Męża poznałam w pracy, trzymaliśmy się razem przez kilka lat, chociaż ja wyleciałam po miesiącu (na trzy nowe osoby tylko jedną mogli wziąć na stałe). Wzięliśmy ślub, trzy miesiące później zaszłam w ciążę. Dziecko było planowane i chciane. Ciągle gadaliśmy do brzucha, głaskałam go, czułam taką wyjątkową więź, której mi brakło.
Do czasu porodu. Nigdy, nigdy nie powiedziałabym, że to możliwe, ale nie chciałam nawet widzieć tego dziecka. Trzeciego dnia dali mi je do pokoju, teraz ja miałam się nim zająć. Ale wpadłam w histerię. Płakałam, że to nie jego miejsce, że ma być w brzuchu, że ja go nie chcę... żebyśmy go oddali, że chcę żyć jak dawniej, bez dziecka. Lekarz i położna mówiły, że to częste, że to mija. Ale jakie częste? Naokoło mnie wszyscy dziubdziali do dzieci, a ja go nie chciałam.
Mojemu mężowi pozwolono zostać tak długo jak chce i przyjść tak wcześnie jak chce. Nie obowiązywał go już grafik odwiedzin. Zabrali ode mnie dziecko na salę noworodków. A ja płakałam, że chcę do domu. Wypisałam się następnego dnia, zostawiając dziecko.
To był poniedziałek. We wtorek mąż pojechał tam sam. W środę naciskał, że powinnam go zobaczyć. Pojechałam. Trzymałam go na rękach, ale butelkę trzymał mąż. Ja go karmić nie chciałam. Nie przewinę. Nie przebiorę. Badanie ma? Ja wychodzę. Aż mąż spytał, kiedy go wypiszą. No, jak będą badania porobione, jak będzie OK i gdy ze mną będzie już dobrze - bali się, że coś mu zrobię.
To mnie wkurzyło. Autentycznie. To ja urodziłam to dziecko i nikt mi nie będzie o nim decydował. Od środy robiłam wszystko ''na pokaz''. Śpiewałam, karmiłam, przewijałam, całowałam brzuszek. Nie dla dziecka, tylko żeby im pokazać, że je wykiwam, że mi uwierzą, że jest dobrze i jestem lepsza od psychiatrów. Nie było w tym dziecka.
Ale to był pierwszy kamyczek, który miał mi pomóc. Przestałam się odsuwać, już nie płakałam na jego widok (wcześniej się hamowałam jak mogłam), zaczął być mi mniej okropny, a jednak dalej taki obojętny.
Zabraliśmy go do domu. Zajmowałam się nim, ale niewiele czułam. Aż do dnia, kiedy płakał, a mąż nie mógł go uspokoić. Wzięłam go na ręce... i nagle cisza. No cisza. Przytulił twarz i śpi. Rozpłakałam się wtedy, czułam się jak menda, która otrzymała tyle miłości za nienawiść. Jestem tak zła, a on mnie tak kocha.
Od tamtej pory jest inaczej. Wynagradzałam mu mój brak na początku. Potem byłam mamą, jakiej potrzebował. Teraz ma kilka miesięcy i jest moim ukochanym maluszkiem.
To podobno częste. Nie znam nikogo o podobnych doświadczeniach. Ale może komuś pomogę zrozumieć, że nie zrobił nic złego, że nie jest sam. To się dzieje. I wcale nie oznacza, że jesteś gorsza.
WSTYDZĘ SIĘ SWOJEGO MĘŻCZYZNY.
Nie to, że ogólnie się wstydzę jego istnienia. Że kitram go przed światem, bo mi wstyd, spotykamy się tylko w domu i żaden z moich znajomych go nie zna. Nic z tych rzeczy.
Jesteśmy już razem kilka dobrych lat. Jest wspaniałym facetem, naprawdę, ale czasami mam ciarki wstydu na całym ciele przez jego zachowanie. I można by sobie pomyśleć „widziały gały co brały”, ale nie do końca. Akceptuję go takiego jakim jest, ma trochę specyficzne poczucie humoru, ale on to, co napiszę dalej, robi tylko przy moich znajomych, przy swoich zachowuje się normalnie.
