Zacznę od tego, że moja rodzina jest nienormalna. Bicie i wyzywanie jest tu na porządku dziennym.
Mieliśmy kiedyś psa. Właściwie tylko jego traktowałam jak członka rodziny. Był to wielki labrador o jeszcze większym sercu. Mój najlepszy przyjaciel. Niestety nie dożył spokojnej starości, ponieważ został otruty w niewyjaśnionych okolicznościach.
A teraz historia właściwa.
Niedawno przeglądałam stare zdjęcia w rodzinnych albumach. Znalazłam tam zdjęcie, przez które wszystkie wspomnienia wróciły. Byłam na nim mała ja i mój kochany przyjaciel. Mój młodszy brat (mały szatan ma 7 lat) podbiegł i wyrwał mi to zdjęcie. Z wielkim złośliwym uśmiechem biegał po domu i chciał zniszczyć tę fotografię. Prosiłam, aby mi ją oddał, ale on z szyderczym uśmiechem uciekał i dalej śmiał się ze mnie. Ja nie wytrzymałam i wybuchłam wielkim płaczem z bezsilności. Prosiłam go dalej i próbowałam mu ją odebrać, ale bez skutku.
Jak zareagowała moja rodzina?
Wielki ŚMIECH.
Rodzeństwo zwija się ze śmiechu, rodzice mówią, że mam przestać robić z siebie idiotę.
Pewnie większość z was też sobie pomyśli, że przesadzam i robię z siebie idiotę, ale jak wy byście się zachowali?
Co WY byście zrobili, gdyby ktoś chciał zniszczyć jedyne rzeczy po waszej najważniejszej osobie w życiu, jedynej istocie, która was kochała?
Od dłuższego czasu razem z chłopakiem wynajmujemy mieszkanie w jednym z większych polskich miast. Sam pokój, w którym śpimy nie jest duży, ale za to ma wielkie okno balkonowe, które zajmuje całą jedną ścianę naprzeciwko rozkładanej kanapy.
Wczoraj wieczorem leżeliśmy na łóżku i sytuacja nabierała coraz szybszego tempa i robiło się coraz bardziej gorąco. Gdy już było po wszystkim i trochę ochłonęliśmy, ubrałam się i wyszłam na balkon. W oknach mamy rolety, ale były podciągnięte i gdy się obróciłam w ich stronę, ujrzałam mojego przystojnego chłopaka w całej okazałości. Zanim doszło do czegokolwiek z moim chłopakiem, leżałam na łóżku i czytałam książkę, tuż przy samej ścianie stała lampka skierowana niefortunnie w stronę okna, a w trakcie zabaw oczywiście jej nie wyłączyliśmy, więc osoby przechodzące ulicą miały świetny TEATRZYK CIENI!
Przez pół godziny później leżeliśmy z chłopakiem na łóżku i płakaliśmy z śmiechu :)
Zacznę od tego, że wiem, że nie sika się pochwą, to zupełnie inna "dziurka", ale...
Zawsze kiedy mam założony tampon, nawet najmniejszy rozmiar, nie potrafię się wysikać. Mocz co najwyżej wypływa pojedynczymi kroplami, a strumień jest dopiero po wyjęciu tamponu.
Zdarzyło mi się, że po którejś próbie, zakończonej wypływem tylko kropel, zaczęłam wyjmować tampon i mimo powstrzymywania, mocz pociekł mi po palcach.
Czuję się oszukana hasłami, że można sikać przy założonym tamponie.
Po śmierci dziadka moja babcia skrajnie się załamała. Nie jadła, żyła tylko o herbacie i wciskanych jej niemal siłą zupach. Wymiotowała, całe dnie leżała albo siedziała gapiąc się w sufit. Cierpiała niemiłosiernie. Babcia to najcudowniejsza, najukochańsza osoba jaką wszyscy znamy. Zaczęła mieć objawy choroby psychicznej. Najgorzej było, gdy w końcu się podniosła, próbowała coś zrobić, a potem odruchowo mówiła coś do dziadka, wołała go albo szła w miejsca, gdzie lubił przesiadywać/leżał i go tam nie zastawała. Potrafiła po prostu paść na podłogę i wyć, albo co gorsza biegała wszędzie z obłędem w oczach, szukając dziadka.
Wszystko zmieniło się, gdy podarowałam jej kociaka. Był bardzo młody, jeszcze potrzebował karmienia mlekiem, choć sam człapał. Jeśli chcecie mnie skrytykować, doczytajcie proszę do końca. Przyniosłam go do babci prosząc ją o pomoc w jego odratowaniu, bo "ja nie umiem, nie znam się, mam problemy z czasem (praca plus uczelnia)". Babcia mimo swojego stanu zajęła się nim, bo prędzej by sama padła, niż zostawiła potrzebującego na pastwę losu.
