#UTHWJ
Zgadaliśmy się wreszcie i obmyśliliśmy niecny plan. Kiedy wrócił po jednej z takich wypraw, auto zostawiając jak zwykle samopas na podjeździe i udając się chwiejnym krokiem do domu, zapewne celem spoczęcia, odczekaliśmy jakiś moment i… skasowaliśmy mu brykę.
Tak, jakieś metalowe pręty itp., słowem, co mieliśmy, użyliśmy do rozwalenia jego maski. Na koniec, żeby dodać smaczku, polaliśmy ją zwierzęcą krwią (kumpel pracuje w rzeźni, nie pytajcie mnie, w jaki sposób ją wyniósł).
Minął tydzień. Dotychczas cisza, a sąsiada pijanego jeszcze w tym tygodniu nie widziałem. O aucie nikomu się nawet nie zająknął.
#xXuSw
Od 1 klasy gimnazjum jestem z jednym i tym samym chłopakiem, którego uważam, że kocham już na zawsze - z wzajemnością. Za trzy miesiące będziemy świętować siódmą rocznicę, niedawno udało nam się wynająć wspólnie małe mieszkanko (za nasze, nie rodziców pieniądze). Usamodzielniamy się i planujemy razem życie - kilka tygodni temu przyjęłam oświadczyny i planujemy ślub. Pomimo młodego wieku uważam, że robię dokładnie to, czego chcę.
A teraz - dlaczego tak bardzo gardzę innymi dziewczynami? Moje koleżanki wielokrotnie namawiały mnie do zdrady czy zerwania. Przekonywały, że ten mój chłopak to taki średni, niski, nie za przystojny, w ogóle do bani. Ja, jako dość atrakcyjna osoba, przecież mogłabym mieć kogoś lepszego. Tyłu ładnych chłopaków mnie podrywało, a ja się dalej trzymam tego jednego...
Kiedy wynajęliśmy mieszkanie, pukały się w głowę, że marnuję sobie młodość i powinnam chodzić z nimi na imprezy, zamiast wracającemu z pracy chłopakowi kolację gotować i wieczorem przytulać się pod kocykiem, oglądając filmy. Naśmiewały się, że robię z siebie kurę domową i w ogóle nie słuchały, że jestem szczęśliwa.
Czara goryczy przelała się, gdy zobaczyły pierścionek. Skromny, cieniutki, ze srebra, bez żadnego kamienia, za to z symbolem, który wiele dla mnie znaczy. Kosztował nawet poniżej stu złotych, chociaż dla mnie cena w ogóle nie miała znaczenia - przecież zupełnie nie o to chodzi. Za to wspaniałe koleżanki pierwsze co, to marudziły - a gdzie diament? A czemu taki lichy? Że chłopak sknera, że mu nie zależy, że się nie stara... Na domiar złego, jak się dowiedziały, że oświadczył mi się w domu, wieczorem, bez fajerwerków na wieży Eiffla w Paryżu - już totalnie spisały mojego ukochanego na straty. I jak to w ogóle ślub w takim wieku, przecież to mój pierwszy facet, ja się muszę jeszcze wyszaleć...
Tymczasem kilku dobrych kolegów rzuciło tylko paroma żartami o tym, że facet przepadł, kolejny w szpony paskudnej baby wepchany. A potem szczerze pogratulowali, cieszyli się razem z nami i zaczęli snuć plany na kawalerski.
Z całą moją chęcią w wiarę w ludzi - poległam. Faceta ani zdania nie zmienię. Za to koleżanki chyba powinnam.
#b4aw8
Gdy miałam 15 lat, przypadkowo natknęłam się na stronę z anonsami miłosno-erotycznymi. Po pierwszym "szoku" pojawiła się ciekawość, a zaraz potem myśl - dlaczego miałabym nie spróbować tego całego seksu? Zainteresowanie płcią przeciwną już dawno przyszło, poza tym nie zanosiło się na to, żebym w najbliższym czasie miała okazję zaspokoić tę ciekawość z kimś np. ze szkoły albo osiedla. Zatem po rozważeniu wszystkich za i przeciw, odpowiedziałam na ogłoszenie pewnego 30-latka. Nazwijmy go Marek.
