Drogie Panie, czy wasi mężczyźni też oczekują od Was, aby nazywać ich przyrodzenie jakoś specyficznie ?
Mój mąż stwierdził, że od dziś mam nazywać jego męską cześć "włócznią Zeusa"... a moja część kobieca to "warsztat zła".
Jak to usłyszałam myślałam, że padnę i nie wstanę ze śmiechu.
Myślałam, że to żart, ale nie... Jak nazwę to inaczej, to zaraz mnie poprawia i grozi karą z włóczni Zeusa. :D
Pozdrawiam wszystkich nienormalnych :)
Z serii "moje dziwactwa": jeśli w chodniku jakieś płytki są położone nierówno, to potrafię się autentycznie zdenerwować. Czasem przejście 100 metrów po starym deptaku to dla mnie prawdziwe tortury.
Krótko i anonimowo.
Od kilku lat sprowadzam znajome, koleżanki z pracy itp. do domu, aby mój mąż kochał się z nimi na moich oczach. Nie ma innej rzeczy, która by mnie tak podniecała.
Nigdy nie sądziłam, że fale zazdrości gdy widzę mojego męża z inną sprawią, że będę przeżywała największe orgazmy w życiu.
Jakiś czas temu, całkiem przez przypadek, dowiedziałem się, że mój brat jest gejem. Nasi rodzice są ekstremalnie kato... homofobiczni i wiedziałem, że to nie jest zbyt wygodny fakt w tej całej sytuacji, więc postanowiłem coś zrobić. Żeby przygotować ich nieco lepiej na jego wyjście z szafy, sam powiedziałem im, że jestem biseksualny, co prawdą nie jest, ale miało ich trochę przygotować na syna geja, no i ogólnie chciałem wybadać teren - zobaczyć, jak zareagują.
Piszę to wyznanie siedząc w towarzystwie ojca przed gabinetem psychiatrycznym. Przykro mi, bracie.
Moja teściowa potrafi się przypierniczyć do wszystkiego. Ostatnio stwierdziła, że mam bardzo brzydkie włosy, bo są czarne i proste. Tydzień później trójka moich czarnoprostowłosych córek została pod jej opieką na cały dzień, a wieczorem... odebrałam trójkę blondyneczek z kręconymi włosami. Dzieci są zachwycone i oczywiście teraz chcą, żebym ciągle z nimi chodziła do fryzjera.
Stokrotne dzięki, "mamo".
Gdy byłam małą dziewczynką, miałam pewien dość popularny u dzieci nawyk: zjadałam kozy z nosa.
Pewnego dnia pojechaliśmy z rodziną do kuzynów. Oglądając ich pokój, nagle na biurku zauważyłam małą, czarną kulkę. To była czyjaś koza. Wyglądała pięknie, jak upieczona. Ukradkiem położyłam zdobycz na języku, aby rozkoszować się jej smakiem, ale jeszcze szybciej wyplułam ją z ust. To była najohydniejsza rzecz w moim życiu! Tego dnia automatycznie nałóg stał się obrzydzeniem. Nigdy więcej nie tknęłam żadnej wydzieliny z nosa.
A kuzyn... Cóż, nie zauważył straty :D
Urodziłam dwójkę dzieci. Mój mąż stwierdził, że chciałby trzecie, a mnie krew zalewa, gdy to słyszę. Jasno stwierdziłam, że nie ma takiej opcji, ale on nie odpuszcza. Bo przecież "tylko sobie ponosisz 9 miesięcy, potem pyk - poród i już będzie". Mój ojciec tak samo "zrobiłabyś mi kolejnego wnuka, przecież stać was". I najczęściej właśnie z takim podejściem spotykam się ze strony facetów. Nie wrzucam wszystkich do jednego wora, rozumiem, że facet nigdy tego nie doświadczy, ale wystarczy posłuchać co do powiedzenia maja kobiety. Bo, do cholery, to że stać mnie na kolejne dziecko nie oznacza, że dzięki dobrym zarobkom nie pęknie mi krocze przy porodzie, nie będę mogła się normalnie wysikać przez miesiące, a leczenie hemoroidów nie będzie trwało w nieskończoność.
