Jesteśmy z żoną osobami, które ciężko się uczyły, pracowały, dzięki czemu dorobiliśmy się. Oboje jesteśmy stomatologami. Żadne z nas nie miało zamożnych rodziców, więc studia były dużym wyrzeczeniem. Ale udało się. Teraz, po latach i otworzeniu prywatnej praktyki możemy sobie pozwolić na wiele, mamy ładny dom, auto, latamy na wakacje, ale również oszczędzamy i myślę, że mamy zdrowe podejście do pieniądza. Mamy też córkę i syna. Syn ma obecnie 19 lat, córka 17, ale w czasie wprowadzania programu 500+ mieli 17 i 15.
Córa od usłyszenia o programie uważała, że to będą jej pieniądze, gdyż ona jest druga, więc to dzięki niej będzie kasa i ma być w całości dla niej. Zadzierała nosa, mówiła, że sobie przeznaczy pieniądze na jakieś buty, firmowe torebki, i oczywiście to będą pieniądze poza kieszonkowym. Rozmowy i tłumaczenia, że pieniądze się jej nie należą, i nie o to chodzi w tym programie kończyły się fochami, obrażaniem i gadaniem, że ona jest dorosła i ma już inne potrzeby. Nie rozumiałem jakie, skoro miała telefon, ubrania, jedzenie, kieszonkowe, laptop, rower itp. Nie byłem zadowolony, że jednak ją rozpuściliśmy. Z kolei syn ma swoją deskę, stary telefon i mało mu trzeba do szczęścia.
W końcu jakoś parę tygodni przed pierwszymi wypłatami 500 plusów przyznaliśmy jej z żoną, że tak, jest już duża, więc niech korzysta z programu, a my się nie wtrącamy. Wieczorem już była lista życzeń i zakupów, wyliczenia.
Oczywiście nie była na tyle dorosła, żeby sama złożyć wniosek, a my tego nie zrobiliśmy i nigdy nie mieliśmy takiego zamiaru :) Foch był przez tydzień, ale nauczka bezcenna :)
Mam nietypowy słuch.
Zakres częstotliwości, którą słyszy przeciętny człowiek to według danych statystycznych: 16-20000 Hz. Co oznacza słyszenie basów jak i drobnych pisków. Moja skala natomiast wynosi 20-ponad 20 tysięcy Hz. Nie mam dokładnej pewności, gdyż lekarze nie potrafili tego stwierdzić, jednak byli zdziwieni, bo wykracza. Poza samymi częstotliwościami, mój słuch jest wręcz perfekcyjny.
Na początku miałem to za fajne, za talent, dar, za coś wyjątkowego. Jednak po czasie mój słuch tylko się wyostrzył i jest wręcz za dobry. Ba, to upierdliwe. Podam parę przykładów.
1. Jadę w zatłoczonym autobusie ze słuchawkami dousznymi, muzyka jest o kreseczkę mniej niż full, a słucham metalu. Mimo to słyszę przebijające się głosy pasażerów. W słuchawkach nausznych, bo testowałem takowe - jest ta sama sytuacja. Słyszę też ulicę, drogę, czyli generalnie ruch uliczny w średniej wielkości mieście (bo w takim mieszkam).
2. W każdym jednym pomieszczeniu słyszę piski. Sprzęty podłączone do prądu naprawdę wyją. Wszelkie lampki, telewizory, laptopy. Stąd nie potrafię za długo siedzieć w jakimkolwiek pomieszczeniu. Do snu muszę wyłączyć zupełnie wszystko, a i tak pozostaje lodówka oraz głosy zza ściany, gdyż piski te przechodzą.
3. Potrafię określić, kiedy telefon/inny sprzęt jest naładowany. Wtyczka w-y-j-e. Tak mocno, aż mnie to boli, prawdziwie boli.
4. Nie są mi obojętne parkingi i miejsca, gdzie znajdują się lampy na baterie słoneczne. Piszczą przerywanie: pip-pip-pip-pip. Chodzę w ich rytmie.
5. Siedząc w zamkniętym pomieszczeniu, gdzie okna również są zamknięte, słyszę co dzieje się na dworze, nawet dwie ulice dalej (mieszkam na starej i ciasnej części miasta).
6. Słyszę co gotują oraz jedzą moi sąsiedzi. Wnioskuję po odgłosach, mlaskaniu, gryzieniu czy rozmowach.
7. Gdy się skupię, nawet w nierozumianym bełkocie ułożą mi się słowa, wypowiedź. Nie trzeba mi więc powtarzać, po momencie załapię przekaz.
