Mam pewną przypadłość, o której chciałbym Wam powiedzieć i może zasięgnąć porady. Wiem, że to nie jest strona od zaciągania porad, ale potrzebuję pomocy i nie wiem już, co robić.
Mam 18 lat i jestem osobą homoseksualną, ale heteroromantyczną (nie wiem, czy takie jest fachowe określenie tego zjawiska). Po prostu mam pociąg seksualny do osób tej samej płci, czyli facetów, ale nie wyobrażam sobie wejść w związek z drugim mężczyzną i kochać go na poziomie emocji... I na tym polega ta druga przypadłość, że jako osoba heteroromantyczna dopuszczam do siebie fakt bycia związku tylko z kobietą i kochania jej. Ale z pociągiem seksualnym do kobiet - nic, tylko faceci.
Czy jest na to jakaś rada? Stawia mnie to w fatalnym położeniu, ponieważ nigdy nie będę mógł stworzyć trwałego związku ani małżeństwa z osobą żadnej płci...
A jednym z moich marzeń jest stworzenie rodziny, tzn. mieć żonę i dzieci. A ja nie umiem się z tym pogodzić. Potrafię zakochać się w dziewczynie, ale nie potrafię się nią podniecić, na odwrót z mężczyznami. To mnie już dobija. Życie z taką świadomością powoli męczy.
Kiedy miałam 4 lata, spałam w jednym łóżku z siostrą. Pewnej nocy miałam potrzebę pójścia do toalety, ale przecież nie mogłam tam się zwyczajnie udać, to byłoby zbyt łatwe...
Między mną a siostrą nawiązała się konwersacja. Rozmawiałyśmy między innymi o tym, co zrobić z moim problemem. Siostra dała mi do zrozumienia, że lubi pić mocz. Tak, wiem, mało błyskotliwy żart, ale nauczyłam ją wtedy, że w życiu trzeba uważać na słowa.
Najzwyczajniej w świecie ściągnęłam nocne odzienie, zaprezentowałam prawilny słowiański przykuc nad jej głową i nasikałam jej na twarz.
Umówiłem się na randkę z dziewczyną poznaną przez internet. Mieliśmy się spotkać w galerii na kawie. Nie przyszła, mimo że sama zaproponowała spotkanie. W tym samym czasie kiedy miała być nasza "randka", ona odświeżyła swoje ogłoszenie na portalu randkowym.
A ja w sumie się z tego cieszę, bo od samego początku miałem takie dziwne przeczucie, że ta znajomość może nie przynieść niczego dobrego. Czasu też nie zmarnowałem - najpierw przeszedłem się po sklepach, a później przeczytałem kilka rozdziałów książki przy ciepłej kawie.
Opiszę wam pracę w sprzedaży, dlaczego ludzie dają się dymać na własne życzenie i dlaczego nigdy tam nie wrócę...
Stażu jako "konsultant-sprzedawca" mam ok 3 lata. Pierwsze 2 były do zniesienia, firma przestrzegała podstawowych zasad. Niestety z powodu likwidacji punktu musiałam przenieść się do pewnego sklepu sportowego.
Zapowiadało się nieźle: umowa o pracę na pełen etat, tryb pracy 12h/jeden lub dwa dni wolnego, zniżki dla pracownika, duże premie, wszystko do dogadania! No nie bardzo...
6 miesięcy wystarczyło, żebym dorobiła się żylaków, nerwicy i niechęci do pracy w takich miejscach.
- praca 3 dni po 12 godzin, dzień wolnego, 2 dni po 12h - norma w tym miejscu, sugestie do kierownika kończyły się pretensjami: ale przecież tu masz AŻ 3 DNI WOLNEGO, KTOŚ TU MUSI PRACOWAĆ.
- Urlop musiał być z 2-miesięcznym wyprzedzeniem, a i tak nie było pewne, czy go dostaniesz. Nawet UnŻ to był duży problem - pogrzeb? Mama w szpitalu? KTOŚ TU MUSI ROBIĆ.
- W tamtym miejscu się nie chorowało, nie chodziło na L4 - później cala ekipa była zarażona... Jak już nie wytrzymałam i poszłam z temperaturą ponad 39 - pretensje, bo kierownik musi zmieniać grafik.
- Dostawy w sklepie sportowym są ogromne - 40 kartonów i 3 osoby na sklep 700 m2. Dostawa MA BY C GOTOWA, oprócz tego sklep ma być posprzątany, trzeba pilnować, czy nie kradną, stać na kasie i obsługiwać zgodnie ze standardem - bo tajemniczy klient patrzy. I patrzą kamery - czy czasem nie siądziesz, czy się nie zaśmiejesz.