Ciąża to straszne cierpienie, poród tak samo. To nie jest takie sobie hop siup i już. Jedne kobiety znoszą to lepiej, inne gorzej. Ja należę do tych drugich. W obu ciążach myślałam, że umrę zaraz, tak mocno wszystko mnie bolało. Rzyganie, sikanie co 5 minut, tycie, wahania nastroju... Standard. Przytyłam 10 kg w pierwszej ciąży i 18 kg w drugiej. Ciało kompletnie zniszczone, mam rozstępy wszędzie, wyglądam jakbym była poszarpana. Do tego żylaki, a piersi wiszą do pasa. A poród to jazda bez trzymanki. Oczywiście odmówiono mi cesarki, wiec męczyłam się cały dzień. Krocze mi pękło, ból niemiłosierny. Ryczałam, darłam się wniebogłosy. Jednak mimo wszystko to było nic w porównaniu do miłości, jaką darzę swoje dzieci. Dla nich mogłabym to wszystko znosić jeszcze raz. Za to nie znoszę podejścia, które reprezentuje mój mąż.
Jedyny powód, dla którego nie chcę kolejnego dziecka jest taki, że po prostu nie chcę znów tak niewyobrażalnie cierpieć i rezygnować z życia na rok. Moje ciało ma już naprawdę dość. Młodszy syn ma 6 miesięcy, a ja dalej ledwo chodzę. Czasem aż przykro mi się robi, gdy kobiety piszą o niechcianych ciążach, a ludzie doradzają - urodź i oddaj. Żeby podołać takiemu wyzwaniu, trzeba naprawdę kochać swoje dziecko, inaczej to jest trauma, ogromna trauma. Gdyby nie miłość, ja bym temu chyba nie podołała. Nie wyobrażam sobie jak można kazać tak cierpieć kobiecie, w dodatku na darmo, tylko po to, żeby czuć, że jest się takim dobrym, moralnym i kogoś się "uratowało". Szczególnie mam o to żal do niektórych mężczyzn. Nie macie pojęcia jak to wygląda, a nawet na anonimowych czytam czasem facetów kalkulujących jak by kobieta sobie poradziła z niechcianą lub chcianą ciążą, ile by po tym dochodziła do siebie i jak to wpłynie na jej psychikę. A ja wam gwarantuję, że nikt nie będzie wiedział lepiej jak postąpić z ciążą niż kobieta, która w niej jest. I nie propaguję tu masowego usuwania ciąż czy coś, tylko chcę zwrócić uwagę na to, że ciąża nie jest tylko noszeniem w sobie małego maluszka, ale ogromnym wyzwaniem, ciężarem i cierpieniem. Z miłości i to może być piękne, ale gdy jej nie ma, to istny horror dla kobiety.
I z tym was zostawiam, a teraz lecę dalej tłumaczyć mężowi, dlaczego nie chcę kolejnego dziecka.
Byłam ostatnio na spotkaniu klasowym po latach. Byliśmy w liceum o profilu ścisłym, więc część inżynierów, część za granicą, gadka szmatka o tym kto, gdzie i z kim.
Przyszedł też pewien, nazwijmy go, Zbyszek. Zbyszka wszyscy pamiętali za jego nietypowe odpały. Miał on bowiem ambitny plan przejęcia władzy nad światem. Zaczytywał się w książkach, oglądał mnóstwo filmów i wciąż snuł swoje marzenia o byciu następnym Napoleonem, chorobach wirusowo-genetycznych czy zaprogramowanych przez niego robotach, które zmuszały innych do uległości. Wiedzy w tych tematach miał od groma. Traktowaliśmy go jak nieszkodliwego dziwaka, a miał nawet swoje zalety, bo jak czasem z nauczycielem wszedł na temat wykorzystania polityki czy biologii do przejęcia władzy nad światem, to lekcja przeleciała bez odpytywania. Wszyscy wróżyli mu karierę w inżynierii genetycznej czy innym kierunku biologicznym, ale jego drugą pasją było programowanie i na takie studia poszedł.
No więc siedzimy na tym spotkaniu i ktoś go pyta: "Zbyszek, a co ty właściwie robisz? Bo coś o tobie nie słychać". Chłopak momentalnie przyjmuje znany nam, pełen pasji wyraz twarzy i mówi: "Mam władzę nad ludzkimi duszami. Dyktuję im, jak mają spędzać wolny czas, zabieram po kilka godzin dziennie setkom tysięcy ludzi...". Wszyscy obecni śmiechli. "No a tak serio?". Ten zmienia mimikę, przybiera typowy profesjonalny uśmiech służbowy nr 5 i odpowiada: "Tworzę gierki do sklepu Play. Klikacze, puzzle, logiczne, gówienka w stylu Candy Crash. Uzależniające bezsensowne rzeczy, od których nie idzie się oderwać".