...I wiele innych. Męczące, nie da się od tego w pełni odsunąć, bo nawet na polanie w górach coś popiskuje. Bardzo często boli mnie głowa, myślę, że przez to. Niemniej jednak cieszę się, że jakiś tam talent posiadam i mogę słyszeć tak doskonale bicie serca mojej kobiety, śpiew ptaków czy uchronić się/kogoś przed nadjeżdżającym autem.
Nie cierpię dzieci, a właściwie odgłosów, jakie wydają. Skręca mnie na samą myśl. To gorsze niż skrzypienie widelcem po talerzu czy paznokciami po zielonej tablicy brudnej od kredy.
Urodziłam niechciane dziecko. To był mój największy życiowy błąd. Dziecko było z wpadki z partnerem. Do dziś nie wiem co konkretnie poszło nie tak, gumka była cała, więc chyba przypadkiem musiało się coś wylać. Ale do rzeczy, gdy okazało się, że jestem w ciąży, byłam tak załamana jak jeszcze nigdy. Nie chciałam tego. Lubiłam dzieci, ale nie byłam na nie gotowa. Za to mój ówczesny chłopak stwierdził, że damy sobie radę i wszystko będzie piękne i wspaniale. Ja z początku wątpiłam, wiedziałam, że nie poradzę sobie z tym, że ciąża mnie zniszczy. Jednak uległam. Dałam sobie wmówić, że jak zobaczę dziecko, to od razu pokocham, że po aborcji miałabym traumę, że to tylko hormony, a nie niechęć do dziecka.
Ciążę znosiłam bardzo źle, najgorzej chyba było z psychiką. Zaczęłam brzydzić się siebie i nienawidzić. Wiem, że to irracjonalne, ale znienawidziłam też chłopaka. Tak jakby by on zafundował mi to całe zło, choć wiadomo, że tak nie jest, bo seks był dobrowolny. Potem pojawiło się więcej problemów. Zachorowałam na depresję. Tak silną, ze nie podnosiłam się z łóżka, musiałam przerwać studia. No i do tego nie mogłam brać silnych antydepresantów ze względu na ciążę. Więc tak leżałam i leżałam, a brzuch rósł. Nie mogłam na niego patrzeć. Nie postrzegałam tego dziecka jak część mnie, owoc miłości itd. Dla mnie było ogromnym koszmarem.
Chłopak próbował mnie wspierać, jednak z czasem chyba sam miał dość i odsunęliśmy się od siebie. Potem był poród. Pęknięte krocze, cały zestaw wszelkich komplikacji. Cierpienie na darmo, wtedy już wiedziałam, że nie pokocham tego dziecka, gdy je zobaczę. Ja je wręcz znienawidzę. I tak było. Ten moment, gdy je zobaczyłam, pamiętam do dziś. Spojrzałam wtedy na mój największy problem, który w końcu przestał męczyć moje ciało. Dziecka nawet nie chciałam wziąć na ręce. Po porodzie byłam całkowicie odrealniona, apatyczna, miałam wrażenie, że mój mózg umarł. Nawet nie reagowałam, gdy ktoś do mnie mówił.
Wszystkim zajmował się chłopak... Przez tydzień. Gdy przekonał się, jak wygląda macierzyństwo, od razu zmienił podejście. Postawił mi ultimatum, albo ja "biorę się w garść" i mu pomagam z dzieckiem, albo je oddajemy. Wybór był dla mnie oczywisty, nie chciało mi się wtedy żyć, a co dopiero poświęcać resztki sił na opiekę nad czymś, czego nienawidzę i nie chcę. Nawet by to do niczego nie prowadziło, nie kochałam już partnera, a tym bardziej dziecka. Oddaliśmy je, tego dnia również się rozstaliśmy.
Ciąża zniszczyła moją psychikę, więc przez to ja mimowolnie zniszczyłam nasz związek. Zanikły we mnie wszystkie uczucia. Obecnie minął rok, dalej czuję się źle. Z jednej strony obwiniam siebie, że nie podołałam, nie potrafiłam pokochać, ale z drugiej strony ja w ogóle nie byłam w stanie. A z drugiej mimo wszystko czuję ulgę, ten koszmar się już skończył. Powoli wracam do siebie, jednak dalej się leczę na depresję. Może niedługo wrócę na studia. A dziecko... Nie chcę mieć z nim nic wspólnego, nawet o nim nie myślę.
