Chciałam coś napisać jako dorosła już córka wegan i ekologów. Gdyby moi rodzice były w tym wszystkim normalni, nie byłoby tego wyznania, ale normalni zdecydowanie nie byli, nawet ich znajomi z tego samego kręgu uważali, że przesadzają.
Wszystko co było nienaturalne, a miało jakikolwiek naturalny odpowiednik, było u nas w domu zakazane. Wiadomo, że naturalne rzeczy są strasznie drogie, więc wszystkie moje ubrania mieściły się w jednej szufladzie, a o makijażu mogłam pomarzyć. Książkę bym mogła napisać o tych wszystkich chorych zakazach i nakazach i o tym, jak dostawałam biegunki za każdym razem, gdy cichcem zjadłam coś pysznego i niezdrowego. Wychowywana byłam właściwie pod kloszem. Znaków by zabrakło, żeby opisać to wszystko, dlatego skupię się na jednej rzeczy.
Po usamodzielnieniu się od razu porzuciłam ekologię, a swoją dietę rozszerzałam przez długi czas. Mimo to wciąż są rzeczy, których zjeść niestety nie mogę. Gdy już mogłam, poszłam do lekarza, aby w końcu dowiedzieć się skąd te duszności, które pojawiły się w czasie gimnazjum.
To nie brak kondycji, co mi wmawiali rodzice, tylko astma oskrzelowa, prawdopodobnie na tle nerwowym, gdyż rozwinęła się w momencie, gdy znęcano się nade mną w szkole z powodu świrniętych rodziców. Mogę mieć inhalator, ale na szczęście nie muszę, bo duszności pojawiają się tylko po wysiłku, którego powinnam unikać.
Podczas diagnozowania tego co mi jest, byłam odsyłana od lekarza do lekarza, bo ciągle coś komuś nie pasowało. Okazało się, że mam również problemy spowodowane niedożywieniem w okresie dojrzewania oraz wrodzoną wadę zastawki serca. Teraz już wiadomo, że wada jest niezbyt groźna, jednak jeśli moi rodzice pozwolili by mnie zbadać, gdy byłam niemowlakiem, lekarz kazałby przez kilka lat przychodzić na kontrole, bo wtedy nie było jeszcze wiadomo, co z tej wady wyniknie. Mogło się to dla mnie źle skończyć. Szczepiona też oczywiście nie byłam.
Tak to się kończy, gdy szpitale to zło, leki to zło, suplementy diety to zło, markety to zło i ogólnie pół świata to zło.
Gdyby moi rodzice nie ześwirowali z powodu eco życia, a robili to z głową, wszystko wyglądałoby inaczej.
Wyrwałam się ze wsi do miasta i wszyscy w rodzinie są ze mnie dumni, że sobie tak świetnie radzę. Ostatnio rodzice powiedzieli, że do mnie przyjadą na parę dni, więc żebym szykowała dla nich miejsce do spania... a ja tak naprawdę mieszkam w najgorszych kwaterach robotniczych w mieście.
U mnie w domu taka bieda, że na swoje 24 urodziny wstawiłem sobie w kawałek ciastka zeszłoroczne świeczki z numerem "23" i dołożyłem jeszcze podgrzewacz z Ikei, żeby rachunek się zgadzał.
Mój stary cierpi na mózgowe niedoje#anie i wprost uwielbia ośmieszać swoje dzieci. Jak byłem mały, to bardzo chciałem, żeby mi kupił balon. Taki zwykły, na sznurku. Tatko nadmuchał prezerwatywę, zawiązał na supeł i mi ją wręczył. Następnie poszliśmy na spacer po naszej wiosce, jakimś dziwnym trafem odwiedzając po drodze wszystkich jego znajomych. Ja otwarcie cieszyłem się, że mam piękny, pachnący truskawkami balonik, podczas gdy mój wyrodny ojciec i jego kumple rechotali patrząc na zdegustowane miny ich żon… Dopiero po latach dotarło do mnie, że padłem ofiarą debilnego żartu mojego rodziciela.
Wczoraj przespałem się z siostrą bliźniaczką mojej dziewczyny. Najgorsze jest to, że ta udawała, że jest moją dziewczyną, czyli oszukała mnie z premedytacją, a ja zdradziłem swoją dziewczynę zupełnie tego nie chcąc i jestem ostatnim dupkiem nawet sam przed sobą. Czuję się z tym strasznie.