No cóż, nie da się zaprzeczyć, że spełnił swoje marzenie.
Kilka miesięcy temu mój chłopak wracał później z pracy. Liczyłam na mile spędzony wieczór, ubrałam się ładnie, tak jak on zresztą lubi. Ubrałam ładną sukienkę i wysokie szpilki i czekałam. Kiedy wrócił, usiadł tylko na kanapie w naszym mieszkaniu i powiedział "nie mam na nic siły". Nie ukrywam, wkurzyłam się. Chciałam zrobić mu już awanturę o to, że ostatnio liczy się dla niego tylko praca i tak dalej. Kiedy zaczęłam krzyczeć, popatrzył na mnie jak na wariata i powiedział "Ty jesteś pewna, że tego chcesz?", kiedy odpowiedziałam twierdząco, on powiedział coś, co zapamiętam do końca życia: "Ty chyba kpisz, robiąc mi awanturę o to, że pracuję, żebyś miała na wszytko. Chcę dla nas jak najlepiej, a ty na mnie krzyczysz? Kiedy ostatnio zrobiłaś coś poza pójściem na siłownię i zrobieniem kolacji? Ile razy w miesiącu można wychodzić do znajomych i wracać w stanie, skądinąd, wskazującym? Przedwczoraj byłaś na imprezie, a był wtorek. Normalni ludzie wtedy pracują. Zamiast wziąć się do roboty, to tylko siedzisz. Ani razu nie pracowałaś. I kiedy my porozmawialiśmy normalnie, o pierdołach? Bo chyba w liceum. Kiedy byłaś inna. Nie zakochałem się w imprezowiczce. Nie mam zamiaru utrzymywać darmozjada do końca życia, żyć z pustą lalką, bo uroda przeminie, a ja nie chcę na stare lata pielić ogródka w milczeniu". Wstał z kanapy i poszedł do łazienki, wchodząc do niej dosłownie jebnął drzwiami. Nie trzasnął, a właśnie jebnął. Po wyjściu powiedział tylko "Przemyśl to sobie, ja idę spać". Byłam w szoku, byłam wściekła. Nie chciałam nawet na niego patrzeć.
Kiedy on spał zaczęłam myśleć o tym, co powiedział. I miał, cholernik, rację. Poza imprezami z koleżankami, poza piciem alkoholu nie mam żadnych zainteresowań. I faktycznie nie robię nic. Ostatnio nawet nie pozmywałam po sobie, bo po co? Dla znajomych i przyjaciół mojego faceta byłam nieprzyjemna. Doszłam do wniosku, że można się za mnie wstydzić podczas spotkań rodzinnych. Było mi przykro. Płakałam pół nocy.
Następnego dnia postanowiłam się zmienić. Koniec z alkoholem, imprezami. Napisałam CV, pierwsze w życiu, miesiąc później już pracowałam. Znajomi chłopaka okazali się wspaniałymi ludźmi, a czas spędzony przy planszówkach może być świetnie spędzonym czasem. Poszłam też na kurs fotografii. Chcę iść na studia.
Cała sytuacja miała miejsce cztery miesiące temu. Cztery miesiące temu byłam innym człowiekiem. Teraz? Jestem z siebie dumna. Zdecydowanie wolę tę wersję siebie. I po kilku latach znów wróciła duma w oczach mojego chłopaka, kiedy ten patrzy na mnie. To jest najlepsza nagroda.
Jestem dziewczyną i właściwie nie mam piersi. Z moim pierwszym chłopakiem, kiedy prawie doszło do zbliżenia, zanim mnie rozebrał, powiedziałam mu, że jestem płaska.
Krępuje mnie to, więc chciałam, żeby wiedział wcześniej i nie był zaskoczony. Był cudowny, troskliwy, powiedział, że to nie ma dla niego znaczenia, bo kocha się z kobietą z miłości, a nie dla cycków.
Kiedy zdjął mi koszulke powiedział, że nic z tego, bo ruchać faceta nie będzie.
Dodaj anonimowe wyznanie
