#ARSMp

Jestem śpiochem. Dla mnie niemalże każda pora jest odpowiednia na krótką drzemkę (oczywiście w pewnych granicach, więc od razu ostrzegam czepialskich - nie, nie zasypiam podczas jazdy samochodem, prasowania ubrań, siedzenia na muszli klozetowej etc., etc.)

Przechodząc do sedna sprawy, w szkole na mniej, a czasem i bardziej ciekawych lekcjach po niezbyt przespanej nocy potrafiłam po prostu zasnąć. Nie raz i nie dwa mi się to zdarzyło, po pewnym czasie niektórzy nauczyciele zaczęli nawet przymykać na to oko.

Tego dnia byłam wyjątkowo zmęczona, dlatego zaraz po rozpoczęciu lekcji, korzystając z tego, że nauczyciel nie dyktował notatek ani nie kazał rozwiązywać jakichkolwiek zadań, a jedynie opowiadał o czymś, schowałam się między zasłuchanymi uczniami, przytuliłam do ławki i momentalnie odpłynęłam. Śpię sobie spokojnie niczym niezmącona, ale nagle słyszę, jak ktoś tłumionym głosem wypowiada moje imię, dodatkowo w klasie zrobiło się wyjątkowo głośno i wesoło.

Po chwili ocknęłam się i podniosłam się z ławki zaspana jak mało kiedy, głos stał się donośniejszy, a ja z każdym włosem w inną stronę rozglądam się po klasie zaspanymi oczami. Wszystkie roześmiane ślepia były skierowane w moją stronę, podobnie jak te nauczyciela, który wołał mnie po imieniu od dłuższego czasu chcąc mnie zbudzić, ten jednak nie wyglądał na zbyt rozbawionego.

Okazało się, że zaczęłam chrapać na całą klasę i przeszkodziłam nawet w przemowie nauczyciela.

Za nietaktowność przeprosiłam, jednak na lekcjach nadal zdarza mi się odpłynąć.

#Yd0YR

Pewnie większość czytała o mojej mega przykrej historii, która zakończyła się ciążą. W pewnym komentarzu napisałam że zamierzam usunąć maleństwo, i zdecydowana większość była przeciwna aborcji. Chciałam się podzielić kolejnym kawałkiem z mojego życia.

Tydzień temu byłam umówiona na wizytę u lekarza w celu zażycia tabletki wczesnoporonnej. Weszłam do gabinetu przerażona, z bijącymi się myślami w mojej głowie. Rozsiadłam się na fotelu w celu wykonania USG dopochwowego. Coś we mnie pękło, gdy zobaczyłam tę małą istotę na ekranie. Tak patrzyłam na monitor przez dobre kilka minut, rozmyślając co by było, gdybym jednak nie podjęła tej okropnej decyzji. Myślałam o małej dziewczynce z pięknymi blond włosami po mamie, i zielono- niebieskimi oczkami po tacie. Myślałam o małym chłopcu, którego prowadziłabym na piłkę i cieszyła się z jego sukcesów. Myślałam tak o kilku różnych jeszcze rzeczach, aż w końcu przerwałam długi monolog lekarza o komplikacjach jakie mogą powstać.

W tym momencie nie liczyły się pieniądze czy inne problemy, tylko moja mała fasolka w brzuszku. Powiedziałam, że jednak rezygnuję z zabiegu i poprosiłam o kilka zdjęć. Jeszcze dobre kilka minut nie wierzyłam w to co mówię, a gdy już się otrząsnęłam z szoku, postanowiłam powiadomić o tym ojca mojej fasolki. Ku zaskoczeniu, bardzo się tym przejął i obiecał pomóc mi w każdej możliwej formie. Obiecał wychować dziecko razem ze mną, co nie oznacza, że wrócimy do siebie. Gdy usłyszał co miałam zamiar zrobić, słyszałam jego złość w głosie i podziękował, że zmieniłam zdanie. Poinformowałam także moją współlokatorkę, moją siostrę i mojego ojca. Wszyscy przyjęli wieści bardzo ciepło i dobrze. Siostra i ojciec chcą przyjechać i pomóc.

