Uwielbiam moją teściową... choć to wybitnie piekielna istota. Jestem dzięki niej perfekcyjną żoną, matką, panią domu, kochanką, człowiekiem.
Nawet tyłek podcieram sobie z większą gracją niż brytyjska królowa.
A to wszystko wyłącznie dzięki temu, że cały czas, w każdej sytuacji wyobrażam sobie, że ona mnie obserwuje. Patrzy na mnie tym swoim wrednym spojrzeniem i od razu mam motywację, żeby żyć lepiej niż Rozenkowa i Lewandowska razem wzięte.
Beznadziejna metoda, ale niezawodna.
Myślicie, że macie pecha w życiu? Mnie nie pobijecie...
Czekam na przystanku na autobus, kiedy nagle okazuje się, że metr ode mnie leżą dwa dorodne banknoty (setka i jeszcze jakiś).
Wiecie, kiedy się zorientowałam? Kiedy z autobusu wysiadł kierowca i je podniósł. :(
Odkąd mieszkam sama, podczas okresu na noc zakładam pieluchy dla dorosłych. Zawsze miałam obfite miesiączki i tym sposobem w końcu unikam plam na pościeli. Tak, wiem że są podpaski na noc, mimo wszystko paradoksalnie z pieluchą na tyłku czuję się bardziej komfortowo.
Po roku związku moja dziewczyna mnie zostawiła. Spytałem się, czy miała kogoś na boku. Odpowiedziała "tak, ciebie miałam na boku".
W związku z pytaniami na temat tego gdzie pracuję jako osoba kontrolująca policję (wyznanie #aMIDn), postanowiłem dopowiedzieć kilka rzeczy.
Pracuję w Biurze Spraw Wewnętrznych. Byłem policjantem kilka lat, a potem udało mi się tam dostać, co wcale łatwe nie było. Może was zdziwić, że jako ktoś niecierpiący policji, chłopak wychowany na blokowiskach lat 90, zostałem niebieskim, ale tak wyszło. To opowieść na inne wyznanie.
Natomiast obecnie pracuję w wyżej wspomnianym BSW. Jest to odpowiedzialna i dość niewdzięczna praca, ale daje satysfakcję z wykonywania dobrej roboty. Badam sprawy łapówek, akcji policyjnych, które zakończyły się tragicznie, nadużyć, zabójstw i pobić dokonanych przez policjantów, ale też przypadków kiedy to policjanci są zagrożeni. Widzę najgorsze rzeczy z tego zawodu na co dzień. Wy słyszycie o takich sprawach kilka razy w roku w mediach i patrząc po reakcjach społecznych i to dla was za dużo. A jak tu wierzyć w idee służenia i ochrony, kiedy na co dzień jestem w bagnie?
Wierzę, że łopatką całe to bagno osuszę, choć to syzyfowa praca. W ciągu najbliższego roku być może przejdę do Biura Nadzoru Wewnętrznego - to nowa jednostka założona w tym roku, dopiero tworzona od podstaw. W przeciwieństwie do tej gdzie jestem teraz, jest bezpośrednio podległa ministrowi i ma większe uprawnienia. Do tego już doszło, że nawet nam nie ufają i wolą mieć bardziej samodzielne narzędzia do kontroli policji i innych służb. Ale to przyszłość i do tego nie pewna. I jeśli myślicie, że policja robi co chce, a ja i moi koledzy się obijamy, to jesteście w błędzie.
Pracujemy od rana do nocy, ale nie da się pilnować wszystkich, jestem jak nauczyciel, mogę pilnować uczniów w klasie, ale cała policja jest jak ogromna szkoła i nie idzie upilnować wszystkiego na raz. Nie zawsze też jest winna policja, prawo nie jest najlepsze i oni nie mają często wyboru i muszą wypisywać te mandaty masowo, choć wiadomo, że czepialstwo też nie pomaga. Lepiej pouczyć kogoś, że nie można wyrzucać śmieci na ulicę niż nastraszyć i spisać, bo w razie poważnego problemu taka osoba nie zadzwoni na policję i nie pomoże.
