#BkZwp

Szczyt okrucieństwa to dawać wrogom do drinka kostki lodu zamrożone z wody z parówek? Ja postanowiłam wyznaczyć nowy szlak zła.

Na święta dostałam okropne perfumy. I nie mówimy tu o zapachu, który jednym się może podobać, a innym nie. To po prostu śmierdzi tak niemiłosiernie obleśnie, że nie nadaje się nawet na odświeżacz do kibla, bo g*wno pachnie zdecydowanie lepiej niż ten specyfik. Mogłabym je wyrzucić, ale znalazłam dla nich przeznaczenie.

Teraz ilekroć osoba, która mi je dała, przychodzi do mnie do domu, ma wypsiukaną kurtkę tymi perfumami.
Satysfakcja za każdym razem.
Komentarze (18)

#OOvCg

Mieszkam sama w bloku. Mój chłopak pracuje za granicą, więc w mieszkaniu bywa raz na dwa miesiące. Wiadomo, po długiej nieobecności chcemy się sobą nacieszyć najlepiej jak możemy, krótko mówiąc w łóżku. Jestem miłośniczką BDSM i to nie takiego w wersji soft, bo kręci mnie bicie, plucie na twarz, poniżanie słowne, jak i fizyczne, kneblowanie, wiązanie, rape play, no masochizm w czystej postaci. Mojemu narzeczonemu mój fetysz nie przeszkadza, wręcz przeciwnie, zawsze mamy udany seks.

Tego wieczoru, po dłuższej nieobecności chłopaka, rozpoczęliśmy wspólne zabawy. Jak zwykle knebel, jakieś szybkie wiązanie do łóżka, heavy metal puszczony z laptopa na całą parę i zaczynamy. Ja oczywiście krzyczę i płaczę na przemian, pod wpływem emocji i przyjemności, jaką właśnie doświadczam.
Nagle słyszymy donośne walenie do mieszkania, i to nie takie jakby ktoś pukał, tylko głośne uderzanie, które brzmiało jak walenie z całego ramienia w drzwi. Momentalnie oboje ucichliśmy, nasłuchując głośnej muzyki oraz kogoś krzyczącego na klatce i na zmianę uderzającego w drzwi wejściowe. Chłopak szybko wstał z łóżka, owinął się szlafrokiem i pognał zobaczyć co się dzieje.

Sąsiad (młody chłopak, nie żeby jakiś moher) wezwał policję, ponieważ głośna muzyka i dziwne odgłosy z mieszkania nie dawały mu spokoju, więc pomyślał, że ktoś robi mi krzywdę. Kiedy pukał do drzwi i nikt mu nie otworzył, to postanowił, że wezwie odpowiednie służby.
Skończyło się jedynie na upomnieniu, jednak chłopak najadł się wstydu, tłumacząc co tak naprawdę się u nas dzieje.

Chyba nie macie pojęcia, jak bardzo się modliłam, żeby nikt nie wszedł do sypialni i nie zobaczył mnie z kajdankami na rękach, próbującą zdjąć knebel, który utknął w buzi, zaczepiając się o kolczyk w języku (typ knebla z dziurkami, przez który łatwiej oddychać).

Po całej sytuacji w sumie się z tego śmieliśmy, teraz jednak wiem dwie rzeczy:
A) Nie powinniśmy puszczać muzyki tak głośno, żeby nie słyszeć pukania.
B) W razie wypadku mogę czuć się bezpieczna, mając takiego sąsiada.
Komentarze (40)

#lNA0I

O tym, jak starsi ludzie nie rozumieją, co się do nich mówi.

Mój dziadek ma 70 lat. Od kilku lat z powodu zdrowia musi mieszkać z nami.
Dziadek niestety zrobił się bardzo nieodporny na wszelkiego rodzaju przekręty dotyczące zamawiania różnego rodzaju produktów przez telefon.

Zamawia jakieś książki po 300 zł, "bo w kraju tylko 1000 sztuk" (taką samą znalazłam w Empiku), medaliony złote lub srebrne, z wizerunkami świętych, "które zostały poświęcone przez samego papieża", jednak hitem była biblia za 2000 zł, "jest tak cenna, ponieważ to bardzo rzadki okaz, którego nie ma w całym kraju więcej niż 100 sztuk".

Wszelkie rozmowy dotyczące tych telezakupów kończą się tym samym - kupnem kolejnej "świętej" książki czy medalionu. Nie rozumie, że tych książek jest więcej, a jeśli chce taką książkę, to kupię mu ją o wiele taniej w jakimkolwiek sklepie. Nie rozumie, że skoro tych książek jest tak mało, to powinny być na jakichś aukcjach, i nikt by nie dzwonił do losowej osoby, proponując ją w "promocyjnej cenie 500 zł".