Mega seksistowskie teksty do moich koleżanek (od razu sprostuję, że nie jest to próba podrywu, to jest tok myślenia, że skoro to moja dobra koleżanka, to może sobie w ten sposób pożartować, bo nikt się nie obrazi) typu: obejmuje Karolinę i mówi „to może my pójdziemy do pokoju, widzę, że masz na mnie ochotę, he, he”. NA PIERWSZYM SPOTKANIU! Na grillu, kiedy koleżanka zapytała, czy została jeszcze jakaś kiełbasa powiedział „ja mam jeszcze jedną, ale nie dam ci tak przy wszystkich, he, he”.
Wieśniackie żarciki typu:
- Powiedz „słońce”.
- Słońce.
- Masz cycki gorące.
Boże, on ma 28 lat! Rozmawiałam z nim o tym, że moi znajomi czują się zażenowani, ja jestem zażenowana. Mówiłam mu, że niektóre jego teksty są wręcz chamskie, że ktoś może odebrać to jako brak szacunku itd. Ale on nie widzi problemu, bo to tylko żarty.
Tak, żarty, za niektóre powinien dostać Nobla Żenady.
No i teraz koniec. Tak bardzo mnie to zaczęło irytować, że przy spotkaniu z jego znajomymi, kiedy jeden powiedział, że idzie do łazienki, ja wstałam i głośno powiedziałam „pójdę z tobą, może porucham”. Wszyscy spojrzeli się na mnie, a ja wytłumaczyłam jemu i jego znajomym, że tak zachowuje się w stosunku do moich koleżanek i według niego jest to śmieszne. Oczywiście z kolegą nie poszłam do łazienki, a on chyba coś zrozumiał, bo ostatnio zachowuje się normalniej przy moich znajomych. Niesmak jednak pozostał.
Będzie o tym, jak to nieświadomie wziąłem udział w upośledzonej wersji gry o tron na żywo.
Kilka lat temu, kiedy jeszcze studiowałem, poznałem na uczelni fajną dziewczynę z niższego roku. Pomijając animozje zaczęliśmy się spotykać, spędzać ze sobą coraz więcej czasu, niedługo później pieprzyliśmy się jak króliki. Nadszedł jednak czas świąt Bożego Narodzenia i musieliśmy się na parę dni rozstać, aby święta te spędzić z rodziną.
Był 25 grudnia. Pojechałem do babci na świąteczny obiad. Podchodzę do klatki, a moja luba idzie z naprzeciwka i kieruje się tam gdzie ja. Zdziwiony pytam:
- Wow, co tu robisz?
- Idę do babci na obiad, a ty?
Myśli pędzą jak po mojej głowie jak konie na wielkiej pardubickiej.
- Yyy, ja też...
Wymieniliśmy lekko przestraszone spojrzenia, zaśmialiśmy się, ale ona na szczęście poszła dwa piętra wyżej. Pożegnaliśmy się, wszedłem do babci, zasiedliśmy do stołu z całą rodzinką. Kiedy już tak siedzieliśmy i opychaliśmy się czwartą dokładką schabu, babcia zadała pytanie:
- Z kim rozmawiałeś na klatce?
- A spotkałem znajomą, okazało się, że też ma tu babcię.
- A co to za znajoma?
- Poznaliśmy się na uczelni, (tutaj jej imię i nazwisko), w sumie to się spotykamy.
Babcia zamarła. Myślałem, że dostała zawału, wylewu i udaru naraz. Zapanowała nieprzenikniona cisza przy stole.
- Ale wiesz, że jesteście rodziną?
Teraz ja dostałem naraz udaru, zawału i wylewu.
- Nie, nie wiem, kur*a.
- To jest córka ciotki xxx.
- Aha.
Okazało się, że to moja siostra cioteczna. Od strony rodziny drugiej babci. Babcia twarz WTF?! Rodzice to samo, wujek płacze ze śmiechu pod stołem, młodsze rodzeństwo nie ogarnia co się odjaniepawliło, a ja żuję schab, pragnąc zapaść się pod ziemię. KURTYNA.
Jakieś 10 lat temu jechałam z tatą i psem na Mazury samochodem. Zatrzymaliśmy się w połowie drogi na jakieś podłe przydrożne żarcie, którego i tak nie dokończyłam... Po jakiejś godzinie poczułam, że w moich jelitach zaczyna się coś dziać, a że srać mi się nie chciało, a tu jeszcze ładne 4 godziny drogi, to jechaliśmy bez przerw.... Do czasu.