A już najgorsze są te wyroki za gram marihuany, bo naprawdę nikomu się nie uśmiecha zaczynanie sprawy i wypełnianie tony dokumentów za każdym razem jak zobaczy małolata z trawką. Przecież po przeciętnej dyskotece byłby miesiąc pisania papierologii, a profity nikłe.
Ja nie znoszę natomiast brutalności policji i łapówkarstwa. Niektórzy nadal żyją w czasach kiedy służyli w ZOMO i czerpali zyski ze służby. Ten kraj to nie jest jakiś Bronks gdzie trzeba być czujnym cały czas i pałować wszystkich po kolei, żeby zasłużyć na szacunek. U nas nie ma mafii i gangów jak w Ameryce Płd. Są gangsterzy, ale to nie trzon spraw policji. Mam nadzieję, że choć trochę wam wyjaśniłem swoją pracę.
Chodziłam do 6 klasy podstawówki z Basią, która była oczkiem w głowie nauczycieli. Basia reprezentowała szkołę w zawodach sportowych i osiągała sukcesy, a do tego była bardzo ładną i mądrą dziewczyną. Niestety, za piękną buzią czaiła się istna jadowita żmija, która po trupach dochodziła do celu. Swoim najbliższym przyjaciołom mówiła wiele przykrych rzeczy, a oni adorowali ją w swoim wianuszku uwielbienia. Basia musiała być we wszystkim najlepsza, a jej chorobliwa ambicja nie potrafiła odpuścić.
Tak Basia spotkała na swojej drodze kariery matematykę i mnie- cichą, szarą myszkę. Nauki ścisłe są moim konikiem, więc byłam najlepsza w klasie. Już wtedy realizowałam indywidualny tok nauczania na dużo wyższym poziomie. Razem uczęszczałyśmy na koło matematyczne, gdzie panowała zasada, że za dobrze zrobione zadanie przy tablicy otrzymujemy ocenę do dziennika.
W dzień zajęć, Basia zapytała mnie o moje rozwiązania. Nie miałam ich jeszcze gotowych ale wiedziałam, że zgłoszę się do zadania 3. Zapytała, w jaki sposób chcę je zrobić, więc przedstawiłam mój plan. Gwiazdka stwierdziła, że w takim razie ona zrobi inne.
Od samego dzwonka Basia wyrywała się z ławki, aby nauczycielka wybrała ją jako pierwszą do odpowiedzi. Z dumą wygłosiła, że rozwiąże zadanie 3. Trochę to było przykre, ale postanowiłam dać jej nauczkę. Poczekałam do końca rozwiązania, które wykonała krok po kroku, jak jej wcześniej powiedziałam. Kiedy nauczycielka otwierała dziennik, głośno powiedziałam, że w zadaniu jest błąd. Drżącym głosem wyjaśniłam, że tego twierdzenia nie można tu wykorzystać, bo jest to, to i to oraz założenia zadania i dalsze rozwiązanie jest błędne. Skąd o tym wiedziałam? Po porannej rozmowie z Basią rozwiązując to zadanie pierwotnym planem doszłam do wielu sprzeczności. Szybko znalazłam inny sposób rozwiązania, jednak Basia już o tym nie wiedziała.
Ostatecznie dziewczyna nie dostała dobrej oceny, a ja dostałam dwie- za znalezienie błędu i dobre rozwiązanie. Oczywiście Gwiazdka przybiegła do mnie z awanturą, jak mogłam ją tak oszukać? Plotkowała za moimi plecami, że specjalnie ją upokorzyłam. I choć dalej próbowała mi dogryźć na każdym kroku, to i tak w moim świecie szarej myszki kipiałam z dumy. Mogła jak człowiek poprosić o pomoc, a nie kraść zadanie.
