Moja prababcia przeżyła II wojnę światową, która wybuchła, kiedy miała 7 lat. Jako dziecko lubiłam słuchać jej opowieści z tamtych czasów, postanowiłam, że jedną napiszę, tak w dużym skrócie.
Jak wiadomo, podczas wojny większość dzieci była wywożona na wieś, bo tam było podobno spokojniej i bezpieczniej, tak mówiła. Do wsi, w której babcia i jej młodsze rodzeństwo przebywało, często przychodzili niemieccy żołnierze i pewnego dnia, gdy do chaty przyszedł jeden z nich, przytrzasnął palce prababci drzwiami gdy wychodził. Na następny dzień ten sam mężczyzna wrócił i wręczył prababci czekoladę, łamaną polszczyzną przepraszając za incydent z wczoraj, mówiąc, że to było niechcący. Wyznał też, że sam ma córeczkę w mniej więcej tym samym wieku i że nigdy nie chciał zostać tym, kim był, ale nie miał wyboru. Po tym wszystkim odszedł i prababcia już go więcej nie spotkała.
Prababcia nadal wspomina tego mężczyznę z uśmiechem. Mówi, że to właśnie wtedy odzyskała wiarę w ludzi i w to, że to piekło, ta wojna, kiedyś się skończy. :)
Dzisiaj stałam na przystanku PKS, podjechał bus. Widać było, że jest pełny. Kierowca otworzył drzwi i mówi, że mnie nie zabierze.
I puścił piosenkę "Nie płacz, kiedy odjadę".
Nie powiem, poprawiło mi to humor, bo już czekałem prawie godzinę i byłam trochę zmarznięta :D
Wyżarłam dzieciom dwie paczki żelków jak spały.
Rano udawałam, że nie wiem co się z nimi stało i było mi strasznie wstyd, gdy patrzyłam, jak ich szukają.
Do pewnego czasu byłam przekonana, że główny bohater filmu "Kevin sam w domu" ma na nazwisko Sam.
Niektórzy jedzą chipsy, inni nasiona, a ja jako przekąskę jem sól gruboziarnistą.
Jestem tak wysoki, że gdy chcę się normalnie, po ludzku, wysikać, to klękam przed sedesem, żeby nie opryskać wszystkiego wkoło.
Najlepsze w tym jest to, że podejrzałem to u mojego przyjaciela, który jest dokładnie mojego wzrostu.
Właśnie przed chwilą oddałem się chwili zapomnienia przy jednej z ulubionych stron xxx... i wstając po chusteczkę, by wytrzeć "łzy wzruszenia" ;) zorientowałem się, że nie odpuściłem rolet w oknie balkonowym za plecami, a nie mam firan...
Pozdrawiam palących sąsiadów z naprzeciwka.
Kiedyś, na studiach, brałam udział w takim kółku studenckim z psychoonkologii, nazywało się "Oko w oko z rakiem", a było o tym, jak się z takimi pacjentami rozmawia. Nawiasem mówiąc, zajęcia były super.
Po studiach rozglądałam się za pracą, wysyłałam więc multum CV. Długo nikt nie oddzwaniał, może niekoniecznie z powodu, o jakim tu piszę. Niemniej po rozesłaniu ich już dziesiątek (rozdaniu osobiście również) patrzę, a tam na tych dziesiątkach CV jest napisane "Oko w oko z jakiem".
Z JAKIEM.
Kurczę, nawet rozmawiającego z jakiem nie chcieli nigdzie przyjąć :D
Czasami, gdy nikt nie widzi oczywiście, dłubię w nosie. Wydłubuję jakieś małe gile i w palcach robię z nich kulkę. Potem "strzelam" z własnoręcznie zrobionej amunicji i próbuję pobić swój rekord w odległości.
Doleciało do 3,56 m, duma mnie rozpiera :')
W drugiej gimnazjum zesikałem się w spodnie ze stresu, będąc przy tablicy, na lekcji matematyki z nauczycielką - postrachem wszystkich uczniów.
Do końca roku szkolnego byłem przez nią przezywany "mokry", a dodam, że przezywała wszystkie osoby, prócz swoich "pupilków", uświadamiając im/przypominając jakieś wpadki czy kompleksy.
Dodatkowo musiałem myć całą salę szmatą, na kolanach, na oczach całej klasy - w mokrych spodniach.
PS Klasa nie puściła mi tego płazem. Byłem wytykany palcami do końca gimnazjum.
Dodaj anonimowe wyznanie