Zaczęłam sadzić okrutne cichacze, oczywiście nie przyznając się, że to ja. Tata na początku bez większego przejęcia komentował "Ale zaśmierdziało... To chyba z pola", a przy kolejnym cichaczu "Co to znowu tak wali? Zesrałaś się?". Oczywiście się nie przyznałam. Parę kolejnych cichaczy przeszło mimochodem, bo akurat okno było otwarte, jednak po cichaczu mordercy ojciec już nie wytrzymał. Zatrzymał się na pierwszym lepszym poboczu, wysiadł z samochodu i poszedł otworzyć tylne drzwi, przy czym zarzucił tekstem "wypierdalaj srać". Wygonił niczemu winnego zaspanego psa z samochodu. Psisko nie wiedziało o co chodzi, po czym wróciło do samochodu dalej spać, a ja stwierdziłam, że skoro i tak już wina jest na psa, to sadziłam cichacze prawie do końca podróży.
Pies już dawno nie żyje, ojciec nie raz wspomina o tym, jak Tina waliła bąki w aucie, a ja się do tej pory nie przyznałam, że to byłam ja.
Nie zbieram naklejek na świeżaki w sklepie z owadem.
Moja dobra znajoma ma 5-letnie dziecko i gdy się o tym dowiedziała, to śmiertelnie się na mnie obraziła. Powiedziała, że jestem egoistką i w ogóle nie myślę o innych, bardziej potrzebujących osobach. Doszło nawet do tego, że umieściła na swoim profilu społecznościowym długi post, w którym to narzeka na swój ciężki los, że wszystko ona sama musi robić i że nikogo nie obchodzi los jej biednego synka. A wszystko dlatego, że powiedziałam, że nie zbieram i w sumie nie zamierzam zbierać tych naklejek. Oczywiście post był skierowany w moją stronę, bo udostępniła też mój profil.
Jakiś czas później sprawa przycichła, więc uznałam, że może jej przeszło. Ale gdzie tam! Napisałam do niej, chciałam jakoś załagodzić konflikt (mimo że cała sytuacja nieco mnie śmieszyła), ale usłyszałam tylko, że jej synuś ma przeze mnie depresję, bo nie może dostać tego świeżaka, którego sobie wymarzył. Generalnie to zakończyła naszą znajomość, gdyż cytuję "Ja nie mogę spotykać się z osobą, która krzywdzi moje dziecko! Chyba że zmienisz zdanie, to wtedy zastanowimy się razem z Krzysiem (imię chłopca zmienione), czy dać Ci drugą szansę".
Po tych słowach stwierdziłam, że chyba rzeczywiście nie ma sensu dalej ciągnąć tej znajomości. Szkoda tylko, że jakiś głupi pluszak pokazał, jak bardzo krucha była ta znajomość...
Musiałem pojechać z dzieckiem do szpitala, bo... uwaga... wypiło olejek do opalania, ponieważ zobaczyło na jutubie filmik, w którym jakiś koleś zapewniał, że po wypiciu olejek będzie się wypacał i równomiernie rozprowadzał po całym ciele. Rozumiecie to? To teraz uwaga. To moje dziecko ma 16 lat i na imię Konrad.
Błędem było to, że najpierw pokazałem ojcu profil mojej dziewczyny na Fejsie, a dopiero potem przyprowadziłem ją do domu. Ojciec nie mógł przestać drzeć łacha z jej kaczych-dzióbków z Fejsa i ciągle docinał tekstami typu "Nie dawaj jej chleba, bo jej napuchnie w brzuchu i umrze", śmiejąc się przy tym do rozpuku.
Było tu wyznanie o kolorowym piątku...
W moim zespole szkół również był on obchodzony. Był apel, pogadanka, nawet przedstawienie. Wszystko po to, by szkoła była tolerancyjna. Tego samego dnia, jak zawsze, byłam dręczona przez uczniów. Trwa to od dawna, nauczyciele wiedzą, ale mają to w nosie. Ojciec zazwyczaj leży pijany (co właśnie jest powodem szykan), a matka jest zbyt znerwicowana, więc nawet by ich to nie obeszło.
Szykany trwają codziennie, czasem są wyszukane, czasem to zwyczajne wyzwiska. W kolorowy piątek wspięli się na wyżyny swojej pomysłowości i wręczyli mi żyletkę. Kazali mi się zabić, bo nikt nie chce mnie na tym świecie, ktoś taki jak ja nie zasługuje na to, by żyć. Po raz pierwszy od dawna się rozryczałam się z bezsilności. Nauczyciele udawali, że nie widzą.