Moja dziewczyna jest na mnie śmiertelnie obrażona, bo chciałem adoptować psa i teraz jest zazdrosna. Bądź tu dobrym człowiekiem.
Pracuję w sex-shopie. Lubię swoją pracę. Zarabiam wystarczająco, nie robiąc praktycznie nic poza sprzedażą. Jest to jednak anonimowe, bo nie mogę normalnie powiedzieć o tym każdemu. Gdy moja mama się dowiedziała o tym, co sprzedaję, uznała, że nie mam do siebie za grosz szacunku.
Jedynie mój chłopak zaakceptował to, gdzie pracuję. Choć też miał z tym na początku problem. Poza tym słyszę komentarze "chyba jesteś naprawdę zdesperowana", "lepszej pracy nie było?". Tak. Miałam możliwość pracować w innych miejscach, jednak ta branża spodobała mi się najbardziej.
Po prostu lubię dużo wiedzieć na temat seksu i różnych gadżetów, dzięki czemu mogę lepiej doradzać klientom, którzy pozytywnie reagują na moją wiedzę.
Niestety tylko tu mogę to przyznać. :)
Zastanawialiście się kiedyś co działo się w głowach masowych morderców? Tych, którzy urządzali strzelaniny w szkołach i innych pełnych ludzi miejscach?
Jeśli nie, mogę wam powiedzieć co siedzi w mojej.
Jestem niepozorna, drobna, blondynka z kręconymi włosami z buzią aniołka i niebieskimi oczami. Studiuję w jednym z większych miast w Polsce, magisterka na kierunku związanym z nauczeniem.
Zazwyczaj jestem spokojna, miła, kulturalna i uczynna, ustępuję staruszkom miejsca w autobusie i sprzątam kupy po psach. Nie imprezuję dużo, chociaż lubię, mam zainteresowania i wierzę, że każdego w życiu czeka coś dobrego.
W młodości byłam nękana i poniżana przez rówieśników. Znęcali się nade mną przez ponad 5 lat, a frustracja rosła, może to ma większe znaczenie niż mi się wydaje.
Nikt jednak nigdy by nie pomyślał co się dzieje w mojej głowie.
W mojej głowie rodzą się demony, najgorsze gówno, najobrzydliwsze rzeczy jakie możecie sobie wyobrazić. Co wieczór masturbuję się do najdrastyczniejszych filmików jakie znajdę w internecie i nie mówię tu o udawanych gwałtach czy sado-maso. Myślę tylko o śmierci i czuję, że gniję od środka. Nie jest mi z tego powodu smutno. Nie przypominam sobie kiedy ostatni raz czułam smutek.
Chcę bólu. Każdego. Mojego. Wszystkich. Regularnie się okaleczam, żeby zaspokoić potrzebę. Całe ciało mam w bliznach po skalpelu, paznokciach i własnych zębach. Wiem, że to złe, ale nie czuję tego. Wiem co jest dobre a co złe, co zdrowe co chore, ale nie potrafię tego poczuć w odpowiedni sposób. Wiem, ale tego nie czuję.
Nie mogę się zmusić, żeby przestać myśleć o krzywdzeniu, innych albo siebie. Chcę zabijać. Chcę ranić. Nie panuję nad tym. Czasem myślę, że się boję, ale sama nie jestem już pewna czy to już strach czy tylko podniecenie. Marzę o tym i tak samo mam świadomość, że nigdy tego nie zrobię, straty będą większe niż zyski, nic się nie kalkuluje. Nie wiem, czy to powinno się leczyć. Wiem tylko, że to coś co siedzi w mojej głowie i nie chce wyjść od wielu lat.
Nie wiem co z tym zrobić i nie wiem czy cokolwiek się da. Nie jestem zagrożeniem, bo to tylko myśli, a myśli nikt mi zabrać nie może.
Szef mnie zwolnił, tłumacząc przy tym, że jestem zbyt agresywna do pracy z klientami. Odruchowo strzeliłam mu z liścia w twarz.
Dodaj anonimowe wyznanie
