#PsWpj
#PTfBv
Ja i mama bardzo ją wspierałyśmy. Dzięki terapii i lekom było z nią coraz lepiej. W zeszłym roku wyjechała na studia do innego miasta, dzięki tej namiastce samodzielności zrobiła ogromne postępy. Głównie dlatego, że nie musiała się bać, że jest sama, gdy na przykład przerastało ją wykonanie telefonu, mama robiła to za nią, żeby nie musiała się martwić. Po kilku miesiącach jednak już sama ogarniała wszystkie telefony i biurokrację bez większego strachu, jedynie wizyta w dziekanacie ją przerażała, ale dawała radę robić to sama i była z siebie bardzo dumna. Ja i mama też.
Z drugiej strony był mój młodszy brat, obecnie jest w pierwszej liceum. On właściwie odkąd pamiętam pastwił się nad siostrą, moim zdaniem to on przyczynił się do wcześniej wspomnianej próby samobójczej, bo nie raz z niej szydził, mówiąc, że matka w końcu będzie miała dosyć jej niesamodzielności i ją wywali na zbity ryj, a wtedy zdechnie z głodu na ulicy. Nie dało się nad nim zapanować, nie wierzył też w chorobę siostry. Dla niego to było tylko lenistwo i pierdołowatość, a takich ludzi powinno się tępić.
W tym roku siostra przeżyła małe załamanie, już w 1 tygodniu zajęć zapowiedziano jej na następny 2 kolokwia i esej. Bała się, że zawali. I w tym właśnie momencie mój debilny braciszek postanowił jej zrobić "pranka". Gdy mama wyjechała w delegację do Niemiec, zadzwonił do siostry i powiedział jej, że mama miała wypadek na autostradzie i nie żyje. Mama gdy prowadzi ma wyłączony telefon, więc przez cały dzień nie było z nią kontaktu, a ja jak na złość zostawiłam komórkę w szafce w pracy i dopiero następnego dnia dowiedziałam się, że siostra do mnie dzwoniła. Ona niestety już nie odbierała.
Gdy mama jest w delegacji, ja nocuję w domu rodzinnym, aby pilnować brata. Nagrał rozmowę, podczas której mówi siostrze, że mama nie żyje. Przyłapałam go, jak z kumplami obmyślał, co zrobić, aby ludzie w internecie mieli z tego jak największą bekę. Gdy się dowiedziałam co zrobił, miałam złe przeczucia...
Moja siostra po tym telefonie zamknęła się w swoim pokoju i popełniła samobójstwo. Zabiła się, bo temu debilowi zachciało się pranka. Nie wiem jeszcze jak to wygląda ze strony prawnej, nie obchodzi mnie też, że to mój brat, zrobię wszystko, aby odpowiedział za to przed sądem. Za niedługo pogrzeb, nie chcę go tam widzieć.
#VjjCB
Co było robić, podzieliłem się. Matce zrobiło się niedobrze i poszła "przeczekać aż przestanie umierać", a ojcu powiedzieć, że się zatruła kiełbasą.
#ZRRkw
Mój tato ma dwójkę braci i dwie siostry. Co ważne, siostra i brat wciąż mieszkają z babcią. O ile siostra ułożyła sobie jakoś życie, to brat został zwykłym alkoholikiem/menelem. Ot, taki Zbysiu, co pracuje na budowie, ale tylko latem, nie dokłada się do niczego i dużo pije. Naprzeciwko mojej babci w bloku mieszka kolejny syn, Jurek wraz z żoną. Też alkoholik. Dwa bloki dalej mieszka ciotka Wiesia - znana alkoholiczka.
Nie zliczę, ile było awantur, pijackich wybryków, wypadków, jazdy po pijanemu i znęcania się nad własną rodziną z udziałem rodzeństwa ojca. Każda z nich na osobne wyznanie. Aż wstyd się przyznać, kto jest naszą rodziną.
Za każdym też razem, gdy dzieje się coś niedobrego, babcia lub ta ogarnięta siostra (Julia) dzwonią po mojego ojca, płacząc i prosząc, by on przyjechał i "zrobił porządek". Z mamą zawsze odwodziłyśmy go od tego, przecież z takimi o wypadek nietrudno. Jednak ojciec, czując się w obowiązku bronić rodziny, jechał i sytuacje załagadzał. Czy to przytrzymał pijanego, czy zawiózł na pogotowie (babcia ani Julia nie mają prawka), albo siedział i rozmawiał z pijanym lub kładł go do łóżka. Przykry obowiązek, lecz tata prawie nigdy się nie skarżył, choć czasami widziałam, że ma dość, a telefony były średnio dwa razy w tygodniu.