Chociaż na imię dostał Pruszek (od swojej mizerności) i był tak nazywany przez babcię od dwóch miesięcy, reagował tylko na zdrobniałe imię dziadka. Miejscówki dziadka natychmiast stały się jego ulubionymi miejscami. Potrafił miauczeniem prosić, by wsadzić go na wyściełany fotel albo ławeczkę przed domem. Gdy coś przeskrobał, np. zbojkotował narzutę na kanapie, babcia z przyzwyczajenia groźnie wołała "FELICJAN, coś ty zrobił, na litość boską?!" natychmiast przepraszał, przymilając się, na co babcia reagowała jeszcze większą miłością niż zwykle.
Rodzina uznała to za coś w rodzaju cudu/reinkarnacji/znak od dziadka. Babci wrócił dawny wigor i chociaż wciąż cierpiała po dziadku, stała się dawną sobą. Gdy wołała "Feluś", zawsze był odzew. Z czasem znów gotowała, sprzątała, gadała jak katarynka, Feluś stał się dla niej wszystkim.
Teraz część anonimowa. Kociak nie był taki sam z siebie. Ukradłam go kocicy, która mieszkała od lat na naszym osiedlu, ale była tak nieudolną matką, że każdy jej miot ginął i ludzie tylko znajdowali trupki na jezdni/w piwnicach. Próby pomocy kończyły się marnie, nawet fundacja nie dała sobie z tym dzikusem rady. Gdy zobaczyłam, że znowu ma małe, podstępem jednego ukradłam (nie chciałam zabierać wszystkich), gdy był jeszcze maleńki. To ja nauczyłam go reagowania na Felusia/Felicjana. Potajemnie spryskiwałam miejsca dziadka zapachem, do którego go przyzwyczaiłam i dopiero dałam babci. Bałam się efektu bardzo, ale byłam zdesperowana widząc cierpienie babci.
Jego rodzeństwo znów nie przeżyło. Podejmujemy kolejne próby ogarnięcia tej kotki, ale spełzają one na niczym. Poprosiliśmy o pomoc kogoś, kto może ją uśpić strzałkami i zabrać na sterylizację, ale nie wiemy, czy odpowie.
Szedłem do szkoły, w parku na swojej drodze przeplatanej wieloma ludźmi napotkałem menelika. Rzecz jasna zaczepił tylko mnie:
- Dzień dobry, młody człowieku.
- Dzień dobry, słucham... (Oczywiście moja mina była dosyć wymowna)
- Mam do ciebie nietypowe pytanie, mogę ci je zadać?
- Tak, oczywiście...
- Lubisz ptaki?
Tutaj lekko zgłupiałem, podejrzewając niecny podstęp, ale po chwili wahania powiedziałem z niepewną miną:
- Yyyy, tak.
A pan menelik na to:
- To wspomóż SĘPA.
Słysząc to parsknąłem śmiechem i oczywiście sypnąłem dwójkę.:D
Pamiętam, że miałem wtedy około sześciu, może siedmiu lat. Często zostawałem wówczas pod opieką starszej siostry, ale zajęta była zwykle koleżankami lub chłopakiem, więc robiłem zwykle to, na co miałem ochotę.
Pewnego deszczowego dnia włączyłem telewizor, leciało jakieś romansidło. Nie miałem wtedy pojęcia o rodzajach pocałunków; nie widziałem też, że nie wszystkich można całować na pewne sposoby... Pamiętam, że obejrzałem cały film, nie pominąłem nawet wątków erotycznych, nie zasłaniałem oczu, właściwie to przeciwnie - śledziłem seans z zafascynowaniem.
Minął jakiś czas i czekałem na powrót mamy do domu. Cały tydzień bez niej był dla mnie wtedy czymś strasznym. Zdecydowanie byłem maminsynkiem. Przywitałem ją buziakiem. Nie takim rodzinnym, a raczej długim, namiętnym i... mokrym. Próbowałem wsadzić język do jej ust. Zauważyłem zażenowanie i duże zaskoczenie z jej strony. Z dumą poinformowałem, że widziałem "coś takiego" na filmie.
Teraz mam siedemnaście lat i wciąż czerwienię się na samo wspomnienie tej sytuacji.
Przychodzę na przystanek autobusowy. Chciałem sprawdzić na telefonie, która godzina, ale pech chciał, że mi się rozładował.
Widzę jakąś blondynę, więc podbijam.
- Cześć, możesz mi powiedzieć, która godzina?
- Sorry, mam chłopaka.
- Ja dziewczynę. To która godzina?
Generalnie ją zamurowało. Po pewnym czasie odpowiedziała 8:23.
Mam obsesje na punkcie zapałek. Uwielbiam je kupować, wąchać jak są jeszcze nowe i później, jak są wypalone i ułożone w pudełeczku. Poza tym zjadam wypalone główki. Według mnie mają słony smak i bardzo przyjemnie chrupią. Nie pamiętam jak się to zaczęło, było to 3 lata temu, najpierw wypalałam kilka zapałek na tydzień. Szybko zauważyłam, że wdychanie oparów z zapalających się zapałek powoduje ból głowy i zrezygnowałam z tego, chociaż uwielbiam ten zapach (swoją drogą lubię też zapach gazu, ale z wiadomych przyczyn staram się celowo nie wdychać).