Wiem, że będzie ciężko, ale przy wsparciu wszystkich dam radę. Dziękuję, anonimowe, że otworzyliście mi oczy. Jestem szczęśliwa, że postanowiłam umieścić moją poprzednią historię i że dodaliście mi otuchy i wsparcia, którego mi brakowało. Mimo całego zła, które mi się przytrafiło, w końcu czuję, że moje życie nabrało koloru, a przede wszystkim będę mamą, o czym długo marzyłam.

#PlDw0

Pewnego słonecznego czerwcowego dnia jechałam autobusem do miasta. Siedziałam wygodnie, a naprzeciwko mnie kobieta - ok. lat 23 z tatuażami I włosami blond z (pięknymi XD) odrostami.Wyglądała nieciekawie. Nagle wszedł kontroler (ok. lat 60). Wszyscy pięknie podali bilety czy karty, a owa pani podała dowód osobisty, mówiąc do kontrolera:
- Masz, ku*wa , nie mam biletu.
Na to kontroler:
- Ale ja nic nie mówię.
Niby nic, prawda? Lecz co potem się działo, to  zaczynam tracić wiarę w ludzi.

Kontroler wysiadł, a od razu jakiś dres zaczął krzyczeć:
- Nie przejmuj się tym ch*jem, oni to chamy, to k*rwy itp.
Na to pani odpowiedziała:
- Wiem, ku*wa. On mnie popamięta. Dopilnuję, by on zdechł, to ch*j.

 I inne gorsze przekleństwa. Ludzie udawali, że nic nie słyszą.

Apel? Apelu nie ma, ale czy kontroler ma zdechnąć za to, że pracuje? Że to jego praca? Błagam...

#QsTIz

Przez ostatnie dwa miesiące flirtowałem z dziewczyną na portalu randkowym. Ostatnio zagaiłem, czy nie chciałaby się w wakacje spotkać na żywo i wtedy odkryłem, że Kasia, z którą się tak świetnie dogadywałem, to w rzeczywistości mój brat.
Chciał mi zrobić głupi kawał, ale tak bawiła go ta cała sytuacja, że ciągle odkładał moment kiedy mi o wszystkim powie.

#jFVJs

Dzisiaj moja rehabilitantka zaproponowała mi wyjazd na turnus do Ameryki do Olsztynka. Mało nie spadłam z krzesła, kiedy to usłyszałam. Ameryka - marzenie milionów nastolatek. Oczywiście zignorowałam słowa "Do Olsztynka". W domu cała w skowronkach wygooglowałam "Ameryka turnus", żeby zobaczyć co i jak, co tam będę robić itd.
I tak, Ameryka to wieś koło Olsztynka. Życzcie mi szerokiej drogi.

#wXOmv

Ostatnio byłam świadkiem interesującego dialogu, który miał miejsce w Biedronce. Czekam obok kasy wraz z koleżanką, która właśnie pakuje zakupy. Tuż za nami stoi facet koło 40. Między mężczyzną a kasjerką wywiązuje się następujący dialog:
- Dzień dobry. Chciałem zareklamować ten telefon. Miał być niezniszczalny.
- Co się stało?
- Popsuł się wyświetlacz...
- To co pan zrobił?
- Przejechałem go traktorem :D

#B5mEJ

Moja rodzina to miłośnicy wszelakich sportów. Żużel, piłka nożna, siatkówka, ręczna czy nawet koszykówka. Jako wierni kibice na mecz Polska - Szwajcaria, postanowiliśmy zaprosić znajomych. Ja jako osoba pełnoletnia siedziałam sobie ze swoimi znajomymi w moim pokoju u góry. Mój dwunastoletni brat u siebie również ze swoimi kolegami i rodzice w salonie ze swoimi.
Wszystko fajnie, oglądamy mecz, pijemy, rodzice na dole, my i tak po osiemnastce, więc luz.