Pierwsza wizytę u ginekologa. Miała ona miejsce krótko po moim "pierwszym razie". Nie do końca pamiętam czemu tak, ale jakoś mi się chyba zdawało, że to odpowiedni moment. Miałam wtedy świeżo skończone 18 lat.
Trafiło na lekarza mężczyznę, w wieku około 40 lat, jak sądzę.
Po wywiadzie przeszliśmy do badania, był bardzo delikatny i cały czas tłumaczył co robi i co mogę czuć. Aż tu nagle:
Lekarz: O, a co my tu mamy? Wygląda na początek ciąży.
Ja: (totalna panika, drżący głos) Ale jak to... Było zabezpieczenie.
Lekarz: Jakie?
Ja: Prezerwatywa, no i dodatkowo kalendarzyk.
Lekarz (z uśmiechem, ja prawie mdleję ze strachu): Ale wie pani, że to nie są stuprocentowe metody?
Po czym zakończył badanie i kazał mi się ubrać.
Nie macie pojęcia, co przeżyłam przez te kilka minut. Cała wizja tego jak bardzo zmarnowałam sobie życie, nie pójdę na studia, nic nie osiągnę, matka mnie z domu wyrzuci....
Wróciłam ubrana do niego, cala się trzęsłam ze strachu.
On spokojnie mi mówi, że wszystko OK, zdrowa jestem itd. Nic o tej ciąży.
Więc pytam.
Ja: No a co z tą ciążą?
Lekarz: Żadnej ciąży nie stwierdziłem.
I wiecie co? Może uznacie go za chama, który niepotrzebnie prawie doprowadził mnie do zawału. Ale prawda jest taka, że te parę minut strachu dało mi tyle do myślenia na temat odpowiedzialności, że nigdy nie zaryzykowałam, nigdy nie zachowałam się nieodpowiedzialnie, jeśli chodzi o seks.
Żadne pogadanki w szkole, żadne wychowanie do życia w rodzinie nie wpłynęły na moją odpowiedzialność tak bardzo, jak ten "prank" ginekologa.
Genialny człowiek.
Dzień pierwszy. Wizyta pierwsza.
Paluch stopy lewej, paluch stopy prawej.
Diagnoza: wrośnięty paznokieć. Metoda leczenia - tak zwane wycięcie. Wszystko OK.
Dzień 90. Wizyta druga.
Paluch stopy lewej, paluch stopy prawej.
Diagnoza: wrastające paznokcie. Metoda leczenia - tak zwane zrywanie.
3 dni później: zgubiłem lek przeciwbólowy.
4 dni później: boli, bo lek przestaje działać.
5 dni później: koniec wszystkiego przeciwbólowego z domowej apteczki. Ból nie do zniesienia. Decyzja - wyprawa do apteki, 1200 metrów. Uber (cud, że ktoś przyjął taki przejazd).
Apteka. Ubłagałem farmaceutę o wydanie leku na receptę, którą zgubiłem, nie wiem, czy przekonały go moje łzy, brak obuwia czy coś jeszcze innego. Dostaję lek, podwójna dawka od razu.
Do apteki wchodzi babcia z wnukiem.
Wnuk podbiegł do stojaka z czymś tam, po drodze stanął mi tuż obok palucha stopy lewej. Mini zawał. Babcia go goni, końcówka jej laski opiera się na mojej prawej stopie, dokładniej prawym paluchu...
Zesrałem się, straciłem przytomność.
Ocucił mnie aptekarz. Smród straszny. Spalony ze wstydu jakoś wyszedłem.
Potem musiałem jeszcze wrócić do tej apteki, donieść receptę na lek, który dostałem.
Minął rok.
Diagnoza - wrastające paznokcie palucha lewej i prawej stopy.
Bóg stworzył człowieka i widział, że był dobry...
Ta, zajebisty normalnie.
Tyle.
