Jestem osobą niewierzącą, dlatego też od blisko 13 lat znikałam z rodzinnego domu, kiedy ksiądz chodził po kolędzie. W tym roku byliśmy na obiedzie u rodziców mojego chłopaka (i jednocześnie ojca mojego syna) - duży, rodzinny obiad, wraz z trójką jego rodzeństwa i ich rodzinami, w sumie 11 osób. Mama chłopaka - osoba mocno wierząca, wręcz zaliczająca się do grupy moherów, próbująca bezskutecznie zaszczepić w swoich dzieciach i ich partnerach miłość do Jezusa i do kościoła, „zapomniała” nam powiedzieć, że tego właśnie popołudnia przyjdzie ksiądz chodzący po kolędzie.
Katastrofa rozpoczęła się ode mnie, kiedy ksiądz podał mi rękę w celu przywitania. Zupełnie nie wiedząc co mam robić, przeżegnałam się i pocałowałam mu dłoń. Miny współbiesiadników bezcenne. Matka chłopaka złapała się za głowę i przeprosiła za mnie, ojciec chłopaka zwijał się ze śmiechu, tak samo jak reszta. No ale nic, ksiądz żartowniś, zaśmiał się mówiąc, że nikt go jeszcze nie przywitał w taki sposób. Niemniej buraka na mojej twarzy można było zauważyć z kosmosu. Dalej w sumie było już tylko gorzej. Wyszło na jaw, że nasz syn jest dzieckiem nieślubnym i nieochrzczonym, mało tego - nawet bez jakichkolwiek planów przyjęcia tegoż sakramentu. Mój chłopak, jako zagorzały przeciwnik instytucji kościoła, wdał się tutaj w dyskusję na temat pedofilii pośród księży (tutaj matka trzymając się za serce zaczęła osuwać się na podłogę, ojciec dalej zwijał się ze śmiechu), zarzekając się, że nasz syn nigdy nie będzie wychowywany w wierze katolickiej.
Po rozmowie z nami ksiądz przeszedł do siostry mojego mężczyzny, której to dziecko - uwaga, uwaga! - jest z in vitro. Tutaj wygadał się brat chorujący na chorobę psychiczną. Rzucił po prostu tekstem „a mała jest z in vitro, proszę księdza”. No oczywiście jest to grzech, kościół tego nie uznaje, bla bla bla. Ojciec małej nie mógł odpuścić i wdał się w dyskusję, że dlaczego, przecież to cud życia, w czym takie dziecko jest gorsze od innych... Mój chłopak nie chciał pozostać gorszym, włączając się do rozmowy, razem ze swoimi korwinistycznymi poglądami.
Kiedy rozmowa o in vitro dobiegła końca, ksiądz przeszedł do drugiego brata chłopaka, którego to dziewczyna jest już w widocznej ciąży... dziecko oczywiście nieślubne. Na koniec doszedł do wspomnianego wcześniej chorego psychicznie brata, który jest w trakcie pisania doktoratu o... sektach w Polsce i ich zagrożeniu dla kościoła katolickiego.
Matka chłopaka na koniec zaczęła przepraszać księdza i dołożyła do koperty 100 zł, prosząc, aby nie wspominał o tym niepowodzeniu proboszczowi.
Zapomniałabym - podczas święcenia domu kot śpiący na szafie zaatakował kropidło, a zeskakując z góry, wskoczył w wodę święconą.
Teściowa chyba porzuci pomysł nawracania wszystkich dookoła.
Pierwszy film pornograficzny obejrzałam w wieku ok. 10 lat i był to film o wizycie u "ginekologa", która zakończyła się użyciem gadżetów erotycznych przez owego pana na swojej pacjentce.
I w ten oto sposób na x czasu narodziło się w mojej głowie, że to właśnie ginekolog uczy kobiety uprawiania seksu.
