#fCHM1
#8FYga
Byłam załamana, płakałam w poduszkę i nie wychodziłam z domu przez tydzień, nie licząc spacerów z moim psem.
Któregoś dnia przyłapałam Reksa na tym, jak się załatwia w domu. Już miałam na niego nakrzyczeć, gdy zobaczyłam, że robi kupę... na kapcia mojego byłego.
Tak, ucieszyło mnie to, a mój pies to najlepszy przyjaciel na świecie!
#NoD3D
#OMvey
Historia z czasów liceum w niewielkiej miejscowości.
Pierwszego września tradycyjnie przed oficjalnym rozpoczęciem chciałem wziąć udział we mszy świętej w pobliskiej kaplicy. Tego dnia wstałem nieco spóźniony, więc ogarnąłem się na szybko i wyszedłem z domu w pośpiechu. Niczego nieświadomy postanowiłem zająć miejsce w wolnej ławce z tyłu kościoła przy samej ścianie.
Jakoś w połowie mszy przy wstawaniu usłyszałem dość głośny trzask blisko siebie. Odruchowo spojrzałem pod ławkę, a tam... popękana zawieszka od WC. Szybkim ruchem odkopnąłem ją do tyłu tak, by nie rzucała się w oczy.
Tak, przy porannej dwójce i podciąganiu spodni zawieszka jakimś cudem zaczepiła się z tyłu spodni o pasek. W drodze do kościoła przykrywała ją kurtka, więc prawdopodobnie nikt z przechodniów nic nie zauważył.
Wyobraźcie sobie co by się stało, gdybym tego dnia usiadł w "normalnej" ławce, co zazwyczaj robię. Nauczyciele, inni uczniowie... Ze wstydu chyba zapadłbym się pod ziemię.
Od tego dnia zawsze sprawdzam, czy coś nie doczepiło mi się do tyłka.
No i jestem ciekaw miny kościelnego sprzątającego kościół natrafiającego na zawieszkę od kibla...
#atNHN
I wtedy dopiero zwróciłam uwagę, że to nie był mój kolega, tylko jego mama. UPS!
#x8Oir
W jakimś filmie, chyba „Wejściu smoka”, po raz pierwszy spotkałam się z sikaniem na narciarza (bo to dawne dzieje, lata 80.).
Z oczywistych przyczyn siadać na szkolnym sedesie nie lubiłam, a „zwisanie” tyłkiem do najwygodniejszych nie należy, a więc postanowiłam wykorzystać nowo nabytą wiedzę.
Wdrapałam się na ten sedes i… albo był źle przykręcony, albo zwyczajnie nieprzystosowany do tego typu obciążeń… W każdym razie się przewrócił. Huk, walające się szczątki porcelany, radośnie zalewająca moje buty woda…
Co miałam zrobić? No uciekłam. Następnego dnia dyrektor zwołał apel w trybie natychmiastowym. Jednym z najczęściej powtarzanych w nim słów było słówko „wandalizm”. Biedaczek przeżywał bardzo, że nie dość, iż taki chuligański wybryk, to jeszcze w dziewczęcej toalecie! Żeby to chociaż chłopak!
Oczywiście się nie przyznałam. Do dziś wie tylko moja córka.
#xwuEv
Ja, po przyjeździe do rodzinnego domu, dałam mamie bluzkę do wyprania. Wróciłam do siebie i ani razu jej nie ubrałam. Zawsze, kiedy czułam się źle, wąchałam ją.
Tak, wąchałam koszulkę, żeby poczuć dom.
#qsPEx
Jedyne czego nie pamiętam, to jego twarz. Za każdym razem, kiedy próbuję w pamięci ją odtworzyć, widzę obcą, spuchniętą twarz z sinymi ustami.
#4TojG
Moje dzieciństwo pozostawia wiele do życzenia - to moja zmora. Moja matka była od zawsze uzależniona od alkoholu, do dziś z tego nie wyszła. Codziennie piła w różnych pubach i melinach, zabierając mnie ze sobą, gdy miałam zaledwie 6 czy 7 lat. Ludzie na to patrzyli, aż w końcu zareagowali – sąsiedzi zaczęli grozić zgłoszeniem na policję i ostatecznie trafiłam do ciotki, siostry mojej matki.
Ciotka nigdy mnie nie lubiła i traktowała jak kulę u nogi. Byłam dla niej problemem, który moja mama na nią zrzuciła. Jednak mimo wszystko nie umiała oddać mnie do domu dziecka. Powtarzała bardzo często: „jeszcze kilka lat i z głowy”. Po prostu wzięła mnie do siebie, by mnie „przetrzymać” aż dorosnę, a matka dalej piła na klatkach schodowych. Od tamtej pory nigdy już nie zobaczyłam mojej mamy, nie wiem co się z nią dziś dzieje.
Ojciec? Ojca nigdy nie poznałam, uciekł zaraz po moich narodzinach gdzieś za granicę. Zrzekł się praw do mnie i na rozprawie rozwodowej, gdy miałam zaledwie rok, oświadczył, że nie chce się mną zajmować ani utrzymywać kontaktu. Wysyłał jakieś alimenty, ale nigdy nie wiedziałam ile, bo po tym, jak mnie ciotka zabrała, to żadnych pieniędzy na oczy nie zobaczyłam. Matka jej oddawała, a ona dysponowała wedle swego uznania. Nigdy jej nic nie brakowało, zawsze była zadbana, ja za to musiałam prosić się o wszystko. Chodziłam w za małych ubraniach, z dziurawym plecakiem, koleżanki ze szkoły patrzyły na mnie z góry. Widać było, że groszem nie śmierdzę.
Ale udało mi się. Zdałam maturę, dostałam się na studia i wyniosłam się od ciotki, ucinając z nią kontakt. Pracowałam jako kelnerka – starczyło na życie w akademiku. Skończyłam studia, dostałam normalną pracę jako pomoc w przedszkolu. Niedługo potem poznałam mojego męża, który wniósł do mojego życia ogrom radości i każdego dnia dziękuję za to, że go spotkałam. Zapomniałam o tych wszystkich złych wspomnieniach z dzieciństwa, jestem szczęśliwa i dbam o swoją rodzinę.
I wiecie co? Znalazłam wczoraj w skrzynce kartkę papieru, na której jakiś człowiek napisał, że chce mnie w końcu poznać i prosić o wybaczenie. Podpisał się słowem „Tata”.
Jestem cała w rozsypce. To chyba najgorsze, co mogło mi się przytrafić, tak jakby duchy przeszłości mnie nawiedziły.
Uważacie, że powinnam się z nim spotkać?