Mimo młodego wieku jestem lektorem w szkołach językowych. To coś w stylu nauczyciela w szkole publicznej ale z tym wiąże się lepsza kasa i większa swoboda w pracy. Uczę indywidualnie, grupy, w wielkich firmach, sądach itp.
Moi uczniowie i pracodawcy zachwalają mnie co najmniej raz w tygodniu mówiąc o moim podejściu, doświadczeniu i w ogóle są same ochy i achy.
Jednego im nie powiem. Prawie co zajęcia improwizuję jak się tylko da, nie raz wymyślając zadania na bieżąco podczas lekcji. Rzadko przychodzę do pracy przygotowany. Zupełnie nie chce mi się pracować w domu.
Mając 13/14 lat spotykałam się z pewnym chłopakiem. Motyle w brzuchu, trzymanie za rączki, takie sprawy.
Pewnego dnia wybraliśmy się na wycieczkę. Znaleźliśmy w lesie drewnianą szopę, weszliśmy tam i od słowa do słowa zaczęliśmy się całować. Nie wiem jak to się stało, ale rozebraliśmy się od pasa w dół. Do końca nie rozumiałam co się dzieje, tylko się o siebie ocieraliśmy, ale powiedziałam dość. Nastrój prysł, rozeszliśmy się.
Wyobraziłam sobie, że jestem w ciąży. Okres mi się spóźniał (z nerwów pewnie), więc postanowiłam, że muszę zabić to dziecko. Chciałam poronić. Wyszłam na balkon na pierwszym piętrze mojego domu i skoczyłam w dół, myśląc, że tak to działa, że będzie po sprawie. I kilka dni później, gdy okres się pojawił byłam pewna, że plan się powiódł.
Byłam głupią idiotką, ale w tamtych czasach w szkole nie mówiło się o seksie, dla rodziców był to temat tabu, a Internetu jeszcze nie było.
Taka moja anonimowa historia.
Moment, w którym próbujesz namówić ciotkę na zapalenie skręta i niby nawet nie wiesz gdzie kupić, ale spytasz kolegów, a okazuje się, że ona lepiej ogarnia tematy od ciebie - bezcenne.
Przeprowadzałam się kilka lat temu z Małego Miasta do Dużego Miasta oddalonego o jakieś 500 km. W skład mojego dobytku wchodziły dwa koty (rasa europejska :P ), które zapakowane zostały w transporterach na tylne siedzenie auta kolegi, z którym miałam zamieszkać w Dużym Mieście.
Ruszyliśmy... jedziemy... po przejechaniu 20 km jeden z kotów ulżył sobie i wypróżnił jelita do transportera. Zjechaliśmy na najbliższy parking. Wygrzebałam spomiędzy tobołów "pudełko z kotem". Kolega wycierał kota, ja transporter. Sytuacja szybko i sprawnie opanowana, więc pakujemy kota z powrotem na miejsce i jedziemy dalej.
Po kolejnych 300 km zachciało nam się przerwy, a auto domagało się karmienia, więc znowu postój, tym razem na stacji benzynowej. Pomyślałam "a, kupię sobie coś do picia". Portfel jest w kurtce, a kurtka z tyłu razem z bagażami i kotami. Szukam, szukam... nie ma. Okazało się, że podczas "akcji kuweta" wyjęłam z auta kurtkę, bo leżała na transporterze. Położyłam ją na dachu i tak zostawiłam. Odjechaliśmy z kurtką na dachu auta... a w środku był mój dowód, prawo jazdy, karta płatnicza i cała wypłata (pracowałam w Małym Mieście na czarno, dostawałam wypłatę w gotówce i nie miałam kiedy pójść i jej wpłacić do banku). Dowiedzieliśmy się tego wszystkiego od... pracowników przydrożnej knajpy, obok której zatrzymaliśmy się, żeby oporządzić kota. Tak, wróciliśmy 300 km, żeby szukać portfela i nie znaleźliśmy. Nawet przeszukaliśmy pobocze drogi.
Trudno. Nie pozostało nam nic innego, jak zgodnie z planem pojechać do Dużego Miasta. Narobiło mi to masę kłopotów - wyrabianie nowych dokumentów, niedobór złotówek... Dobrze, że miałam dostęp do konta w banku na podstawie odcisku palca, bo bym była całkiem bez pieniędzy.