Decyzji tej nie żałuję do dziś. Marek nigdy nie zrobił czegoś wbrew mojej woli, był porządnym, doświadczonym człowiekiem. Zanim poszliśmy do łóżka, zapewnił mi odpowiednią wiedzę o antykoncepcji, tym, co i dlaczego dzieje się z ciałami ludźmi w trakcie dojrzewania, a także upewnił się, że chciałam spróbować z nim seksu - a nawet wtedy nie przeszedł od razu "do rzeczy", tylko stopniowo uczył mnie dawać i czerpać przyjemność z pieszczot. Dzięki niemu uwierzyłam w siebie. Z szarej myszki stałam się atrakcyjną, pewną swojej wartości młodą kobietą.
Oprócz łóżka łączyła nas także przyjaźń. Mogłam mu się wyżalić, gdy było mi smutno albo pokłóciłam się z rodzicami. Był dla mnie trochę jak ojciec, z tą różnicą, że nie awanturował się za każdą błahostkę i zamiast wyzwisk, dawał ciepło i zrozumienie.
Nasza znajomość trwała prawie dwa lata. W jej trakcie przeżyliśmy mnóstwo wspaniałych chwil, zarówno w łóżku, jak i poza nim. W pewnym momencie, przestaliśmy się prawie całkowicie zajmować seksem, pozostając przy "samej" normalnej przyjaźni. Potem jednak poznałam swojego obecnego chłopaka, a Marek ograniczył kontakt, nie chcąc, by mój wybranek odczuwał przez niego zazdrość.
A szkoda, bo mimo upływu tych trzech lat, nadal zdarza mi się, że nieco za nim tęsknię.
#shPOg
Pech chciał, że rączka od tego wiadra pękła, a cała brudna woda wylała się między barierki, wprost na głowę starszej pani.
Teraz, ilekroć mijam ją na klatce i mówię jej dzień dobry, słyszę tylko pogardliwe burknięcie.
#bwSM5
#NYRxQ
Mam 20 lat. Wrażliwa na ludzkie cierpienie ja, poznałam bezdomnego chłopaka. Od pierwszej chwili gdy go zobaczyłam, pomyślałam: "co taki chłopak jak on robi na ulicy! To bardzo niesprawiedliwe. Pewnie został odrzucony przez rodzinę i nie wie jak sobie poradzić. Muszę mu pomóc!". Od pierwszej chwili zrobił na mnie dobre wrażenie - charyzmatyczny, inteligentny, niebrzydki, z poczuciem humoru. Tym bardziej nie chciałam by zmarnował się sypiając w jakichś pustostanach, popijając wódkę. Było mi go tak bardzo żal, bo przedstawił siebie jako osobę okrutnie pokrzywdzoną przez los, płakał i wzdychał jak źle mu było, bo ojciec go bił. Rozmowy były piękne, dużo żartowaliśmy na początku, ale poruszaliśmy też bardzo ważne tematy. Chciałam pokazać mu, że zasługuje na lepszy los. Mimo że często samej brakowało mi pieniędzy - wolałam oddać mu coś do jedzenia niż zjeść sama - bo ten biedak już się wycierpiał - tak myślałam. Zakochałam się jak nigdy. On dość szybko mówił, że również mnie kocha, że jest mi bardzo wdzięczny, że traktuję go z takim szacunkiem, że go nie skreśliłam jak inni ludzie.