Mój syn ma pięć lat i ostatnio po raz pierwszy w życiu był na weselu ze mną. Takim klasycznym, polskim, z tańcami, wódką i wąsatym wodzirejem. Potańcował trochę z dwójką rówieśników i padł szybciej niż pierwszy pijany wujek. Wrażeń było jednak co niemiara, więc małolat długo przeżywał tę imprezę. Podśpiewywał sobie „Białego misia” w przedszkolu, a czasem podczas obiadu pukał nożem w szklankę, aby wygłosić toast.
W niedzielę byliśmy w kościele, jak zwykle. W momencie kiedy ksiądz podniósł w górę kielich z winem mszalnym, młody na całe gardło ryknął: „ZDROWIE WASZE W GARDŁO NASZE! RIBKA LUBI PŁYWAĆ! CHLUŚNIEM, BO UŚNIEM!”.
Dobrze, że ksiądz był wyluzowany i rozładował niezręczną ciszę uśmiechem i jowialnym: „Zdrowie gospodarza!”.
Druga klasa podstawówki. Na ostatniej lekcji nasza nauczycielka postanowiła zabrać klasę na boisko. Spakowaliśmy się i wszystkie dzieci zaczęły wychodzić. Tylko że ja przy pakowaniu upuściłam ołówek na podłogę, więc schyliłam się, by go podnieść. W momencie gdy podniosłam się z ziemi, nauczycielka zamknęła drzwi na klucz. Waliłam w drzwi, ale nikt nie zareagował, później otworzyłam okno i krzyczałam, że zostałam, ale inne dzieci zamiast mi pomóc śmiały się ze mnie. Lekcje skończyły się o 13.30, a nauczycielka nie zauważyła, że brakuje jej jednego dziecka. Większość klasy, w tym ja, wracała do domu sama, bo do domu mieliśmy tylko jeden przystanek, więc nie miał kto zauważyć, że mnie nie ma. Dopiero o 17 z klasy wypuściła mnie sprzątaczka. Moja mama w tym czasie chodziła po znajomych i miała już dzwonić na policję, nauczycielka jej powiedziała, że na pewno poszłam ze wszystkimi na przystanek.
Najpierw dostałam opieprz w domu, dopiero potem pozwolono mi wytłumaczyć co się stało. Nauczycielka musiała ponieść jakieś konsekwencje swojej nieuwagi, bo następnego dnia nawrzeszczała na mnie, że to przez własną głupotę siedziałam zamknięta i nie powinnam się po ten ołówek schylać. Później do końca nauczania początkowego traktowała mnie jak czarną owcę i wszystkie kłótnie z kolegami ze szkoły były automatycznie moją winą. Doszło do tego, że pozwalałam się innym bić, żeby nie dostać kolejnej uwagi, bo nawet gdy szłam zgłaszać takie sytuacje, to zaraz dostawałam karę za to, że prowokuję te pobicia.
Skąd się biorą tacy nauczyciele?
Mam 30 lat i od dziecka jestem bardzo nieśmiała. Do tej pory jakiś sobie z tym radziłam i starałam się to zwalczać. Na ogół swoją małomówność nadrabiałam uśmiechem i poczuciem humoru. Dużo się śmieję, jestem radosna i pogodna, ale właśnie nie potrafię za dużo mówić. Często nie wiem co mogłabym w danej chwili powiedzieć, o czym rozmawiać. Kiedy jestem z kimś sam na sam, to prawie zawsze jest ta niezręczna cisza.
Rok temu zmieniłam pracę, całkiem szybko się w niej odnalazłam. Dostałam partnera, mega pozytywny gość, ma poczucie humoru i fantastycznie by mi się z nim rozmawiało, gdybym umiała się odezwać, gdybym znalazła jakiś temat do rozmów.
Nawet kiedy on mi o czymś opowiada, ja często nie wiem jak to skomentować, albo co w danej chwili powiedzieć. I jest cisza. Strasznie mnie to męczy, długo myślę co tu powiedzieć i w rezultacie nie mówię nic. Uśmiech i poczucie humoru to trochę za mało...
Ostatnio koleżanka powiedziała mi, że ludzie wcale mnie nie odbierają tak jak ja sama siebie, że patrzą na mnie i widzą radosna dziewczynę i że pewnie wyolbrzymiam.
Wczoraj partner, z którym pracuję zapytał czemu jestem taka wstydliwa, do nikogo się nie odzywam i że mną to za bardzo nie można porozmawiać...
Dodaj anonimowe wyznanie