Mama (córka dziadka) robi co może, żeby mu wbić do głowy, że tak się nie robi. Brat mamy nic sobie z tego nie robi - a my musimy odkręcać co się da.

Niestety nie możemy zablokować mu numeru, aby mógł dzwonić tylko na kilka wybranych, bo niestety on na to nie pozwoli, a jedynym wyjściem byłaby sprawa w sądzie o ubezwłasnowolnienie i zabranie mu możliwości rządzenia kontem telefonicznym :(
Komentarze (24)

#pVjw3

Ostatnio jest wylew wyznań o osobach, które nie lubią dzieci, ale ktoś zmusił je, żeby urodziły. No cóż, ja przez całe studia nie myślałam o niczym innym. Od razu kiedy poznałam swojego przyszłego męża, powiadomiłam go, że chcę mieć dziecko, a najlepiej dwoje. On nie miał nic przeciwko, twierdził, że to naturalna kolej rzeczy, co prawda nie pałał do dzieci taką miłością jak ja, ale nie wykazywał do nich żadnego obrzydzenia.

W końcu udało się, 3 miesiące po ślubie zaszłam w ciążę. Przygotowaniom nie było końca, już zaczęłam wybierać imię, kupowałam zabawki, co prawda nie wiedziałam, czy urodzę chłopca czy dziewczynkę, ale jakie to ma znaczenie? Zostanę matką! Moja rodzina również była zachwycona, szczególnie mój ojciec, w końcu zostanie dumnym dziadkiem.
Parę miesięcy później poznaliśmy płeć. Dziewczynka. Znakomicie, już wyobrażałam sobie te wspólne zabawy lalkami i późniejsze wprowadzanie jej w świat kobiecości.

Kiedy przyszedł czas rozwiązania, od razu wiedziałam, że chcę urodzić naturalnie, no bo to oczywiście nieodłączna część bycia matką. Po porodzie trwającym prawie 10 godzin poczułam się jak wyprana z uczuć. Nie miałam siły ani ochoty wziąć małej na ręce, ale byłam przekonana, że to z wyczerpania. Kolejnego dnia, kiedy pielęgniarka przyszła, żeby mi ją pokazać, znowu nie czułam nic, najmniejszej sympatii do tego małego stworzenia. Byłam przekonana, że to minie, nie czułam do niej nienawiści, tylko była mi wręcz obojętna.

Dwa miesiące później poszłam do psychologa, w tajemnicy przed mężem czy kimkolwiek z rodziny, przecież to taki wstyd nie kochać swojego dziecka. Lekarz nie stwierdził u mnie depresji poporodowej, poprosił mnie, żebym przyszła na jeszcze jedną wizytę, tym razem z mężem. Obiecałam zadzwonić i umówić się na następny raz, ale nigdy tego nie zrobiłam.

Przez 12 lat patrzyłam, jak Marta dorasta, staje się coraz bardziej dojrzała i samodzielna. A ja, cóż, starałam się żeby nikt nie widział, że jest mi obcym człowiekiem. Łudziłam się, że zacznę ją kochać. Za wszelką cenę starałam się stworzyć jej normalną rodzinę i chyba mi się udało. Ale ja czuję pustkę nie do opisania, można to porównać do grania w jakąś grę, grasz, grasz i próbujesz osiągnąć jakiś cel, kiedy ci się to udaje, nie masz ochoty dalej w nią grać i ją porzucasz. Niestety Marta nie jest grą, jest człowiekiem i nie mogę jej zostawić, chociaż naprawdę jest mi po prostu obojętnym człowiekiem.
Komentarze (32)

#X3VLU

Wybraliśmy się z narzeczonym do restauracji z kategorii tych ekskluzywnych - długo odpuszczaliśmy sobie pomniejsze przyjemności, żeby odłożyć na to wyjście. Dlatego z lekką zazdrością spoglądałam na młode małżeństwo siedzące w tzw. VIP-roomie. Sala, wyjątkowo elegancka, tylko dla nich, podobnie jak kelner. Cała sprawa rozbijała się o ok. 4-5 letnie dziecko. Dzięki jego zachowaniu doskonale widzieliśmy, co dzieje się u tamtej pary.