Po jakimś czasie (tak z tydzień, może dwa) zadzwoniła do mnie matka, która chodziła co jakiś czas do mojego mieszkania w Małym Mieście, odbierać pocztę i symulować, że mieszkanie nie stoi puste. Moi sąsiedzi jej donieśli, że szuka mnie policja. Już kilka razy zaglądali i (o dziwo!) nie mogli mnie zastać. Panowie policjanci jakoś wpadli na to, żeby iść pod adres widniejący w dowodzie, ale nie wpadli na to, żeby sprawdzić też adres na prawie jazdy (nie wymieniłam dokumentu po poprzedniej przeprowadzce), pod którym by przynajmniej znaleźli moją rodzinę, która wie gdzie mnie szukać. Oczywiście zostałam przez kochaną mamusię z góry oskarżona o kradzieże, handel narkotykami i przewodzenie jakiejś mafii powiatowej. Jakoś udało mi się przekonać ją, żeby poszła zapytać o co im chodzi, bo mój stan konta wyraźnie przeczył działalności mafijnej.
Ostatecznie rodzicielka dostała na komendzie moją kurtkę, portfel, a w nim prawko, dowód, kartę płatniczą i... całą moją wypłatę. Policjant odmówił podania danych znalazcy.
Od tamtego czasu portfel noszę przypięty łańcuchem do spodni ;)
Właśnie ubrałam na siebie majtki, które kupiłam jeszcze w podstawówce, jeśli pamięć mnie nie myli - w piątej klasie.
W tym roku kończę trzydziestkę...
Piszecie o swoich fetyszach, więc i ja dodam coś od siebie.
Kiedy podczas seksu z moim chłopakiem nie mogę dojść (czasami tak mam, że nie mogę się "wczuć" do końca), to wyobrażam sobie swojego ukochanego w trójkącie z dwoma czarnoskórymi facetami. Momentalnie nastrój wraca!
Chyba powinnam zaprzestać oglądania porno :<
Prawdopodobnie uratowałem komuś życie.
Koło północy zadzwonił kolega. Płakał. Mówił bardzo niewyraźnie, słychać było, że wypił sporą ilość alkoholu. Okazało się, że rzuciła go dziewczyna. Mówił, że właśnie idzie się zabić, a zadzwonił do mnie tylko dlatego, żeby się zabić. Przez ponad 30 minut rozmowy, nie udało mi się go od tego odwieść. Całe szczęście jego samochód postanowił odmówić posłuszeństwa - nie chciał odpalić.
Po tym jak się rozłączył - wybrałem jak najszybciej numer 112 i podałem wszystkie dane jakie tylko znałem na jego temat. Imię, nazwisko, miejscowość gdzie mieszka, oraz krótko wyjaśniłem jego postępowanie. Dyspozytor przyjął zgłoszenie, a ja grałem na czas dzwoniąc do niego ciągle. Ten odbierał albo na chwilę, albo odrzucał połączenie. 20 minut później usłyszałem w słuchawce szczekanie psów - wiedziałem już, że kawaleria dotarła. Zgarnęli go i zabrali na opiekę medyczną. Jestem pod wrażeniem jak szybko udało im się dotrzeć. Musieli przekazać informację do innego województwa, do odpowiedniej jednostki, ustalić jego adres i dojechać na czas.
Gdyby tylko do mnie nie zadzwonił... Gdyby samochód jednak odpalił...
Nie wiem czy był to z jego strony blef, czy nie. Wiem, że prawdopodobnie uratowałem mu życie. Nie bądźcie obojętni - reagujcie na takie sygnały, zanim będzie za późno.
Kilka lat temu poznałem Jolę, od razu się w niej zakochałem zresztą z odwzajemnieniem. Było nam ze sobą świetnie. Moi rodzice ją uwielbiali, ja niestety nie poznałem jej rodziny, ponieważ zawsze tłumaczyła mi, że jest z nią w konflikcie. Jola była bardzo inteligentna, zadbana, kobieca. Miała dobrą pracę i duże, luksusowe mieszkanie. Istotną rzeczą w naszym związku była zasada, że nie współżyjemy do ślubu. Oboje sumienie trzymaliśmy się planu do czasu...
Pewnego wieczoru nas poniosło. Stało się. Jola przejęła inicjatywę i kochała mnie oralnie, a kiedy chciałem odwzajemnić jej pieszczoty okazało się, że Jola jest mężczyzną.
Zakochałem się w facecie, który przed chwilą robił mi dobrze!!! - Ta myśl nie dawała mi spokoju przez długi czas.
Oczywiście rozstaliśmy się, nie mogłem wybaczyć Joli tego kłamstwa, chciałem zapomnieć, byłem wściekły, ale tęsknota była silniejsza.