Wpuściłam go do domu, mógł zjeść, umyć się, nawet popracował chwilę to tu, to tam! I tak nam upłynęło pół roku. "Kocham cię skarbie" pisane - z jak się okazało - kradzionego telefonu padało w prawie każdej wiadomości. Traktował mnie jak swojego zbawcę. Do czasu. Gdy okazało się, że w tym samym momencie zaczął umawiać się z innymi kobietami, na "seks bez zobowiązań" i pisać z dziewczynami (nie wiem co to było, ale on ma w sobie coś, co przyciąga do niego atrakcyjne, dobre kobiety). Jednocześnie twierdził, że bardzo mnie kocha.
Kazałam mu wynosić się z domu. W efekcie zaczął mnie nękać, grozić samobójstwem i stalkować. Na chwilę obecną mogę odetchnąć z ulgą, wezwałam policję (i nie żałuję). Zgarnęli go - akurat był poszukiwany (kradzieże, podrabianie podpisów, narkotyki). W międzyczasie okradł piwnice moich sąsiadów i wyrządził wiele zła.
Życzę dziewczynom z dobrym serduszkiem wiele ostrożności i dystansu, bo jak się okazuje, nie zawsze łatwo jest rozpoznać socjopatę. Szczególnie gdy jest się zaślepionym tak jak ja byłam. Mój był doskonałym aktorem. Jest mi przykro, bo dałam mu wiele autentycznej miłości, a w zamian zostałam oszukana, wykorzystana i zdradzona.
#a9uMl
Jestem kocim niewolnikiem.
#ihbo6
#FXGi7
Stoję w kolejce przy kasie z pełnym koszykiem na kółkach, tak że aż nie szło pomieścić w nim zakupów. Mała taśma, na którą wykłada się zakupy (naprawdę bardzo mała). Zaczynam wykładać pierwsze produkty, odwracam się, żeby wziąć następne, chcę je kłaść na taśmę, a tu ktoś położył produkty obok moich, tak że nie miałam gdzie położyć tych, co trzymałam w rękach. Odwracam się, a tam pani na oko 40-letnia z córką mniej więcej w wieku 18 lat razem z mamą sięga do swojego koszyka po następne produkty, więc mówię "przepraszam bardzo, ale ja mam jeszcze 4/5 koszyka do wypakowania, mogą panie zabrać swoje produkty i zaczekać, aż moje produkty zostaną skasowane?".
Mama dziewczyny spojrzała na mnie z pogardliwym uśmiechem i powiedziała pod nosem "dobrze, dobrze" i zabrały swoje produkty z taśmy i trzymały je w rękach. Kiedy odwróciłam się ponownie i już chciałam kłaść na taśmie swoje rzeczy, ich produkty znowu były przy moich zakupach. Puściły mi nerwy i zerknęłam tylko, czy nie ma niczego szklanego w ich zakupach... Nie było, więc odłożyłam swoje produkty z powrotem do koszyka i całą ręką przejechałam po ich produktach, zrzucając je na podłogę (żaden produkt nie ucierpiał). Kobieta od razu krzyknęła do kasjerki "Nic pani z tym nie zrobi? Co to ma do cholery być?", a mi zrobiło się strasznie głupio, bo wszyscy w sklepie wlepili swoje oczy we mnie, a kasjerka odpowiedziała "ja nic nie widziałam" i uśmiechnęła się tak samo jak wcześniej ta kobieta. Pani zaczęła krzyczeć "niech ta pani teraz zapłaci za te zakupy", ale kasjerka powiedziała "Pani produkty są jeszcze nieskasowane, więc może pani za nie nie płacić albo je wymienić". Kobieta już się nie odezwała, tylko zostawiła koszyk i produkty na podłodze i wyszła ze sklepu.
Przeprosiłam kasjerkę za moje zachowanie i posprzątam produkty, które zrzuciłam.
Jeśli owa pani lub jej córka to czyta, to mam nadzieję, że już się nie pchacie z zakupami jak imigranci do Europy, a ja po tych latach nie żałuję tego co zrobiłam.
Całe szczęście sklep niedawno rozbudowano i są już standardowej długości taśmy, na które można spokojnie wypakować zakupy z koszyka.