiś czas. „Dorobimy się i pójdziemy”. I tak zbywał mnie co jakiś czas.
Mieszkamy w jego rodzinnym domu. Z mamą i braćmi. Matka wszystko przepisała jednemu z nich, nie podzieliła na nich po równo. I wygląda to tak, że dokładamy się do rachunków, wiadomo, każdy pomaga, jak może. Ale ile można robić w domu, jak i tak wiesz, że to nie będzie twoje? O założeniu rodziny próbowałam rozmawiać, to mnie tylko zbył. Niby myślał, ale na tym się skończyło. Ostatnio poruszyłam znowu ten temat i powiedziałam, że już tak łatwo się nie dam zbyć, to się obraził i się nie odzywa.
Nie wiem, jak mam z nim rozmawiać i czy ten związek ma sens, skoro on nie chce budować naszej wspólnej przyszłości z dala od rodzinnego domu i z dziećmi u boku.
Mam 19 lat i jestem kelnerką. Właśnie posikałam się za barem, prosto na podłogę, robiąc latte. Była kolejka i musiałam obsłużyć wszystkich, ale na całe szczęście nikt tego nie widział.
Mam trochę popieprzonego psa.
Kiedyś jak szłam sobie z nim na spacer, podleciał do mnie jakiś typek i chwycił za moją torebkę, próbując mi ją wyrwać. Pewnie udałoby mi się ją utrzymać, gdyby nie mój pieprznięty pies, który podskoczył, ugryzł mnie w rękę, na co ja zwolniłam uścisk i ułatwiłam sprawę złodziejowi, który szybciutko uciekł ze swoim łupem.
Pracuję w niedużej firmie, która właśnie przenosi swoją siedzibę. Okazało się, że nowe biuro wymaga jeszcze kilku prac remontowych, a równocześnie właściciel poprzedniego lokalu nie zgodził się na przedłużenie naszego pobytu. Podczas spotkania zaproponowałem więc wynajęcie magazynu, w którym moglibyśmy przechować część sprzętu. Pomysł przeszedł.
Zrobiłem małe rozeznanie wśród znajomych i udało mi się znaleźć kontakt do osoby, która za niewielką opłatą zgodziła się wynająć odpowiednie pomieszczenie. Właścicielka udzieliła mi bardzo dokładnych informacji, przekazała klucze i poinformowała, że w każdej chwili możemy zacząć przenosić nasze graty. Większość rzeczy omówiliśmy telefonicznie i uzgodniliśmy, że umowę spiszemy przy okazji kilka dni później. W ciągu tygodnia zdążyliśmy przenieść połowę biurowego sprzętu, włącznie z drukarką 3D, telewizorami i kilkoma komputerami stacjonarnymi. Przez cały ten czas nie udawało mi się złapać z właścicielką, ale specjalnie się tym nie przejąłem – w końcu to zaufana, polecona osoba.
Po wolnym weekendzie odwiedziłem magazyn. Zostały w nim w zasadzie tylko meble. Od kilku godzin bezskutecznie próbuję skontaktować się z najemcą, kumpel twierdzi, że to niemożliwe, bo jego firma wielokrotnie korzystała z usług tej pani. Cóż, zgadnijcie, kto zaraz straci pracę.
Mam przyjaciółkę (?). Sam już nie wiem. Za każdym razem, gdy zaczynam się czuć przy niej bezpiecznie, odwala coś takiego, że odechciewa mi się żyć. To już drugi raz, gdy jest to tak duży przypadek. Przypadek taki, że ryczę przez nią jak głupi i czuję się jak bezwartościowy śmieć, który na nic nie zasługuje.
Z jednej strony podnosi mnie na duchu, z innej potrafi obrazić i powiedzieć wiele krzywdzących rzeczy i tego, co tak bardzo jej we mnie przeszkadza. Jak bardzo ją wkurwiam tym, jaki jestem.