Postanowiliśmy z Jolą utrzymywać kontakty koleżeńskie (kino, kawa, spacer).
To jednak nie koniec...
Któregoś dnia Jola zaprosiła mnie do siebie by uczcić awans. Piliśmy drogie wino, tańczyliśmy, aż w końcu urwał mi się film. Gdy odzyskiwałem przytomność czułem ból nie mogłem się ruszyć. Byłem brutalnie gwałcony przez" półkobietę".
Nigdy nie czułem się tak okropnie.
Po Joli ślad zaginął...
Z moją najlepszą przyjaciółką znamy się od przedszkola. Zawsze trzymałyśmy się razem. Nawet kiedy każda z nas poznała faceta to i tak co tydzień w piątek spotykałyśmy się na plotki. Pi roku znajomości zaręczyła się. I wtedy zaczęło się psuć między nią a jej narzeczonym. Gdy chciałam wypytać o co chodzi, kręciła. Po miesiącu przyznała się że poznała turka i się w nim zakochała. On mieszkał w Turcji ona w Polsce. Zachwycała się nim że przylatuje specjalnie dla niej do Polski wynajmuje im najdroższe hotele wysyła jej kasę na zakupy. Same ochy i achy. Zerwała zaręczyny. Jej rodzice dowiedzieli się o nowym związku.
Delikatnie mówiąc nie byli zachwyceni. Robili awantury grozili błagali. Ona i tak robiła co chciała a dokładnie co on chciał. Na mnie się wydarł na skypie, że namówiłam ją na wspólną imprezę. Gdy jej to powiedziałam to tłumaczyła go że jest zazdrosny że taka jego wiara itp. Po pół roku okazało się że jest w ciąży. Turasek przyleciał do Polski wzięli ślub on dostał kartę pobytu. I wtedy wyszło jego prawdziwe oblicze. W domu nie kiwnie palcem, dzieckiem się nie zajmie, do pracy nie pójdzie, zabrania jej ubierać bluzkę z dekoltem, odkrywać nogi ramiona. Wyrzucił do kosza Krzyż święty. No chodzący ideał.
Ona dalej uparcie go tłumaczy, nawet wtedy jak z otwartej ręki dostała po gębie bo chciała iść ze mną na zakupy a on miał pozmywać po obiedzie. Powiedzcie mi jak można być takim głupim i tkwić w takim chorym związku...
Z racji, że były walentynki, przypomniała mi się pewna sytuacja związana z dniem 14 lutego. Było to parę lat temu, gdy byłem w 3 gimnazjum.
Moja koleżanka Róża była mocno zauroczona w pewnym Bartku, więc postanowiła mu to jakoś pokazać.
Mieliśmy swoje małe szafki, w których trzymaliśmy swoje rzeczy, miały na sobie taki otwór, przez który można było też coś włożyć, ale prawdziwą rola tych dziur było robienie za wentylatorki. Wiadomo, coby się nie zaśmierdziało.
Róża, 14 lutego do owej dziury wrzuciła karteczkę z listem miłosnym, niebezpośrednio zaadresowanym do Barka, dobrze jednak, że go nie podpisała. Także każdy mógł tę treść odebrać do siebie. Była to czerwona, poskładana karteczka, popryskana fajną perfumą, ogólnie, wiadomo od razu, że to liścik miłosny.
Koniec zajęć, grubo po 15 godzinie, nasza klasa kończy zajęcia plastyczne i odkłada swoje prace do wspomnianych szafek. Gdy Bartek podszedł do swojej szafki, Róża się załamała.
Tak - pomyliła szafki.
Okazało się, że szafka którą wybrała, była szafką Mirka, który swoją drogą najprzystojniejszy i najmilszy nie był, często obrażał same kobiety. Wykraczał grubo ponad skalę normalnego ciała gimnazjalisty, oraz często waliło od niego papierosami, alkoholem, który sam palił i pił za garażami z paroma kumplami. Gdy zobaczył że ktoś do niego napisał list miłosny, cóż...
Ponad dwa tygodnie wszystkim opowiadał, jaki to on nie wspaniały, bo napisała do niego dziewczyna, podczas gdy wszyscy za jego plecami śmiali się z niego, doskonale wiedząc, że ktoś na pewno pomylił szafki. Ostatecznie Mirek sam zwątpił w swoje osiągnięcia u kobiet i został homoseksualistą, a Róża cierpiała gdy widziała Bartka i Oliwię wychodzących wieczorem, 14 lutego z kina...
A ja? Nadal jestem we friendzonie z Różą...
Dodaj anonimowe wyznanie