Pewnego razu dawno dawno temu piłem z kolegą. Wypiliśmy już sporo wódki i postanowiliśmy ruszyć na miasto. Problem w tym, że byliśmy już bardzo mocno wstawieni i nie chcieli nas wpuścić do żadnego lokalu. Wpadliśmy więc na pomysł godny naszego stanu ducha, aby pojechać w miejsce pełne rozrywek, gdzie wpuszczają każdego niezależnie od jego stanu :) Taksówkarz wiedział, gdzie jechać.
Weszliśmy do pokoju z dwoma bardzo miłymi młodymi paniami, które poczęstowały nas skrętem, z wiadomym w naszym stanie skutkiem: usnęliśmy w 5 minut.
A zegar tik-tak-tik-tak...
Przespaliśmy chyba z 4 godziny, budzimy się już bez towarzystwa miłych koleżanek, przy wyjściu rosły jegomość kazał nam zapłacić kwotę, która dokładnie pasowała do wspólnej zawartości naszych portfeli, co oczywiście ktoś musiał sprawdzić, gdy spaliśmy :)
Zostawiliśmy tam ponad 2000 zł za przespanie się, nawet nie skorzystawszy z uroków dziewczynek.
To raczej będzie apel i prośba do Was niż wyznanie.
Sylwester 2017/2018, ja plus kliku znajomych, alkohol, muzyka, ogólnie miła atmosfera. Wybiła godzina 24, wszyscy składamy sobie życzenia. Godzina 24.15, słyszymy straż pożarną jedną, drugą, trzecią. Koleżanka z płaczem przybiega do nas z informacją, że nie ma auta jej brata i to na pewno do niego jechali strażacy. Wraz z kolegą zakładamy szybko buty i biegniemy kilka kilometrów wzdłuż drogi. Mijają nas dwie karetki na sygnale. Po dotarciu na miejsce wypadku widzimy roztrzaskany i złamany samochód w połowie. Silnika nie ma w aucie, tak samo jak kół, które odpadły. Wtedy ogarnął mnie okropny strach, nogi odmówiły posłuszeństwa. Od strażaków dowiadujemy się, że stan kierowcy jest krytyczny. Widzimy, jak nasz kolega jest wyciągany z wraku. Żyje, kontaktuje, choć majaczy.
Szybko wracamy do naszych znajomych. Dzwonimy po kogoś trzeźwego i z autem, aby móc się dostać do szpitala, a resztę osób przetransportować do domów. Jesteśmy w szpitalu, ja wraz z kolegą i siostrą poszkodowanego. Czekamy na jakiekolwiek informacje. Nie wiem jakim cudem, ale kilka godzin upłynęło mi strasznie szybko. Wychodzi lekarz z informacją. Chłopak 22 lata, złamany kręgosłup, paraliż od pasa w dół, wstrząs mózgu. Śmigłowcem został przetransportowany do innego miasta. Walczy o życie.
Jaki był powód, że wsiadł po pijaku do auta? Nie wiemy. Nie mamy pojęcia kiedy nam znikł z oczu. Nikt z nas się czegoś takiego nie spodziewał.
Proszę Was, drodzy anonimowi, nie pozwólcie, aby cokolwiek Was zmusiło do tego, aby wsiąść do auta po pijaku, pilnujcie siebie nawzajem, jak jesteście w gronie znajomych. Kilka minut może zmienić Wasze lub czyjeś życie.
Nie wiem, kiedy się z tego pozbieramy. Obwiniamy się, że go nie pilnowaliśmy, ale nigdy nam nie przyszło do głowy, że może być tak nieodpowiedzialny. Na szczęście nie zrobił nikomu innemu krzywdy.
W gimnazjum sprzedawałam rówieśnikom odrobinę tytoniu zmieszaną z majerankiem i tymiankiem. Mówiłam, że to prawdziwa marihuana.
Potrafili kupować to w każdy piątek, zaś w poniedziałki raczyli mnie swoimi historiami o potężnym zjaraniu, o fazie i o tym, jakie to mieli dziwne oczy i jak bardzo bali się konfrontacji z rodzicami.
Przegryw roku.
Aktualnie była dziewczyna, zdradziła mnie i zostawiła. W noc sylwestrową. Dla innej.
Jestem mężczyzną i chciałem jej się oświadczyć przy fajerwerkach.