- Przerwa w pracy na 12h trwała 15 minut. Ani sekundy dłużej, rozliczanie z każdego "siku". Nie możesz nigdzie usiąść, nawet jak robi ci się słabo, bo nie jadłaś od 8h (przerwa była czasami po 8h dopiero), miałaś na to 15 minut - ponoć jest to zgodne z kodeksem pracy.
- Nakaz przychodzenia 40 min do godziny szybciej do pracy, nie uwzględniając tego w grafiku (idziesz za free), bo trzeba posprzątać sklep... Ponoć, wg kierownika, to też było legalne.
- 40 kartonów musiała przerzucić dziewczyna o wzroście 157 cm... Osoba funkcyjna (facet większy i silniejszy) siedziała w biurze.
- Pan z punktu powyżej bezczelnie mnie obrażał/ uwziął się na mnie. Tylko dlatego, że jestem kobietą i tylko pracownikiem.
Nie jestem cichą i zamknięta osobą, w końcu zaczęłam mu się stawiać i zgłaszać sprawę do kierownika... który obciął mi premie za konflikty w pracy.
Zniżki - tylko w jeden wyznaczony dzień tygodnia, jak jest kierownik... który akurat w te dni był tylko raz w miesiącu przez godzinę... Tyle ze zniżek.
Napiszę wam też o pewnej "ambitnej", która zgadzała się na wszystkie punkty powyżej i dawała zgodę na takie traktowanie... Wtedy kierownik jawnie mógł powiedzieć, że przecież ona przychodzi i mam brać z niej przykład. Właśnie tak ludzie dają się dymać za wypłatę lekko ponad 2 tys.
Już tam nie pracuję, bo nie dawałam sobą pomiatać. W końcu odeszłam. Obóz pracy... Nigdy więcej.
Od dłuższego czasu mam bardzo chore jelito grube. Biorę leki i jestem na specjalnej diecie, żeby go nie obrażać, a ono mi odpłaca ciągłym wypuszczaniem gazów w potężnych ilościach.
Nie śmierdzą, trochę jak po kolonoskopii - mam tam dużo powietrza i serio nie mogę go przytrzymać.
Jak więc sobie z tym radzę w towarzystwie?
Noszę stringi z grubym paskiem, które tłumią dźwięki.
Krótka historia o tym, że nie należy dawać swoich narzędzi pracy nikomu do zabawy. Już nawet nie chodzi o dzieci, tylko o dorosłych, którzy na imprezie rodzinnej chcieli się trochę pobawić moim keyboardem.
Dwa dni później, pełny kościół, wzniosła atmosfera, panna młoda wchodzi przez drzwi i teraz wchodzę ja! Wrzucam ustawiony wcześniej preset dźwięku i... zaczynam grać "Czy ktoś widział Dziub Dziuba".
Bardziej nie dało się tego spier...
Uwielbiam zapach moich majtek w kroku. Najlepiej pachną kilka dni przed okresem kiedy się jeszcze spocę, ten zapach działa na mnie odprężająco. Podpaski po kilku godzinach również pachną obłędnie.
Na dodatkowych zajęciach z wychowania fizycznego grałyśmy w piłkę ręczną. W pewnym momencie pośrodku boiska zbiegło się kilka dziewcząt chcących odebrać piłkę. Gdy dziewczyny rozbiegły się, bo piłka została podana dalej, ktoś w tamtym miejscu zauważył zwiniętą, grubą skarpetę. Zaczęły się śmiechy, że wypadła ze stanika. Oczywiście żadna z dziewcząt nie przyznała się...
W tym ja, to była moja skarpeta i wypchałam nią stanik.
Cóż, głupota i wstyd. :) Na szczęście do żadnej z dziewczyn nie przypisano skarpety.
A. poznałam, gdy zaczynałam trzecią klasę liceum, ona była wtedy w pierwszej. Nigdy nie byłyśmy do siebie podobne, ale los sprawił, że po tym, jak ukończyłam szkołę dalej utrzymywałyśmy znajomość, która przerodziła się z czasem w przyjaźń.