Często nie potrafię odróżnić snu od jawy. Kiedy jedne sny są całkiem łatwe do stwierdzenia, czy są prawdziwe czy nie (na przykład śniło mi się, że wskrzeszono Hitlera), to inne są na tyle podobne do prawdziwego życia, że je mylę z rzeczywistością. Nie wiem, czy coś mi się zdarzyło naprawdę, czy tylko mi się śniło, więc nie lubię opowiadać o sobie ze strachu, że powiem coś, co nigdy się nie wydarzyło.
Może trochę nietypowe.
Mam pełno różnych pasji, od zwiedzania opuszczonych miejsc, przez sport czy militaria i survival... ale mam jedną słabość - uwielbiam trupy.
Gdy widzę wypadek samochodowy, oceniam go w skali od 1 do 10.10 zdobyło raz auto z dachowaniem z samozapłonem i trupami na miejscu.
W momencie kiedy zmarł sąsiad i wyciągali jego rozlane 2-tygodniowe zwłoki, nie mogłam oderwać wzroku.
Fascynuje mnie śmierć, mogłabym ją oglądać bez końca, słysząc, że komuś ktoś zmarł chcę znać jak najwięcej szczegółów śmierci, a najlepiej dokładnego opisu ciała. Jeżeli ktoś w najbliższej rodzinie umrze, nigdy nie czuję smutku - zawsze fascynację.
Śmierci się nie boję - zawsze się zastanawiam jak umrę, jak będzie wyglądać moje ciało i wnętrzności. Uwielbiam oglądać otwarte rany i wnętrzności.
Mało kto o tym wie, bo biorą mnie za świra :(
Nie mam w planie nikogo zabijać ani nic z tych rzeczy, po prostu śmierć jest moją fascynacją.
Wiecie jaka jest najgorsza decyzja, jaką podjąłem w życiu? Nazwanie psa imieniem Pikaczu. Czworonóg dołączył do naszej rodziny, gdy miałem jakieś osiem lat. Byłem wtedy ogromnym fanem „Pokemonów” i bardzo nalegałem na to, aby nasz pupil nosił imię tego żółtego, pociesznego stworka. Wtedy wydawało mi się to urocze i wcale nie noszące znamion obciachu.
Piesek liczy sobie obecnie siedemnaście wiosen i w dalszym ciągu jest niedużym, rozbrykanym kundelkiem, którego główną cechą jest absolutny brak posłuszeństwa. Lubi spierdzielić gdzieś w nieznane za kotem, czy bezrefleksyjnie pogalopować przed siebie.
Wyobraźcie sobie teraz 25-letniego gościa łażącego po sąsiedztwie i drącego japę na cały regulator „Pikaczuuuu! Pikaczuuuuu!”.
Jeszcze rok temu rozważałem zmianę imienia mojego małego kompana. Wówczas na szczycie popularności była komórkowa gra polegająca na łapaniu pokemonów, więc moje pokrzykiwania budziły szczególne zainteresowanie ze strony małolatów wałęsających się ze smartfonami po osiedlu.
Mam 22 lata, a mój chłopak 24, jesteśmy w związku od ponad roku. Moim problemem jest chorobliwa nadopiekuńczość matki mojego faceta. Chce ingerować we wszystkie aspekty jego życia. Kontroluje mu finanse, jak nie przyjdzie na głupi obiad, to się obraża, jak nie przyjdzie na daną godzinę, również jest foch. Kiedy jedzie do mnie na weekend, są telefony do niego z zapytaniem dlaczego do niej nie dzwoni i nie zapyta co u niej słychać... Punktem kulminacyjnym tego wszystkiego było jej pytanie, czy umył zęby. Tak, godzina 23, niedziela, leżymy, a tu wołanie z pokoju obok i pytanie, czy zęby umyte...
Serio? Nie jest moim pierwszym chłopakiem, rozumiem niektóre rzeczy, ale dla mnie to jest już przesada. Nie wiem co mam robić, rozmawiałam z nim o tym wiele razy, wiem, że mu wstyd, on też próbował z matką porozmawiać, ale to nic nie daje. Dalej jest to samo. Mnie jako dziewczynie jest głupio i też dziwnie się czuję z tym wszystkim. Mamy niedługo się wyprowadzać, ale wiem, że telefony od niej będą non stop...
Kilka lat temu kupiłem działkę pięknie położoną. Blisko niej las, strumyk, pola uprawne i kilka domów w sąsiedztwie. Sielsko. Po dopełnieniu formalności geodeta wyznaczył granice mojego 2 ha królestwa.