No cóż, wytłumaczyłem rzeczowo, że to mnie boli... Robi to jednak nadal, mimo że ja staram się pomóc, nie wytykam bezczelnie i dokuczliwie tego, czego w niej nie lubię. Jeśli mam coś powiedzieć, jest to na zasadzie konstruktywnej krytyki, nie chamsko i nie wyciągnięte niespodziewanie, lecz w rozmowie, w której tego dotyczy, gdy ona sama o tym mówi.
Ostatnio zacząłem rozumieć, że coś do niej czuję. Bardzo głęboką przyjaźń, a to naprawdę wiele dla mnie znaczy, ten rodzaj ciepłego uczucia.
Miałem naprawdę kiepskie 2-3 dni.
Znów mnie obraziła, zażartowała ze mnie tak, że odechciało mi się żyć. Zrobiła rzeczy, których nienawidzę, zniszczyła moje jedyne granice, jakie mam wobec ludzi, zbrukała moje strefy komfortu. Poczułem się jak nic niewart, nikomu niepotrzebny, nic nieznaczący śmieć.
Zawsze staram się być w porządku, akceptuję ludzi takimi, jakimi są, próbuję pomagać, jeśli tego potrzebują. Wobec przyjaciół wyznaję zasadę, że jeśli potrzebują, to mogą zadzwonić o każdej godzinie. Takie mam zasady, że jeśli ktoś dla mnie coś znaczy, to zawsze pomogę. Jednak w drugą stronę to już nie działa. I to nie tak, że nie może w ten sposób działać. Czuję się tak, jakby ludzie, których z wzajemnością nazywam przyjaciółmi, brali, ile tylko się da i zostawiali z emocjonalną pustką. Lub, co gorsza, jak w tym przypadku, zostawiali z krzywdą i ranami.
Nie brak mi poczucia własnej wartości. Zaznaczam, że nie o to tu chodzi. Być może jestem zbyt naiwny, zbyt głupi, by w końcu w pełni zrozumieć i przyjąć do wiadomości, że ludzie to egoiści, którzy chcą tylko brać i nie dawać nic w zamian.
Mam cholernie dosyć bycia pieprzonym, nadwrażliwym empatą, który daje sobie robić krzywdę i jest zwyczajnie zbyt naiwny. Lub dobiera sobie niewłaściwych ludzi. Nie wiem. Mam zwyczajnie dosyć.
Czasami nienawidzę swojego ojca. Nikt by nie powiedział, patrząc na moją rodzinę z zewnątrz, że mam tak złe relacje z ojcem. Nigdy mnie nie bił, ale od zawsze traktuje mnie jak małe dziecko, mimo że mam już ponad 30 lat. Jak jestem w domu, to przypomina mi, żebym nosiła kapcie… Publicznie zawsze mnie wychwala, a w domu mówi, że do niczego nie doszłam i nic w życiu jeszcze nie przeżyłam ani nie zarobiłam (zarabiam dwa razy tyle co on). Jego stan zdrowia jest zły, ale on nic z tego sobie nie robi i przyznam, że w nerwach często podnoszę na niego głos, że o siebie nie dba i nic mu w życiu nie potrzeba. Żeby oszczędzić 10 groszy, to nawet spleśniałe ogórki kupi, bo tańsze. Z byle powodu dostaje napadu szału i wyzywa mnie wtedy, podobnie jak mamę. Nie szanuje jej rodziny, a swoją wybiela, jakby byli idealni, a są totalnie beznadziejni i mają go w dupie.
Jest już coraz starszy i kocham go, bo jest moim ojcem, ale coraz częściej łapię się na tym, że po kolejnej kłótni myślę sobie, że jak umrze, to trudno. Nie umiem z nim rozmawiać i nie czuję z nim żadnej więzi. A przede wszystkim nie umiem go szanować. Samej mi daleko do ideału, ale on zniechęca mnie do wszystkiego i mimo że na zewnątrz ciągle chwali moje sukcesy, to mam wrażenie, że tak naprawdę mną gardzi. Wstyd mi powiedzieć co czuję swoim znajomym czy chłopakowi, który jest bardzo rodzinny. Mama też by tego nie zrozumiała, więc chociaż tutaj mogłam to z siebie wyrzucić.
Dodaj anonimowe wyznanie