Jak wiecie piwo i inne alkohole są bardzo moczopędne. Ja od zawsze po piwie musiałam pilnie korzystać z łazienki. Tak i było również wtedy.
Na górze łazienka była zajęta, więc poszłam na dół. Niby wszystko spoko, ale minusem tej łazienki jest to, że nie posiada zamka.
Ale dobra. Siadam sobie zadowolona, że poczuję ulgę, no i sikam sobie spokojnie. Nagle drzwi otwierają się na całą szerokość i do łazienki wpada kolega mojego brata.
On w szoku, ja nie wiem czy mam się śmiać czy płakać. Ten zaczyna przepraszać cały czerwony. Ja mówię, że nic się nie stało, ale mógł zapukać.
Wyszedł. Ja odliczyłam do dziesięciu i również wyszłam. Wszystko spoko, mówię, chłopak i tak nic nie zobaczył. Już chcę wchodzić na górę, kiedy słyszę jak TEN kolega mówi do drugiego.

- Stary wszedłem kiedy sikała, nic nie zobaczyłem.
- Ludzie, mogłeś udawać, że masz srakę albo, że chcesz puścić pawia, to by zeskoczyła z kibla i byś zobaczył.

Myślałam, że się przesłyszałam. Serio. Ja i moi znajomi w wieku dwunastu lat nie myśleliśmy o takich rzeczach... XD

#BWVuV

Kiedy byłam w szóstej klasie podstawówki zauważyłam, że moje koleżanki zaczęły "na poważnie" umawiać się z chłopakami. Byłam tym bardzo przejęta, gdyż sama nigdy wcześniej nie byłam zakochana, nawet w ulubionym aktorze czy piosenkarzu.

Minęło. Poszłam do gimnazjum. Zmieniłam klasę, w ekspresowym tempie poznałam aż trzy nowe przyjaciółki. Uprzedzę was - to nie jest historia o fałszywych przyjaciółkach. Kocham je z całego serca do dzisiaj, okazały się najlepsze na świecie i nadal jesteśmy paczką.
Często gadałyśmy o chłopakach. Zawsze któraś z nich znajdowała sobie nowy obiekt westchnień, a ja tylko raz miałam taki przebłysk "lubienia kogoś". Zauroczenie trwało długie dwa dni.

Pewnego razu siedziałam sama w szkolnym bufecie. Obok mnie siedziały dziewczyny z równoległej klasy. Usłyszałam, że rozmawiają o rzeczach, którymi akurat bardzo się interesowałam. Wśród nich była ona - inicjatorka rozmowy, nazwijmy ją Wiktoria. Wiedziałam, że była jedną z popularniejszych dziewczyn w szkole. Miała też za chłopaka, największego przystojniaka w szkole. Słyszałam, z jaką radością mówiła o swojej pasji, która była też moją pasją. Przyglądałam się jej i nie mogłam spuścić jej z oczu. Zauważyłam też, że jest naprawdę ładną dziewczyną. Poczułam dziwne ukłucie w sercu, wtedy jeszcze nic z tego nie rozumiałam.

Przyjaciółka wróciła do stolika i zaczęła do mnie mówić, ale ja nie mogłam skupić się na jej słowach. Wiktoria wyszła z bufetu, a mnie zrobiło się przykro.

Zakochałam się w niej i była moją pierwszą miłością. Zajęło mi dwa miesiące przyznanie się do tego przed sobą, potem powiedziałam przyjaciółkom tak wprost o wszystkim, co czuję. Ufałam im najbardziej na świecie. Pocieszały mnie, wspierały i mówiły, że wszystko jest w porządku. A ja powoli uświadamiałam sobie, że to uczucie, które nie może istnieć. Że nas nie ma i nigdy nie będzie. Pogodziłam się z tym.

Trzecia klasa gimnazjum. Nadal ją kochałam. Chodziłam za nią po szkole, smuciłam się, gdy ona była smutna. To była obsesja, a ja nie mogłam nad nią zapanować.

Pewnego razu wpadłyśmy na siebie w szatni. Wypadło jej z ręki zdjęcie naszego ulubionego zespołu. Powiedziałam tylko "Ojej, też ich uwielbiam!". Zaczęłyśmy gadać częściej. I częściej się spotykać. Łączyło nas wszystko. Coraz bardziej ją kochałam. Nie była już ze swoim chłopakiem.