Mieliście kiedyś ciężki dzień? Ja miałam ciężki tydzień z pewnych powodów - mieszanina pracy, obowiązków itp., które sprawiły, że spałam po 4 godziny na dobę.
W ostatni dzień już ledwie trzymałam się na nogach, a w dodatku dostałam jeszcze okres. Wieczór, tylko zmienić podpaskę i iść spać. Tak więc wyciągnęłam podpaskę z opakowania, zwinęłam ją w kulkę, wyrzuciłam do kosza, po czym zawinęłam majtki w opakowanie po podpasce.
Potrzebowałam kilku kroków, żeby się zorientować, że coś jest nie tak.
Trzy lata temu robiłem internetowe zakupy w coffee shopie w Holandii. Do bezpiecznej płatności użyłem bitcoinów. Po transakcji została jakaś reszta na koncie i zapomniałem o sprawie. Ostatnio kurs bitcoina poszybował w kosmos, a ja sobie zacząłem przypominać, że coś tam może być na starym lapku leżącym na dnie szafy.
I zgadnijcie co! Znalazłem tam elektroniczny portfel z ponad 2 bitcoinami! Aktywny! Szok! 120 000 zł! Pospłacam długi, większość zachowam, ale 20% chcę rozpuścić — jak byście wydali 24 000? :)
Z reguły nie przepadam za kontaktem fizycznym z innymi ludźmi, jednak czasami miewam "gorsze dni", podczas których moje ciało wręcz błaga o chociażby pocieszające poklepanie po ramieniu. Nigdy nikomu o tym nie powiedziałam, przez co nawet w takich chwilach moi znajomi, jak zwykle, unikają dotykania mnie jak ognia.
Dzisiaj, jak pewnie większość z was się domyśla, miałam wyżej wspomniany depresyjny dzień. Masakra. Na początku olałam to, myśląc, że zwyczajnie trzeba będzie przeżyć do końca dnia i iść spać. Moje niedoczekanie.
Na peronie, gdy czekałam na pociąg powrotny do domu, złapała mnie taka potrzeba, że miałam ochotę skoczyć na najbliżej stojącą osobę i zamknąć ją w niedźwiedzim uścisku. To właśnie wtedy stwierdziłam, że nie dam rady wytrzymać. W mojej głowie zaczął rodzić się szatański plan.
Kiedy nadjechał mój pociąg, szybko wślizgnęłam się do środka, zajmując miejsce przy pierwszej lepszej osobie. Padło na biednego, niczego nie spodziewającego się ziomeczka.
Od początku jazdy udawałam wyjątkowo zmęczoną. Siedziałam z zamykającymi się powiekami, ziewając raz po raz, aż w punkcie kulminacyjnym moja głowa opadła delikatnie na ramię towarzysza niedoli. "Zasnęłam".
Przez chwilę bałam się, że ziomek zwyczajnie mnie strąci, jednak, ku mojej uldze, nie zareagował. Co więcej, sam po chwili położył głowę na mojej, pochrapując przy tym cicho.
Byłam wniebowzięta. Delektowałam się przez półtorej godziny, wysiadłam trzy stacje za późno, żeby nie obudzić śpiącego mężczyzny.
Podsumowując - muszę znaleźć sobie chłopaka, żeby w chwilach kryzysu nie wykorzystywać nieznajomych.
Jeśli mnie czytasz - wybacz, ziomeczku!
Działo się to, kiedy byłam jeszcze w gimnazjum. Tego dnia byłam wyjątkowo niewyspana. To tak słowem wstępu.
Ten właśnie dzień wybrał sobie nauczyciel fizyki na pytanie przy tablicy, oczywiście pierwszą zapytaną osobą byłam ja. Kiedy zapytał mnie o "prawo Ohma", mój zmęczony mózg przypomniał sobie usłyszane niedawno od wuja "prawo łoma".
I tak oto powiedziałam je głośno i wyraźnie: "Człowiek uderzony łomem nie ma prawa wstać!".
Zabijcie mnie.
Dodaj anonimowe wyznanie