Dziecko nie należało do nich, tylko do ludzi, którzy siedzieli dwa stoliki dalej on nas. Dziewczynka była bardzo wesoła i kontaktowa, aż za bardzo wręcz. Chodziła od stolika do stolika, „sępiła” o jedzenie (teksty w stylu „dzień dobly, jestem Ania, a co oto pani ma? Ci to smaćne? A mogę?”. I pchanie się m.in. na kolana), a mniej lub bardziej zauroczeni/skrępowani ludzie ją częstowali.

W końcu dotarła do drzwi do VIP-roomu. Rozumiem, ciekawość itd. Wlazła tam. Po chwili została łagodnie wyprowadzona za rączkę przez siedzącą tam panią, prosto do rodziców z bardzo uprzejmą, rzeczową prośbą, aby dziecko im nie przeszkadzało. Rodzice cały czas mieli dziecko gdzieś. Młoda, niezrażona, wciąż chodziła od stolika do stolika, a drzwi do drugiej sali się nie zamykały. Do nas też przyszła żebrać (inaczej tego nie nazwę), ale było to tak krępujące, że przyznam, skrewiliśmy i pozwoliliśmy kraść z naszych talerzy. Była to bardzo dziwna, okropna sytuacja. Miałam ochotę ją zrugać, ale nie umiałam. Super wyjście okazało się klapą przez cudzego dzieciaka.

W końcu kobieta z VIP-roomu nie wytrzymała. Młoda została wyrzucona z pokoju, posadzona na stole rodziców i usłyszeli oni mniej więcej taki tekst „Proszę zabrać to dziecko i zamiast kolejnej flaszki wina kupić mu coś do jedzenia, żeby przestało wkładać obcym ludziom ręce w talerze”. Butelka wina w tej knajpie to ok. 70 zł. Rodzice zamawiali je krzycząc do kelnera przez całą salę, co ciężko było przeoczyć.

Młoda kobieta powiedziała to głośno, ale bardzo kulturalnie. Spotkał ją najazd, jakich mało. Ludzie, którzy wcześniej szeptali o braku wychowania dziecka, lekceważeniu go, braku kultury rodziców, nawrzeszczeli na nią, że „Na VIP-room dziwka ma, a dziecku żałuje”. Nie wiem, może to był wybuch frustracji, ale ona była temu najmniej winna. Ostatecznie przyszedł jej mąż, a rodzice i nachalne dziecko zostali wyproszeni (niechętnie, ale najwyraźniej młodzi zapłacili więcej).

I im, i nam wszystkim ta rodzina zmarnowała wyjście. Ludzie, czy taka sytuacja jest normalna? Idę do drogiego, mającego renomę lokalu coś uczcić, dobrze zjeść, płacę za to sporą sumę, chcę poczuć moje własne święto, cudze dziecko pcha mi się w talerz i to jest OK? Dziecko, którego rodziców stać na jedzenie dla niego?
A tego VIP-roomu zazdrościłam im tylko trochę, bo zważając na to, co działo się przez cały wieczór, to ja tym młodym współczuję.
Komentarze (39)

#nJGkP

Kiedy byłam w liceum, języka polskiego uczył mnie dosyć specyficzny nauczyciel. Facet wręcz nienawidził katolików, Boga ani wszystkiego co z Nim związane. Potrafił śmiać się z kogoś, kto przyznał, że jest wierzący i chodzi w niedzielę do kościoła.

Ja nigdy nie byłam jakoś nadzwyczajnie religijna, ale przyznam, że czasami jego zachowanie były dla mnie bardzo niekomfortowe. Nauczyciel ten często omijał ważne i przydatne utwory literackie, które z pewnością mogłyby się przydać do matury, tylko dlatego, że zawierały one w sobie coś o Bogu.

Najbardziej absurdalnym stwierdzeniem było to, że święta rodzina jest idealnym przykładem patologii społecznej. A dlaczego? Model rodziny 2+1, św. Józef nie jest biologicznym ojcem dziecka i nie mają gdzie mieszkać.
Komentarze (38)

#SIzNt

Uwielbiam seriale kryminalne. Zawsze gdy w jakimś pojawi się wątek nastolatka, który jest ofiarą przemocy psychicznej (a mnóstwo jest takich odcinków), i ten postanowi się targnąć z rozpaczy na własne życie, liczę na to, że nie uda się go odratować (ale zazwyczaj się udaje), chcę aby historia była jak najbardziej drastyczna.