To było po zakończeniu trzeciej klasy gimnazjum, u mnie w domu. Powiedziała mi, że prawdopodobnie przeprowadza się do miasta 500 kilometrów ode mnie. Działałam szybko.
Pocałowałam ją. Powiedziałam, że mam dość, że kocham ją od cholernych trzech lat i że teraz może zareagować jakkolwiek chce, że już nic się nie liczy.

Nie przeprowadziła się. Aktualnie mój aniołek cichutko sobie chrapie na naszej kanapie i nawet nie spodziewa się, że piszę o nas wyznanie.

#R0mNB

Jak o tym myślę, to otwiera mi się scyzoryk w kieszeni.
Prowadzę z kumplem warsztat samochodowy. Mój brat jest strażakiem. Jakiś czas temu umówiliśmy się, że odbiorę go z pracy, bo oddał samochód do nas do naprawy. Żaden problem, tym bardziej że miałem zamiar przy okazji zabrać narzędzia z serwisu. Wracamy trasą szybkiego ruchu. Taką dwa pasy w jednym kierunku. Braciak zmęczony po 24-godzinnej zmianie, więc drzemie obok. Odcinek jakieś 5-6 km prostej, lekko z górki, więc widoczność zajebista. W pewnym momencie, w oddali na trasie, widzę, jak jeden samochód wyprzedza, kierowca drugiego go nie zauważył i przyhaczył, w skutek czego ten pierwszy momentalnie stracił przyczepność i przekoziołkował z 50 metrów po pasie. Wypadek jak wypadek, pomyślicie? Tak, tylko że kolejne nadjeżdżające samochody nie raczyły się nawet zatrzymać, by zobaczyć co się stało. Zwalniały, ale reakcji kierowców żadnej. Totalna znieczulica. Tak z 20 samochodów.

Gdy dojechaliśmy na miejsce, momentalnie stanąłem moim Masterem w poprzek jezdni, blokując oba pasy. Brat się obudził, włączył mu się bojowy syndrom strażaka, jak zwykł to nazywać i w moment ruszył do rozbitego samochodu. Ja ustawiłem trójkąt tak ze 100 metrów od mojego auta, apteczka w ruch i biegiem pomóc. Telefon po karetkę. Brat w tym czasie reanimuje ofiarę. Ja zajmuję się drugą. Była przytomna, poobijana, ze złamaniami, ale na oko stan ogólny nie najgorszy. Służby przyjechały po jakichś 15 minutach. Przejęły od nas ofiary.

Ta, której ja pomagałem, przeżyła. Jej, jak się później dowiedziałem, siostra, nie miała tyle szczęścia. Zmarła w drodze do szpitala. Wspominałem, że brat jest strażakiem. A w tym środowisku jest tak, że znają się również z sanitariuszami z pogotowia. Sanitariusze znają lekarzy, więc informacje o wypadkach dość szybko krążą między nimi. Największy szok przeżyliśmy, gdy okazało się, ta dziewczyna miała szanse na przeżycie. Gdyby pomoc została udzielona od razu po wypadku. Gdyby ktoś od razu się zatrzymał...

Dziewczyny, jedna w wieku 24 i jej siostra, śmiertelna ofiara wypadku, w wieku 26 lat, wracały do domu z prezentem dla swojej matki na urodziny. Spotkała je tragedia w skutek gapiostwa kierowcy osobówki i znieczulicy innych uczestników ruchu.
Brat do tej pory nie może się po tym pozbierać. To była pierwsza osoba, której jako strażak nie zdołał uratować.

Dlatego apeluję. Może dotrze to do ludzi, którym wydaje się, że łaska boska nad nimi czuwa i nic im się w życiu nie przydarzy. Nie wiecie, kiedy podobny wypadek może wam się przytrafić. Kiedy będziecie potrzebowali pomocy, a inni przejdą obok was i nawet nie kiwną palcem. Pomagajcie, reagujcie. Bo dzisiaj może ktoś obok was potrzebuje pomocy, a jutro sami będziecie w tej w podobnej sytuacji. Nauczmy się pomagać sobie nawzajem, to takich sytuacji będzie jak najmniej.
Dodaj anonimowe wyznanie