Dzisiaj dostałam drugą żyletkę, jeszcze bardziej dobitnie mi wyjaśniono, że mam się zabić, bo nikt mnie nie chce. Tym razem przyjęłam to ze spokojem. Taka szara myszka jak ja jest zbyt mało medialna, by ktoś przejął się tym, że dzień w dzień jest gnojona.
Mój komentarz do historii o nauczycielce, co to została wydalona z zawodu - nie lubię jak ktoś aż tak zmyśla, więc wyjaśnię coś.
Po pierwsze - aby móc wejść do szkoły z ramienia kuratorium trzeba być wizytatorem, a nie inspektorem.
Po drugie - aby zostać wizytatorem trzeba być nauczycielem i mieć przygotowanie pedagogiczne - tego się raczej nie ma po prawie administracyjnym (pomijając że kierunek studiów to albo prawo, albo administracja, bo prawo administracyjne jest tylko jedną z gałęzi prawa - zwykle w toku studiów trwa do dwóch semestrów).
Po trzecie - wizytatorzy nie przeprowadzają wywiadów tylko kontrole, ewaluacje, monitorują lub wspomagają (rozporządzenie w sprawie nadzoru pedagogicznego).
Po czwarte - kurator nie wydaje polecenia wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, tylko ewentualnie polecenie wszczęcia postępowania wyjaśniającego, bowiem o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego decyduje na posiedzeniu niejawnym skład orzekający (3-osobowy) komisji dyscyplinarnej przy wojewodzie (owszem, wchodzą w jej skład także wizytatorzy (a nie niepedagogiczni pracownicy kuratorium), ale również nauczyciele szkół z terenu danego województwa).
Po piąte - nawet za romans z uczniem nie wydala się z zawodu nauczycielskiego. Owszem można zostać zwolnionym z zakazem wykonywania zawodu w określonym czasie, ale na pewno nie wydalonym - orzecznictwo Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej dla Nauczycieli przy Ministrze Edukacji Narodowej nie zna takich przypadków.
Zatem brak jest faktycznej i prawnej możliwości, aby to autorka wyznania mogła podjąć decyzję o wydaleniu z zawodu nauczycielskiego. I trudno mi uwierzyć, żeby pracownik kuratorium (czy to wizytator, referent czy inny specjalista) nazwał się kuratorem (patrz cyt. "rozpoznała mnie jako ową kuratorkę).
Zatem pomarzyć dobra rzecz i jak ktoś słusznie w komentarzach zauważył - najważniejsze, że plusy lecą, a nauczycielka płacze. Choć chyba nie o to na tej stronie chodzi...
Czy pieniądze dają szczęście?
Kiedyś myślałam, że nie. W sumie dalej tak myślę, tylko nie w 100%. Ale po kolei.
Jestem młodą mamą, razem z partnerem wynajmujemy mieszkanie. Spłacamy drobną pożyczkę. Żyjemy skromnie, ale ani my, ani dziecko głodne nie chodzi. Starcza nam, jak to się mówi, od pierwszego do pierwszego, czasem zdarza się, że jesteśmy zmuszeni pożyczyć drobną sumę, którą zaraz po wypłacie oddajemy. Oszczędzamy jak tylko możemy, zero nałogów, zbędnego wydawania pieniędzy na coś, czego nie potrzebujemy.
Co w tym anonimowego?
Mimo tego całego oszczędzania, wystarcza nam na naprawdę niezbędne minimum. Moim marzeniem na chwilę obecną jest kupienie sobie czegoś, ale czegoś takiego tylko dla siebie. Wejść do sklepu i kupić bluzkę, która mi się po prostu spodoba, a nie tylko dlatego, że akurat jej potrzebuję. Nigdy za specjalnie nie miałam parcia na posiadanie dużej ilości ubrań i butów, ale w tym momencie posiadam 4 pary butów, na zimę, jesień, klapki na lato i adidasy, które zostały zakupione na bazarku i służą mi kolejny sezon. Za każdym razem gdy któreś zakładam jest mi cholernie smutno, że mimo ciężkiej pracy nie mogę pozwolić sobie na jakąś małą zachciankę.
Dla niektórych może wydawać się to błahym problemem, ale mi to nie daje spokoju, czuję się fatalnie z tym, że skarpetki zaszywam, bo boję się wydać kilka złotych, których może mi później zabraknąć.
Podsumowując, pieniądze czasem mogą dać szczęście. A dziurawe skarpetki doprowadzić do płaczu.
Dodaj anonimowe wyznanie