Mam wtedy cichą nadzieję, że społeczeństwo w końcu zrozumie, jaką krzywdą jest przemoc psychiczna, że nastolatki opamiętają się i przestaną gnębić swoich rówieśników dla zabawy, że rodzice przestaną tłumaczyć ich zachowanie "niewinnymi, dziecinnymi wygłupami", że nauczyciele przestaną udawać, że nic nie widzą, że ludzie uwierzą w cierpienie ofiar, że dzieci, których codzienność jest piekłem, wreszcie otrzymają potrzebną im pomoc.

Mnóstwo ofiar przemocy w szkole nie otrzymuje wsparcia, nawet gdy go szuka. To musi się zmienić.
Komentarze (29)

#caYuL

Mam 20 lat, od 4 lat pracuję na stałe (zajęcia się mi zmieniały, ale pensja pnie się w górę). Zmusiła mnie do tego sytuacja życiowa. Odkąd skończyłam 12-13 lat nie dostawałam od rodzicieli pieniędzy na podstawowe rzeczy typu ubrania, książki czy choćby 2 zł na drugie śniadanie w szkole (tak jakby na pierwsze było co zjeść w domu).

Szybko skumałam, że jak nie zacznę "kołować kasy", to będę jeszcze bardziej odstawać od reszty dzieciaków. Że będą mnie jeszcze bardziej prześladować niż do tej pory, bo zawsze byłam tą biedniejszą.

Obecnie pracuję, studiuję - powodzi mi się całkiem dobrze. Mam kochanego chłopaka (obecnie narzeczonego), do którego się przeprowadziłam. Mimo iż w domu zawsze kasa była tylko na alkohol, że nikt nigdy się mną nie zajmował, nie sprawiałam kłopotów wychowawczych. Nie imprezowałam, nie wychodziłam ze znajomymi, nie szwendałam się z facetami jak typowe "dziunie" w moim wieku. Zwyczajnie nie było mnie na to stać, a późniejszymi czasy nie miałam siły pracując i ucząc się jednocześnie, by związać koniec z końcem.

Mimo to usłyszałam, że jestem bezbożną dziwką i że rodziciele życzą mi wszystkiego co najgorsze. Według nich powinna mnie spotkać sroga kara za to, że ośmielam się mieszkać z pomiotem męskim pod jednym dachem BEZ ŚLUBU.

Reasumując: lepiej mieć wyjebane na własne dziecko, które chodziło głodne i "posmarkane", lepiej jak ktoś na ciebie krzyczy i cię bije - jemu wolno, bo CHODZI DO KOŚCIOŁA i żyje PO BOŻEMU.

Do kościoła chodzę, ślub planujemy (nie stać nas na niego zwyczajnie) i bardzo boli mnie, że wysłuchałam się pod swoim adresem samych obelg, tylko dlatego, że chcę uciec od domowej patoli.
Najgorsze jest to, że (choć nie mam powodu) myślę o sobie jak o ladacznicy - nie zasługującej na krztę miłości.
Komentarze (34)

#3lOSO

Mam 21 lat. Jestem mamą wspaniałego 13-miesięcznego syna. Natomiast od 3 lat jestem w stałym związku.. Mieszkamy razem w moim mieszkaniu. Gdy partner dowiedział się, że jestem w ciąży, nie zareagował ani pozytywnie, ani negatywnie..
Niestety przed urodzeniem dziecka postanowił się wyszaleć, tzn. w każdy możliwy weekend na melanżu aż do zgonu, kiedy ja musiałam leżeć z powodu zagrożonej ciąży w domu. Na początku myślałam, że to minie i na kilka tygodni przed porodem się uspokoi. Niestety tak się nie stało.

Kiedy zaczęłam rodzić w 8. miesiącu, on był wtedy na melanżu, do szpitala jechałam sama (prowadziłam), bo był zbyt pijany, by jechać ze mną. Gdy wróciłam z synem do domu po cesarskim cięciu, miał mi pomagać, nawet to obiecał, na obietnicach się skończyło. Dalej pił. I dalej pije. Ciągle są kłótnie, każe mi oddawać pieniądze, które włożył w remont mieszkania, w którym mieszka jego dziecko. Ostatnio był tak agresywny, że bałam się i wezwałam policję, przez co założyli mi niebieską kartę. Po tym incydencie obiecał zmianę i poprawę, a jej dalej nie ma. Jeśli jest jeden dzień trzeźwy, to jest sukces. Nie radzę sobie już z tym, bo nic nie mogę zrobić. Nie chcę tak żyć. Kocham go, ale myślę coraz częściej, że bezpieczniej i lepiej byłoby mi i synowi bez niego.
Mam już depresję przez to. Gdyby nie Julian (mój syn), chyba dawno bym się zabiła.
Komentarze (59)
Dodaj anonimowe wyznanie