Kiedyś babcia zadzwoniła z prawdziwą histerią, że ma NATYCHMIAST przyjeżdżać. Jak tata wszedł do pokoju, to aż go zamurowało. Zbysiu leży na siostrze w przedpokoju i ją dusi, ona sina się robi i się szarpie, a babcia obkłada go tłuczkiem do mięsa. Ogólnie: ambaras. Ojca w pierwszej chwili zamurowało, a potem (jak mówił) jasna cholera go zalała. Nie panując nad sobą, podniósł brata, wypchnął na dwór i zlał. I to bardzo mocno go pobił. Sam mówił, że nie panował nad sobą już. Po tylu latach wybryków i załagadzania sytuacji, nie wytrzymał. Babcia w tym czasie zadzwoniła na policję, co zawsze było dla niej największym wstydem (co ludzie powiedzą itp.) i nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby zadzwoniła, żeby zabrali Zbysia. Ale nie, zadzwoniła na policję, bo mój ojciec pobił brata aż do krwi!
Policja przyjechała, zebrała zeznania, ojca wzięła na dołek, a Zbysia na obdukcję. One zeznały, że Zbysiu był grzeczny, że tylko trochę wypił, a mój tata go pobił bez powodu. Ojciec dostał zawiasy i sporą grzywnę. Jeszcze zadośćuczynienie gnojowi musiał płacić.
Od tamtego czasu telefonów od rodziny nie odbiera, a jak ktoś się go pyta co u mamy, to odpowiada, że on matki nie ma. Mi jest go strasznie żal, bo tyle lat pomagał, był dobry, na każde zawołanie, a tu taka przykrość go spotkała ze strony ludzi, dla których zawsze był podporą. Morał taki, że nie warto pomagać rodzinie, tylko od razu dzwonić na policję, gdy dzieje się podobna awantura.
#sXdOk
#EL0TQ
Po wielu kłótniach, tłumaczeniach i grożeniu policją przeze mnie, bliższa i dalsza rodzina uważa mnie za wyrodne dziecko. Ja pie#dolę.
Zgłosiłam policji tę sytuację, żeby zwracali uwagę na ten samochód. Mam nadzieję, że kiedyś ją złapią.
#XChY3
Gdy ostatnio jedna z jego maszyn odmówiła posłuszeństwa, obraził się na wszystkich i płakał w swoim pokoju. Nie dało się go uspokoić, dopiero jak zadzwoniłam po jego matkę, to z jakimiś tabletkami na uspokojenie przyjechała.
Kiedyś jechaliśmy razem w góry, to przy jakimś polu się zatrzymał i zaczął wąchać ziemię. Dodam też, że maksymalnie się przy tym wzruszył. Mówił, że o takiej ziemi właśnie marzy.
Do pracy ma swój specjalny strój. Bluzkę z napisem "Najlepszy rolnik w mieście". Ma nawet majtki w traktory...
Jest szalony, ale i tak go kocham :)
#63BbN
Jakiś czas później się zaręczyliśmy. Obecnie jesteśmy już po ślubie. Wszystko byłoby dobrze, gdyby nie to, że nagle mój mąż zaczął mówić, że czas na dziecko.
Zaskoczona zapytałam, co on wygaduje. Odparł, że owszem, kiedyś nie chciał mieć dzieci, ale teraz już do tego dojrzał. To przecież normalne, że KAŻDE młode małżeństwo stara się o dziecko.
Byłam w szoku. Powiedziałam, że ja nie chcę. On przecież doskonale o tym wiedział! Stwierdził, że myślał, że "tylko tak gadam". Jak już urodzę, to włączy mi się instynkt macierzyński i nagle zechcę dziecka.
Jakby to był jakiś przełącznik w głowie! Pstryk i już.
Kocham tego człowieka. Byłam pewna, że spędzę z nim resztę życia. Nie potrafię jednak dla niego zmienić... no cóż, wszystkiego, całej siebie. Jeśli zdecydowałabym się na dziecko z przymusu, to wszystkich bym nas unieszczęśliwiła. Najbardziej to dziecko, które czułoby się niechciane przez własną matkę. To przecież straszne! Jak można kogoś dobrowolnie skazywać na taki los?
Wiem, że mąż nie odpuści. Tak więc oto po niecałym roku małżeństwa najprawdopodobniej czeka mnie rozwód. Serce mi pęka, ale nie potrafię inaczej. Na razie powiedziałam o tym tylko mojej matce. Stwierdziła, że nie miała pojęcia, że wychowała kogoś tak samolubnego jak ja.
Reszta rodziny pewnie powie to samo. Kobieta, która nie chce mieć dzieci, to przecież potwór.
Na najbliższy czas będę więc potrzebowała dużo siły. Mam nadzieję, że dam sobie radę, bo zdania nie zmienię.