Pierwszy wolny weekend, zapakowałem moją lubą, kosę spalinową, prowiant i wio na wieś wycinać chaszcze z działki. Oprócz bujnej roślinności na działce zalegały śmieci. No dobra, poprzedni właściciel zostawił teren sam sobie, to miejscowi znaleźli miejsce na dzikie wysypisko śmieci. Zebraliśmy ich 4 duże worki, więcej nie weszło do bagażnika, a zostało jeszcze więcej. Kolejny wolny dzień - działka i walka z chaszczami i śmieciami. Było ich jeszcze więcej. Pewnie miejscowi nie przyzwyczaili się, że nie jest to bezpański teren. Powiesiłem na drucie zalaminowane kartki z informacją "Teren prywatny. Zakaz wstępu i wyrzucania śmieci". Drut rozpiąłem na granicach działki. Efekt? Następna wizyta - kartki i drut zerwane, śmieci więcej. Zacząłem robić ogrodzenie, ale śmieci były przerzucane przez płot. Za rękę nikogo nie złapałem. Rozmawiałem z ludźmi ze wsi położonej najbliżej mojej działki, ale nikt nic nie widział, nie słyszał i to pewnie miastowi podrzucają śmieci.
Przepychanka ze śmieciami trwała 4 miesiące, powoli zbliżała się jesień, a ja miałem już dość tej nierównej walki. Stwierdziłem, że trzeba to sprzedać. I wtedy w TV zobaczyłem fragment reportażu z jakiejś wsi, gdzie zagraniczna firma chce postawić wiatraki. Larum było wielkie, opór mieszkańców też. Podsunęło mi to pomysł.
Pojechałem do urzędu gminy, do której należała moja działka. Rozpytałem o m.in. plan zagospodarowania przestrzennego, warunki geologiczno-hydrologiczne i kilka innych tematów, których już teraz nie pamiętam dokładnie. Referent z gminy był zainteresowany po co mi te dane. Poskarżyłem, że mam dosyć śmieci na swojej posesji i chcę sprzedać działkę inwestorowi pod spalarnię śmieci.
Zawrzało.
Żeby podkręcić atmosferę, namówiłem 2 kolegów na małe przedstawienie. Ubraliśmy się w garniaki, kumpel pożyczył drogiego SUV-a od ojca i pojechaliśmy na moją działkę. Przez wieś przejechaliśmy wolno, pierwszy ja swoim autem, oni SUV-em za mną. Miałem pewność, że ktoś z miejscowych pojedzie za nami i będzie filował co się dzieje. Udawaliśmy, że pokazuję inwestorom działkę. Oglądali mapy, pokazywałem szerokim gestem granice działki itp. Udało się, łyknęli przestawienie. Tego samego dnia wójt gminy zadzwonił na moją komórkę (miał mój nr po mojej wizycie w urzędzie), żebym przemyślał sprzedaż działki, że on osobiście dopilnuje miejscowych, żeby nie podrzucali śmieci, że podstawi na koszt gminy kontener na śmieci z mojej działki.
Po kilku dniach zadzwoniłem, że działki nie sprzedaję, ale śmieci mają zniknąć. Zniknęły. Problem rozwiązany. Z czasem postawiłem mały domek i do tej pory przyjeżdżamy tam wypoczywać :)
Kilka lat temu wyprowadziłem się od rodziców do innej miejscowości, na wieś. Przeprowadzkę zacząłem od sprzątania na nieogrodzonej działce. Pozbierałem patyki i zacząłem je palić. Stojąc przy ognisku, usłyszałem, że dzwoni mi telefon, więc odszedłem od ognia, będąc równocześnie odwróconym do niego tyłem. Gdy skończyłem rozmawiać, chciałem dorzucić jeszcze kilka patyków do ogniska, ale wtedy się zorientowałem, że jakaś obca osoba kuca nad ogniskiem, piekąc sobie ziemniaka na patyku. Zatkało mnie, bo to takie niecodzienne trochę. Wydusiłem tylko "Dzień dobry", na co nieznajomy zaproponował mi ziemniaka. Nie wiem czemu, zgodziłem się. Pogadaliśmy trochę kim ja właściwie jestem itd., siedzieliśmy przy ognisku jakąś godzinę.
Teraz ten człowiek jest moim znajomym, ale zawsze jak sobie przypomnę, jak żeśmy się poznali, to mi się śmiać chce :D
Dodaj anonimowe wyznanie
