#EjQYQ

Po raz pierwszy w moim życiu postanowiłam przejść na dietę. Moi przyjaciele i chłopak urządzili sobie z tej okazji konkurs, w którym można wygrać flaszkę - zaczęli obstawiać ile wytrzymam. Padały różne deklaracje: miesiąc, tydzień, dwa tygodnie. Tylko mój chłopak obstawił… jeden dzień.

Cóż, chyba powinnam być solidarna i pomóc partnerowi zwyciężyć?
Komentarze (15)

#SWNEK

Wyjechałam do Finlandii, by zacząć nowe wspaniałe życie po długich latach studiów i nauki języka. Opowiadam rodzicom o sukcesach i regularnie wysyłam pieniądze. Teraz chwalą się znajomym i już nie słyszę, że jestem niewdzięczna.

Tak naprawdę niedługo po przyjeździe wyrzucili mnie z pracy na czarno, która nie była wcale tym, o czym opowiadałam rodzinie. Myłam kible. A teraz jestem słowiańską panią do towarzystwa, która wyjątkowo dobrze posługuje się fińskim. Bo jakoś tak głupio byłoby wrócić i przyznać się, że jednak nic mi w życiu nie wyszło, dokładnie tak, jak mówili.
Komentarze (29)

#PSmTz

Niedawno zakończył się mój wieloletni związek z partnerem. Bardzo to przeżyłam, ale nie było sensu już tego ciągnąć ani wracać do niego, to wiedziałam na pewno, ale nie o tym wyznanie. I tu część anonimowa, żeby poradzić sobie jakoś po rozstaniu i poczuciem samotności zbudowałam sobie manekina ze starej bluzy i spodni dresowych, które powypychałam poduszkami, kocami i innymi ciuchami, których nie używam, tak jakby ktoś naprawdę koło mnie leżał. Nie eliminuje to całkowicie poczucia pustki albo samotności, ale w pewnym sensie mi pomaga.

Gdy jest mi naprawdę smutno, to wtulam się w mojego manekina i wyobrażam sobie, że naprawdę przytulam się do kogoś, a gdy zasypiam kładę głowę na ramieniu manekina i owijam się rękawem tak jakby naprawdę ktoś mnie przytulał. Przynajmniej teraz jestem w stanie cokolwiek zjeść i w miarę się wyspać w nocy. A gdy wiem, że ktoś ma przyjść w odwiedziny, cóż, chowam manekina pod kanapą. Takie moje anonimowe dziwactwo, które pomaga mi z bólem po rozstaniu.
Komentarze (17)

#jIaUs

Jestem policjantem. Syn (lat 19) komendanta mojego okręgu jest za to piratem drogowym. Przekracza nawet prędkości grożące zabraniem prawka na zabudowanym. I... I nic. Nikt z tym nic nie może zrobić.

Kiedy próbowałem, tatuś zapowiedział, że mnie zniszczy i roboty w tym zawodzie (a i wielu innych) już nie znajdę. Udałbym się do jego przełożonego, gdybym nie wiedział nieoficjalnie, że są najlepszymi kumplami. Zanosi się na to, że auto gówniarza już zawsze będzie autem-widmo dla radarów i naszych oczu. Dziwi mnie tylko, że ojciec nie martwi się o życie syna.
Komentarze (21)

#fbEL2

Mam 26 lat, dobrą pracę, mieszkanie, samochód. Na studia przeprowadziłem się do dużego miasta na "W", ostatnio słynącego ze samobójstw. Zostałem już tutaj, a wszyscy moi przyjaciele rozjechali się po świecie. Chyba nigdy im się nie przyznam, że jestem śmiertelnie chory. To często pomijana choroba cywilizacyjna, która rozwija się w raz z postępem technologicznym. Samotność. Po co mi te wszystkie snapchaty, messenery, instagramy, skoro brakuje mi ludzi dookoła. Mogę zadzwonić na drugi koniec świata, a nie mam z kim iść na kawę.

Mogę zobaczyć wspaniałą relację z koncertu w Tokio, a jednak wolałbym zagrać w squasha czy planszówkę. Mogę obejrzeć, co wspaniałego jedli na obiad (nie, żeby mnie to jakoś szczególnie interesowało), a jednak wolałbym z nimi spędzić odrobinę czasu. Codziennie widzę w social mediach te sztuczne, wyidealizowane życie na pokaz, podczas gdy ja wolałbym pogadać. Tak po prostu.

Brakuje mi ludzi, znajomych, przyjaciół, kontaktów. Zostawiłem swoje środowisko i teraz jest ciężej. Nie, żebym nie próbował odnowić relacji, tylko teraz każdy ma już swoje życie i tak jakoś odszedłem w odstawkę.
Wracam z pracy do pustego domu i zabija mnie ta wieczna rutyna: jedzenie, ćwiczenia, a na wieczór wybór: książka/ gra/ film. Najgorsze jest to, że nie mam alternatywy.

Ktoś powie: no dobra, masz jeszcze przecież rodzinę. Tyle, że z rodziną nie można o wszystkim pogadać. Są pewne tematy i zachowania, które są przypisane do określonych relacji.

Poszedłem nawet do psychologa. Znacznie łatwiej byłoby mi TO zrzucić na depresję czy cokolwiek innego, jednakże nic nie zostało zdiagnozowane.
Komentarze (53)

#xfu8N

Zawsze jak szedłem usiąść na tron, to prosiłem swojego współlokatora o puszczenie jakiejś muzyki. Zawsze puszczał tę samą piosenkę i wyrobił mi się od tego taki odruch, że teraz nie mogę się wysrać bez Stinga, a jak tylko usłyszę "Shape of my heart" gdzieś w knajpie, czy sklepie, to moje uszy wysyłają automatycznie z pominięciem mózgu informację bezpośrednio do mojego stolca, że jego spotkanie ze światem ma się odbyć w moich gaciach.

Znajomym mówię, że ta piosenka przypomina mi moją wielką, utraconą miłość i że jak ją słyszę, to muszę wyjść na chwilę do łazienki, żeby sobie płaknąć i pozbierać się w sobie.
Komentarze (23)

#wutdG

Usłyszałam jak mój chłopak chwali się kumplowi przez telefon, że zaliczył dwie laski jednego dnia. Stanęłam przed nim wryta, oczekując wyjaśnień.

Z bananem na twarzy zaczął opowiadać, że wczoraj uprawialiśmy miłość tuż po pracy, gdy byłam w codziennym makijażu i wyglądałam jak „ponętna biurwa” oraz drugi raz wieczorem, kiedy to „zmyłam tapetę i zamieniłam się w 16-letnią dziewicę”.
Po czym podziękował mi za różnorodność w łóżku.
Komentarze (12)
Dodaj anonimowe wyznanie