Wszystko zmieniło się, kiedy przeprowadziłam się do kawalerki (wcześniej mieszkałam w mieszkaniu z dwiema współlokatorkami) i nie musiałam ukrywać mojej obsesji, która swoją drogą bardzo mnie wstydzi. Zaczęłam jeść więcej wypalonych główek od zapałek, zrobiłam coś w rodzaju stojaka na te zapałki z metalowej części świeczki zapachowej, której wosk wydrążyłam. Mogły zmieścić się tam zapałki z 4-5 paczek, które podpalałam nad włączonym okapem w kuchni.
Zorientowałam się, że mam objawy picy. Szukałam innych ludzi w internecie, którzy mają tak samo jak ja, ale ze zdziwieniem muszę stwierdzić, że nikogo nie odkryłam. Szukałam też syndromów chorób, jakie może wywołać takie jedzenie, ale o tym też cicho. Ciężko stwierdzić, ile zjadłam tych główek w ciągu 3 lat. Głód na te zapałki pojawia się codziennie, ale nasycam się 1-2 razy w tygodniu. W najgorszym momencie zjadałam 40 paczek zapałek w tygodniu. Od pół roku ograniczam się, ale wciąż to robię.
Najdziwniejsze, że do tej pory nic mi nie jest. Nie skarżę się na bóle i niewydolności, bardzo rzadko boli mnie głowa. Wiem jednak, że może tak się stać, że nagle wszystko przestanie działać jak należy i poniosę jakieś skutki.
Jak pisałam, wstydzę się okropnie. Tak bardzo, że nie jestem w stanie powiedzieć nikomu znajomemu o tym. Chciałabym się wybrać do lekarza, ale właściwie nie wiem, do kogo się zwrócić. Psycholog czy dietetyk? Moja przypadłość wydaje mi się być niszowa i boję się, że po prostu usłyszę, żeby się hamować, jak ze stosowaniem zwykłej diety. Odżywiam się normalnie, lubię jeść, ale potrafię sobie odmówić czegoś, jeśli uważam, że przytyłam. Jedzenie posiłków jest dla mnie zupełnie czymś innym niż jedzenie zapałek, bo w tym drugim przypadku jak długi czas "jestem na głodzie", zaczynam nerwowo gryźć policzki od środka i zdzierać skórki na ustach oraz nadmiernie się ślinić na myśl o zapałkach. Mam też wyrzuty sumienia, a mimo to nie mogę przestać. Wie ktoś, co mogłoby mi pomóc?
Mieszkam w bloku na parterze. Korzystając z uroków feriii mało śpię i to zazwyczaj w dzień, a w nocy lubię sobie posiedzieć.
Około 5 rano zaczęło mi się nudzić, w dodatku zrobiłam się głodna. Zjadłam tosta oraz zaparzyłam sobie kawkę. Nie wiem, co to za pomysł, ale przyszło mi do głowy, żeby w tym momencie wyjść na balkon, a byłam w samym t-shircie. Oczywiście z tą kawą.
Taak, kubek z kawą na pewno mnie ogrzeje przy tych kilku stopniach na dworze.
Gdy wychodziłam, pomyślałam sobie, że raczej wszyscy jeszcze śpią, a już na pewno nikt nie będzie wychodził na balkon. No i oczywiście bum! Musiało być inaczej. W tej samej sekundzie na swój balkon wyszedł również sąsiad z naprzeciwka.
Zorientowałam się, że nie mam na sobie spodni ani nawet gaci, więc czym prędzej usiadłam i skuliłam się, aby nie było tego widać.
Po kilku minutach sąsiad nadal stał na balkonie i palił sobie fajeczkę, a ja zza doniczki widziałam, że się na mnie gapi. Robiło się coraz zimniej...
Siedziałam tak z pół godziny. Sąsiad miał na sobie kurtkę, a ja drętwiałam z zimna, bo głupio mi było wstać i świecić tyłkiem.
Witam, pamiętacie może wyznanie dziewczyny, która przeszła 3 operacje ucha bo miała niedosłuch, jednak nic one nie pomogły i bała się, że będzie zmuszona chodzić w aparacie słuchowych, a to ją przerażało? Dziś mija ponad miesiąc od mojej 4 operacji, tak zdecydowałam się po raz kolejny na zabieg z ogromną nadzieją, na to że w końcu będzie dobrze i wiecie co?
W końcu się udało, słyszę o wiele lepiej na moje lewe ucho, ulga jest ogromna, lekarz powiedział, że jak przez miesiąc od operacji wszystko będzie w porządku to powinno już tak zostać. Bardzo się cieszę z tego powodu, mam teraz nadzieję, że uda mi się otworzyć przed ludźmi i znaleźć, w końcu miłość :).
Dodaj anonimowe wyznanie