O tym, że A. pochodzi z patologicznej, rozbitej rodziny dowiedziałam się, gdy wspólnie napiłyśmy się czegoś mocniejszego. Widocznie cierpiała mówiąc o tym, ale uwierzyłam jej zapewnieniom, że daje sobie z tym radę. Bo A. nie była osobą, o którą warto było się martwić. Była pozytywną, pełną energii i ambicji dziewczyną, mimo że bardzo proludzka i wylewna, nigdy nie umiała dopuszczać innych do swojego wnętrza, usprawiedliwiała się skrytością, masą znajomych i małą ilością czasu.
Widziałam jej lęk. Z biegiem miesięcy, lat coś się w niej kumulowało, co sprawiało, że wpadała w skrajne nastroje, często martwiła się o swoją przyszłość. Ale ciągle się starała, wciąż była osobą podziwianą za osiągnięcia i odwagę, budzącą sympatię praktycznie każdego rozmówcy. To, co mnie i ją niepokoiło w jej zachowaniu uspokajała obietnicami, że po maturze wyniesie się z mieszkania toksycznej matki i naprawi siebie.
Zdała maturę, wprowadziła się do pokoju w wynajmowanym przeze mnie mieszkaniu. Zrobiła dokładnie to, o czym marzyła odkąd ją znam.
Kilka dni później zastałam ją martwą w swoim pokoju. Popełniła samobójstwo.
Od tego czasu ciągle mnie prześladuje świadomość, że mogłam temu zapobiec. Jeszcze dzień wcześniej rozmawiałyśmy. Śmiała się, ale mówiła, że trochę się boi tego, co ją czeka, mówiła, że osiągnęła już wszystko, na czym jej zależało i że nie nadaje się do życia wśród "normalnych" ludzi. Niby się żaliła, ale nie wyczułam w jej tonie przejmowania się tym.
Ogromnie żałuję, że uznałam to tylko za chwilowy smutek i dopiero po zobaczeniu jej zwłok dostrzegłam, że ostatnie kilka lat nie potrafiła sama sobie poradzić nawet ze sobą. Nigdy nie znałam nikogo takiego, kto tak bardzo chciał czerpać z życia, jak właśnie ona.
Smutne, ale od paru lat nie mam już miana nastolatka, lecz pomimo zmiany cyfry w moim wieku nadal mam stałą niezmienną cechę - ciekawość.
Mając może z 7 lat, ciekawiło mnie naprawdę wiele rzeczy, ale najbardziej to jak wygląda mieszkanie sąsiadki. Nie wiem dlaczego. Serio... jak o tym teraz myślę,
to nie znajduję żadnych sensownych pomysłów na to dlaczego tak było. Były to dla
mnie jak drzwi do Narnii, które chciałem przekroczyć i nakarmić swoją ciekawość. Gdyby to była jakaś młoda sąsiadka, to zrozumiałbym - instynkt faceta, ale nie...
To była 70- letnia kobieta, więc na pewno ciekawość jej osoby możemy wykluczyć.
Na dzień dzisiejszy nie mogę znaleźć sensownego wyjaśnienia "dlaczego chciałem zobaczyć jej mieszkanie". Zapewne była to zwykła dziecięca ciekawość. Dodatkowo podsycał ją fakt, że za każdym razem, gdy wychodziłem na dwór, siłą rzeczy musiałem minąć jej drzwi wejściowe.
Chęć zobaczenia co jest po drugiej stronie napędzała mnie, by to zrobić, no ale jak? Była to kobieta niezbyt miła i nie chciałem zbytnio mieć z nią do czynienia.
Pewnego razu, gdy wychodziłem na dwór, drzwi od jej mieszkania były uchylone, więc nie myśląc o niczym innym niż tylko o zaspokojeniu swojej ciekawości wszedłem do środka. Ooooo tak! Nareszcie! Niestety po paru sekundach zdałem sobie sprawę, że nie ma tam nic ciekawego i wartego uwagi. Cały czar prysł, bo myślałem, że znajdę tam jakiś inny świat, a tu dupa... Mieszkanie starszej kobiety, które na dodatek śmierdziało. Nie zostało nic jak odwrócić się i skierować się ku wyjściu, co też zrobiłem. Nagle w drzwiach stanęła ta kobieta, a ja w akcie desperackiego usprawiedliwienia krzyknąłem "Wynocha, nie kradnijcie jej nic". Po czym powiedziałem, że widziałem kogoś, jak wchodził do jej mieszkania i chciałem go przegonić. Myślałem, że ten argument do niej trafi, oczywiście nie uwierzyła i wszystko powiedziała rodzicom, za co potem miałem niezłą tyradę na ten temat.
I bądź tu bohaterem w wieku 7 lat. No nie da się!
Dodaj anonimowe wyznanie
